Husky Diva

Hieperdeflapperwaaistaart!!!

2011-03-20T13:17:00.000+01:00

Vandaag ben ik 5 geworden! En Storm is mijn eregast!

Storm logeert weer bij me

2011-02-27T16:15:00.000+01:00

Nou... onderhand kan ik wel zeggen dat Storm bijna wekelijks wel 1 of 2 nachten komt slapen. Overdag hebben we samen dan veel lol. In het weekeinde gaan we dan met de Henken de bus in richting Monstersedijk, en doen we dat niet, dan fietst een Henk met ons. Nee, niet samen hoor, dat lukt hem niet. Daarvoor komt hij twee handen en armen te kort. Dus omstebeurten, en dan blijven we ook omstebeurt bij de andere Henk. Daarna rusten we wat uit, in onze heuse huskystoelen bij voorkeur!

Share
|

Heel af en toe

2011-02-24T12:26:00.000+01:00

Vast wel gemerkt, er verschijnen de laatste tijd heel weinig nieuwe berichten. Dat zal door omstandigheden voorlopig nog even zo blijven. Maar heel soms zal een Henk wel een foto van me plaatsen. Want alles onderweg naar mijn vijfde verjaardag gaat goed hoor. Ook met vriendje Storm. Kijk, hier speel ik op de Monstersedijk. Ver weg in de sloot zie je, kijk goed en vergroot: Storm. Hij is een echte waterhusky!

In het Knuttelpark

2010-12-19T11:31:00.000+01:00

Wist je nog niet hé? Dat dicht bij huis een park is dat zo heet. We komen er ook niet vaak, net als andere dieren met gewoontes hebben we onze min of meer vaste bezoekplaatsen. Het Knuttelpark ligt aan de overkant van de Oude Haagweg, langs een fietspad. Er komen dus niet direct automobielen voorbij, behalve die hele langzame, zonder overkapping. Met bijna altijd een bejaard persoon achter het dashboard. Maar goed, het Knuttelpark dus. Wij gingen er vrijdagochtend heen. Het had flink gesneeuwd, waar kan ik dan het dichtste bij huis riemloos lopen? Nee, niet Ockenburgh of dat andere landgoed Meer en Bosch, maar het Knuttelpark. Daar komen veel honden. Alleen... deze vrijdagochtend niet. Wat gek. Er lag toch sneeuw? Dan zorgt toch bijna elke viervoeter dat hij naar buiten komt? Opeens hoorde ik aan de andere kant van houten bruggetje enkele spelende beesten. Daar moest ik dus heen, en hard, en achter mij aan Henkdichter. Wauweldewafwoef, wat een lol hadden we, klein, groot, alles door elkaar heen! Rollebollen, opstuivend sneeuw en een lieve tweebenervrouw die foto's maakte. Dit is er eentje van. Goed gelukt hoor Ellen de Graaf, want ik zorg meestal dat ik een andere kant opkijk zodra iemand een plaatjesapparaat tevoorschijn haalt. Wat een plezier maakten we hé, en ja, ik zag wel dat dat de tweebeners weer vrolijk maakte. Tot een volgende keer!

Share
|

Swarovski

2010-12-08T00:34:00.001+01:00

Swarovski? Ja, Swarovski. Dat is een nieuw avontuur van mij, nou euh... niet alleen voor mij, ook voor de Henken. Afgelopen zondag was ik samen met Storm en de Henken op het strand. Zoals vaker verdwenen Storm en ik in de duinen, jagen achter lekkere geuren en konijnen die zich goed weten te verstoppen onder prikkelheggen. Toen ik terugwilde omdat het begon te schemeren, had Storm daar nog geen zin in. We gingen uit elkaar, hij naar ergens wat ik niet wist, ik terug naar het strand en mijn mannetjes. Urenlang bleef Storm weg. Spannend. Dat had hij nog niet eerder in zijn uppie gedaan. Roepen, fluiten, kijken, turen en wachten wachten... Hij kwam niet terug. Uiteindelijk was hij weer terecht: tweebeners die bij een hondenspeelveldje wonen hadden hem gezien en naar binnen gehaald.
Dit wilde ik hem vandaag niet nadoen. Toch had ik zin om een beetje avontuur in de Henken hun dag te brengen.
Vlak voor het omkeren op het strand, ook nu tegen schemertijd, peerde ik 'm. Kriskras rende ik door de duinen, heuveltjes op en af, langs en onderdoor duindoorns, en soms over een schraal bultje sneeuw. Tijd bestond voor mij niet.
Maar wat gek, bij het teruggaan naar de Henken, zag, hoorde en rook ik ze niet. Waar waren ze gebleven?
Nou, dan maar naar de bushaltes op het Deltaplein. Neuh, daar ook niet. Misschien achter die bus aan de overkant, of in de bus die net vertrekt?
Er kwam een mevrouw naar me toe. Vertrouwde uitstraling, warme stem op huskygolflengte. Of ik wilde komen. Jawel hoor. Ze bracht me naar twee mensen in een sjieke zaak met veel, heel veel, kristal. Petit Baccara-Swarovski Kijkduin heet het. Leuke lui joh! Heel lief tegen mij. Ik was ook wel een beetje perplex: wat moest ik hier? Hoe zouden de Henken me vinden, zouden ze me wel zoeken, zouden ze me wel vinden?

Tuuuurlijk. Dankzij een praatapparaatje dat een Henk bij zich had, dankzij meubelzaakmevrouw, Amivedi en politie Haaglanden, wisten ze mij te traceren bij de schatten van de Swarovskizaak op de winkelpromenade van Kijkduin. Morgen gaan we ze als dank een reuzekluif brengen, of iets met veel chocolade, dat lusten tweebeners liever, toch?

Share
|

Sneeuwstrand

2010-11-30T14:32:00.000+01:00

Gisteravond voelde ik het al. Het sneeuwde buiten! Ik was bij Storm op bezoek, Storm woont tegenwoordig samen met zijn baasjes Marty en Bas in een ark. Woonboot of waterflat zeggen tweebeners ook wel tegen zo'n drijvend huis. We hoefden helemaal niet naar buiten te kijken, we keken elkander aan, wauwelden op hetzelfde moment: voel jij het ook aan het puntje van je staart? Wauweldewoef, het kon niet missen: de hemel liet vriespluisjes los! Yep! Sneeuw noemt men dat ook wel.
Het duurde even voordat we met z'n allen naar buiten gingen. We werden winters dol, wilden het liefst onze riemen doorbijten om over de ongerepte trambaan te rennen. Helemaal toen Bas en Henk steeds weer sneeuw bij elkaar schraapten, er een witte poederbal van maakten en naar elkaar gooiden. Ook soms naar ons, ook soms naar Marty, die niets terug kon doen omdat ze ons beiden vasthield. Pech voor haar (-:
Toch banjerden we al springend en happen door de sneeuw. Maar vanwege automobielen die toevallig ook daar moesten zijn waar wij gingen, werden we niet ontlijnd.

Dat was zonet wel anders. Echt feest! Met Mart en Henk gingen we in de auto naar Kijkduin. Zooo, de scherpe kouwind joeg meteen over onze vachten. Heerlijk! We wisten niet hoe hard we samen het duinpad op en neer moesten rennen om daarna het strand op te gaan. Er lag niet echt veel sneeuw, het meeste had de wind al naar de duinen gejaagd. Toch was er de felle kou en lag er nog genoeg wit om steeds in te happen. Daarna renden we heel ver en hard richting Duindorpstrand, gingen er tussen scherpe draden door de duinen in. En ja ja, daar had de sneeuw zich in vele kuilen opgehoopt. We konden daar rollen en graven in de hogere sneeuw. Geloof me, niemand zag het, maar we hadden zo'n lol!

Share
|

Ook zee

2010-11-19T00:22:00.001+01:00

Vandaag en morgen ben ik er nog, samen met mijn Henken: Bergen aan Zee. Slapen en eten doe ik in het bijzondere duinhuis Noviomagum, spelen, rennen en graven op het heel dichtbije strand. Zó dichtbij, dat ik er in een halve minuut kan zijn als ik hard ren. Er komen best veel tweebeners op het strand, maar helaas... weinig viervoeters. En om volledig te zijn, maar heel soms een heel leuke die niet arrogant is of enkel met zijn baasje wil spelen. Ja dat valt iets tegen, toch, de golven, de vogels die ik de lucht in jaag, het zand waar lekker in te graven is, en de Henken: het is voldoende voor mij.
Thuis wacht altijd een bak nietzout water en een luie stoel met kleed, een heuse Diva waardig.

En al is de vrijdag begonnen, ik ga eerst de hele nacht slapen, ochtendstrandwandelen met een Henk en dan komt wauweldewaffelwoef vriendinnetje Luna op bezoek. Reken maar dat we dan samen het allerleukst spelend hondenstel op het strand zullen zijn!

Share
|

Gezwicht, toch het nieuwkomersgedicht

2010-10-30T16:15:00.000+02:00

Van Henkdicht mag ik 'niet alles weggeven', daar bedoelt hij mee dat er niet te vaak een gedicht uit een nieuwe bloemlezing op dit weblog mag verschijnen. Ik vermoed dat hij bang is dat potentiële lezers dan de bundel Hondstrouw niet meer kopen. Wauweldewoef, daar ben ik het staartensterk niet mee eens. Het werkt volgens mij juist andersom! Maar nu is Henk dan toch gezwicht. Er kwamen Henk en mij op de andere nieuwe bundel, Poeslief, al verschillende spontane en jubelende reacties ter ore. Vooral over het gedicht Timoesh van Abdel Hafid Bouzidi. Daarom toch hier en nu, uit Hondstrouw het gedicht van mijn grote vriend Abdel. Geniet er van!

Habiba Diva in Doppio

De salon is leeg. Gure wind doet een mens
niet verlangen naar verkwikkende ijsjes.

Iedereen en van alles komt verwaaid voorbij lopen.
Weinigen komen binnen om ijs of espresso te kopen.

Een stuk wafel wordt door ’n doffe duif gesloopt.
Zijn snavel gewit: in smeltend slagroom gedoopt.

Dan, elegant in de entree: streeldier Diva, machtig!
Niet voor ’n bacio bianco, maar voor mij zo jachtig.

Gisteren nog in Bergell’s kanstanjewoud Soglio.
En na de nachttrein metéén door naar Doppio.

©Abdel Hafid Bouzidi

Jaaaa POESLIEF is er.... en HONDSTROUW ook!

2010-10-23T23:27:00.000+02:00

Henkdicht was vandaag heel blij: de pakjesbrengmeneer leverde vandaag een doosje af. Ik zag aan Henkdicht meteen dat het van een hem bekende verstuurder kwam. Ik had allang geroken wat er in dat doosje zat, het dampte nog van de verse inkt en geurde naar pas gesneden papier. En ja hoor, daar ging de deksel open en tilde Henk een paar stapeltjes bundels op tafel. Glunderend keek hij er naar. Dat kwam me bekend voor. Weer een nieuw boek af! Maar nu, wat zelden voorkomt, niet één nieuwe bloemlezing, maar twéé! Wauwelwoeferdewafblaf: Poeslief en Hondstrouw. De ene met allemaal echte viervoetergedichten, over mij en mijn hondenfamilies. Nou ja, niet altijd over mij, maar heel soms wel. Eigenlijk vaker over andere honden. Logisch, want ik zou niet bij elke dichter kunnen wonen. Bovendien hebben verschillende dichters verschillende smaken, dus andere rassen. Voor de hondnodige variatie, zeg maar.
Die andere bloemlezing, want zo heet een boekwerkje waarvoor allerlei gedichten van de meest uiteenlopende dichters geplukt zijn, gaat over... viervoetertjes. Let wel, ik heb het woordje verkleind hé. Viervoetertjes zoals mijn buurpoes Flip, of woonarkgezel Gizmo die nog altijd bij Storm woont. Ja, sinds kort wonen ze op een ark. We zien elkaar niet minder hoor, andersom is het: we zien elkaar geregeld langer achter elkaar. Dan blijft Storm logeren! Wauw, dit was even terzijde.
Terug naar Henks nieuwe bloemlezingen. Iets verklappen? In Hondstrouw staat een nieuw gedicht over mij. Nee, niet van Marianne Jonker, Arend te Gussinklo of Henkzelf. Wel van een nieuwe dichter, met wie ik al een tijdje goed bevriend ben (en de Henken ook, de ene wat inniger dan de ander).
Wil je het lezen? Nou, dan moet je toch de Hondstrouwbundel kopen, want hier komt een ander gedicht uit Poeslief te staan.
Wauwelwatte? Dat was je al van plan? Oooh, braaf van je.
En nu iets serieuzer, want hier komt het gedicht:

In memoriam

Grote God
wil ons poesje genadigd zijn
wiens as hier verstrooid is
bij de violen waar hij altijd lag

Maak
dat hij een jong vosje wordt
in een bos
waar ze geen vossen mogen schieten
en maak verder
dat hij ons vergeeft
de euthanasie die wij hem gunden

©Kees Winkler

Met Luna in strandstorm

2010-09-16T11:43:00.002+02:00

Voor het onderhouden van mijn viervoetervriendschappen ben ik totaal afhankelijk van mijn Henken. Zij maken uit wanneer en wie ik thuis of in anderhonds huis, park, op strand of ergens in Helvetia zie. Dat is niet helemaal naar mijn zin. Luna uit Alphen en Storm die twee straten verder woont, tref ik veel te weinig. Het liefst zie ik ze elke dag en als ik niet aan het speeleinde bekaf ben, dan vind ik het staartedol wanneer ze blijven logeren.
Gisteren zag ik zomaar opeens maatje Luna met tweebener Hans bij ons het pad oplopen. Jeemig de wauwelwoefelwaf! Té gek! De begroeting vond tussen voordeur en tuinpad plaats. Toen Luna binnen was keken we elkaar aan: wat gaan we doen? Hier de boel op stelten zetten of gaan de beide tweebeners met ons naar landgoed met meurende sloot of zoutige diepe waterplas?
We hoefden niet lang te wachten. "We gaan naar zee jongens," sprak Henk.
Alle geborstelde vachten nog aan toe, dit wilden wij ook het liefst! Eindeloos water, oeverloze renruimte en een keiharde storm. Lekker, hier hadden we allebei zo een zin in! Er was bijna geen hond te zien en al helemaal niet van die misgefokte Paris Hiltonklikkertjes. Natuurlijk bang voor strandzand in hun oogies ;-)
Henk probeerde kijkplaatjes te maken, maar als hij dat kastje bijna voor zijn oog had, dan waren wij alweer ver heel ver weg. Daarom een plaatje van het uitrustterras, waar we moe van het wilde gebeuren nog een beetje naspelen. (Mwauuh, kijkplaatje volgt denk ik later, want kan nu niet geladen...)

In elk stadje...

2010-09-05T13:01:00.006+02:00

een ander schatje! Dit geldt niet voor mij hoor. Wel voor een van Henks broers die met de marineboot (o.a. de Karel Doorman!) in allerlei steden landde. Daarna kreeg hij -niet thuis maar op zijn dienstadres ;))) - vaak brieven met buitenlandse postzegels en meisjeshandschriften.
Nee, ik kan beter zeggen, denkend aan mijn recente Zwitservakantie: Auf jedem Bergplatz ein neuen Spielschatz! Want dat is langzamerhand wel zo. In Wengen Mona, in Brissago Joy, ach vrolijke dartele Joy was het maar weer lente, en in Rigi Kaltbad Jamie en Eugan de boxer. met Jamie sta ik op de foto. Hij woont aan het einde van de weg van 'ons' chalet. Weet je wat ik het allerleukste van vakantie vind? Dat we heel veel met z'n drieën zijn. Zo kniertig fijn, mijn eigen roedeltje bij elkaar. En weet je wat ik zo lekker vind? Dat er in Wengen en op de Rigi vierwielrijdingen zijn die vieze stanken uitstoten. Ja, als je niet groter bent dan ik ben, dan ruik je dat meteen hoor. En, weet je wat ik ook heel fijn vind? Dat ik alles beter ruik. De bloemen (net als Dalai zit ik daar soms met mijn neus bovenop) én de wilde diertjes. Eekhoorns, konijnen, alpenmuisjes, padden en kikkers, herten en gemzen. Is een eekhoorn, meestal 'n heel donker gekleurde, voor mijn neus een boom ingeklommen, dan kan ik er gerust minutenlang onder zitten om te kijken of hij terug komt. Gek genoeg doet ie dat nooit.
Nee, met spelen houd ik het gewoon bij mijn eigen soort. In Zwitserland, en nu weer hier. Ik popel om deze week Storm eindelijk weer te zien. Hij is geopereerd, maar waarom is mij niet duidelijk. Zal misschien een tweebenerreden hebben gehad. Of?

Het spijt me

2010-08-31T14:23:00.003+02:00

Ja, sorry, wanneer je misschien al vaak voor niets terugkwam. Voor niets, omdat er alweer geen nieuw bericht werd geplaatst. Door van alles en nog veel meer kwam het er tijdelijk niet van. Vanaf morgen ben ik weer terug hoor!

Nee, niet geef me de 5, maar geef me een 10!

2010-07-24T21:10:00.002+02:00

Dierenvoerfabriek Royal Canin brengt einde dit jaar weer een katten- en hondenkalender uit. Misschien kom ik ook op 1 van de maandkalenderbladen, dat ligt er helemaal aan of voldoende tweebeners mijn kijkplaatje punten geven. Stem je ook op deze foto? Dat kan hier: Geef.mij.een.tien

Gevonden

2010-07-11T10:43:00.004+02:00

Dit is geen viervoeter die net als veel van zijn soortgenoten andere dieren uitsluit. De orang oetang evenmin. Ze hebben elkaar gevonden in een centrum waar de orang oetang verblijft. De driejarige orang was zó verdrietig van het missen van zijn ouders, dat hij amper wilde eten en iets ondernemen. Bij de kennismaking met de zwervende viervoeter (door dierenartsen gevonden op het terrein waar de orang verbleef) was het meteen dikke mik. Ze zijn vrienden van elkaar geworden en dat doet hun gezondheid en welzijn heel goed! Mooi hé?

Curo, nu op film!

2010-07-01T19:42:00.001+02:00

In love with Gizmo

2010-06-28T23:37:00.002+02:00

Een paar weken geleden geleden is er iets in mijn leven gebeurd wat echt niemand voor mogelijk had gehouden. Ik, in eerste instantie niet en in tweede instantie, de Henken niet, zeker niet.
Maar ècht, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben namelijk smoorverliefd. Nou is dat voor mijn doen niet zo heel erg gek want ondanks de vaste verkering die ik met Storm heb, word ik regelmatig verliefd op anderen. Er zijn in de afgelopen maanden heel wat mooie reuen de revue gepasseerd. Natuurlijk ben ik zoals iedere vrouw, een wijze teef, die haar lippen hierover steevast op elkaar houdt. Alleen de Henken zitten, zelfs als Storm er bij is, uitgebreid over mijn escapades op te scheppen, wat ik soms als zeer genant ervaar. De trieste blik die ik dan in Storm zijn donkerbruine oog zie is hartverscheurend.
Maar goed, waar was ik gebleven, oh ja, ik ben dus smoorverliefd. En de omstandigheden zijn in één woord verschrikkelijk, want ik ben verliefd geworden op een huisgenoot van Storm, een ander ras en het is ook een teefje. Poes heet dat in de mensentaal. Gizmo heet ze en ze is echt de mooiste en liefste poes die ik ken, ze durft mij zelfs kopjes te geven en in de nacht dat ik bij Bas, Marty en Storm mocht blijven slapen hebben we heimelijk naast elkaar geslapen. Het was een nacht.....
Ik lag naast Marty, tussen Storm en Gizmo in, wat kan een hond nog meer wensen.
Na die nacht kon ik nog maar één ding en dat was naar haar kijken; hoe ze lag te slapen, hoe ze at en hoe ze parmantig met haar staart omhoog langs me liep.
Gizmo, je bent poeslief!

Met dank aan Marty

Ga zaterdag naar Het Beloofde Varkensland

2010-06-22T00:29:00.002+02:00

C1000 wint kattenvoerprijs

2010-06-07T22:16:00.003+02:00

Cartoon: Herman Roozen

C1000 heeft de kattenvoerprijs van Wakker Dier ‘gewonnen’. Zij verkochten het vaakst vlees voor dumpprijzen, zelfs onder de gemiddelde prijs van kattenvoer van €4,12 per kilo. C1000 ‘wint’ hiermee 250 bijtende radiospotjes op landelijke radio waarin Wakker Dier het dierenleed achter het kiloknallervlees van C1000 aan de kaak stelt. Wakker Dier wil hiermee een einde maken aan het aanbieden van vlees voor dumpprijzen. De dieren betalen hiervoor de prijs. De kritiek op de kiloknaller wordt breed gedeeld. Eerder was er al felle kritiek van boeren, slagers, slachterijen, politiek en dierenorganisaties op de kiloknaller. Wakker Dier zet in 2010 een fors offensief in tegen de kiloknaller: ”Een kilo vlees is een kilo dier , geen dumpartikel”
Persbericht Wakker Dier (6 juni 2010)

We vlaggen voor de koningin van Breda!

2010-06-04T20:05:00.006+02:00

Jaaaah... de Henken mochten er bij zijn: Djøra is gisteren gepromoveerd. Vanaf nu zal de briefaanhef zijn: aan uwe zeer geleerde vrouwe. Wel mooi hé?
Ik en de Henken zijn zo trots op haar. Gelukkig zien we elkaar 20 juni bij een strandontbijt, en dan is het stoere Spaanse ventje Curo er ook bij. Maar nu voorlopig hangen we de welverdiende vlag uit voor de wijze vrouw uit Breda. Djøra, een hele grote dikke knuf!!!
Diva

Vandaag ben ik bij Djøra

2010-06-03T08:36:00.004+02:00

Nou, feitelijk ben ik straks tot in de avond aan het logeren bij Storm, maar in mijn huskykoppie ben ik bij Djøra. Mijn en de Henkens vriendin die zoveel van de tweebenerpsyche afweet. Zóveel, dat ze vanmiddag haar proefschrift, let op: "Economic Evaluation of Psychotherapy for Personality Disorders: burden of disease, cost-effectiveness, and the value of further research and active implementation" moet verdedigen tegenover geleerde dames (niet zeker) en heren. Daar mag ik niet bij zijn. Want universiteiten zijn niet voor niets saaiige gebouwen, dat komt onder meer omdat er geen viervoeters mogen komen. Djøra's eigen Curo kan er dus ook niet bij zijn. Jammer, maar we staartzwaaien voor haar dat ze vandaag gaat promoveren. O wat zijn we trots op haar. Ook ben ik superdevachtentrots dat ik bij het dankwoord in haar wijze boek wordt genoemd, samen met de Henken! Lieve Djøra, nog even de tanden op elkaar, maar na vanmiddag is je grote werk voltooid, mag je uitrusten op de stoel waar je nu nog naast staat. Alhoewel, dat wordt een dagje later want eerst ga je bedolven worden onder felicitaties van allemaal blije, dierbare en trotse tweebeners, en vanuit Breda en Loosduinen al kwispelend van Curo en mij. Grote knuf, je Divalief

Welkom Nanouk

2010-06-01T13:13:00.005+02:00

Nanouk was al aangekondigd in het huis van tweebeners Marco en Astrid, en de viervoeters Mickey, Yeti en Maya, toen Mickey (zie bericht hieronder) stierf.
Nanouk en Mickey hebben elkaar in mensenbelevenis dus niet gezien. Doch, weten tweebeners alles? Om den drommelstaarten niet! Voor iets wat ongrijpbaar is en niet is te bewijzen met instrumenten van de wetenschap, zeggen en denken tweebeners dat het niet bestaat. Ach, weten zij veel. Niet dus. Want hoe wij communiceren en wellicht ook op een andere manier contact met elkaar hebben, gaat aan hun voorbij.
Ik denk dat Mickey wel wist dat Nanouk de roedel zou komen uitbreiden. Goeie keus, heeft ze gedacht.
In het huis is veel aanwezig, tastbaar en ontastbaar, wat met Mickey te maken heeft.
Dat heeft Nanouk allang gemerkt. Voor haar is dat niet vreemd. Bovendien hoort ze veel van Yeti en Maya over Mickey. Maya, die de hele dag met Nanouk bezig is, Yeti, die toch wel de roedelleider is en ingrijpt wanneer dat nodig is.
Nanouk, heel veel plezier en een heel lang gezond leven gewenst!
Tot ziens op het Zuiderstrand.

Adieu Mickey

2010-06-01T12:49:00.009+02:00

Ze waren altijd met z'n drieën op het strand: de malamutes Mickey, Yeti en Maya. Dat vond ik prachtig. Een hecht trio was het, daar kon ik weleens jaloers op zijn. Ik ging en ga altijd in mijn Husky-uppy met een Henk na zeebezoek naar huis. Maar misschien zou ik het toch wel moeilijk vinden om met meerdere viervoeters in hetzelfde huis te wonen. Aandacht verdelen, poeh, best wel lastig en een beetje jaloersmakend.
De afgelopen maanden kwam ik het mooie trio niet tegen. Of, ze waren al geweest, of, ze kwamen na mij.
Een paar weken terug zag ik Maya en Yeti wel weer. En... er was een jongeling bij: Nanouk. Maar waar was Mickey? De roedelvrouw vertelde dat Mickey heel zwaar ziek is geweest. Zó ziek, dat Mickey niet meer beter kon worden. In den lijve is ze hier niet meer. Ik weet zeker dat ze een hondenengel is geworden. Ze volgt en waakt over haar vriendjes en in het bijzonder over Nanouk. Lieve Mickey, tot ver weg later!

Blaricums mooiste!

2010-05-31T11:43:00.004+02:00

Zonder te twijfelen durf ik dit wel te beweren: Sproetie is de mooiste viervoeter van Blaricum. Klopt, niet alle Blaricummers heb ik gisteren gezien, maar Sproetie heeft zoveel schoonheid, snelheid en Spaanse charme in huis, dat ik haar meteen al bekroon tot de mooiste viervoeter uit deze natuurrijke plaats.
Ieder stadje heeft een ander schatje. Dit gaat onbetwist ook voor mij op, maar, anders dan bij tweebeners, ben ik ze allemaal even trouw. Loosduinen, Alphen aan den Rijn, Holten, Wengen, Zürich (voor de duidelijkheid: het Zwitserse en niet het Friese Zurich), Brissago (ach wat mis ik Joy...) Oosterhuizen en dan sinds gister ook Blaricum.
Al snel nadat ik met de Henken en vriendin Loes bij Sproetie en haar Anneliesbaasje kwam, het huis had 'geïnspecteerd' en de waterschaal had gevonden, gingen Sproetie en ik in de gang en huiskamer ravotten. Het gangkleedje gleed ver weg, wij gleden uit, stonden rap op en gingen in de kamer verder. De tweebeners hielden hun hart vast of dit wild gedoe voor hun geen botbreuken op zou leveren. Anders dan hun bedoeling misschien was, vertrokken we al snel weer het huis uit. Met z'n allen in de auto naar een groot omheind bosveld. Er bestaan tweebeners die dit afgesloten veld als een Ikea-ballenbak voor hun kroost beschouwen. In de ballenbak droppen ze hun kinderen terwijl ze zelf rustig gaan shoppen. Zo wordt op dit veld - het schijnt, vooral door stadsen- geregeld een viervoeter gedumpt. Zelf vertrekken ze dan naar de koopwinkels, op de terugweg halen ze hun vachtdier op. Rare manier van doen, vind ik. Maar ja.
Met Sproetie was het dus staartenkwispelend leuk. Behalve ons deed dit ook de tweebeners die met ons waren goed!

Nieuwe ontmoeting

2010-05-29T15:16:00.005+02:00

Morgen is het zover, dan ga ik kennis maken met Sproetie. Zonder last te hebben ondervonden van Tonheksen en geblondeerde kakelkoppen, is Sproetie enkele maanden terug als immigratiehond naar Nederland gekomen. Ze woont bij een superlieve tweebenervrouw in een bosrijke omgeving. Met de Henken ga ik al vroeg op weg naar Blaricum, zodat we elkaar in de ochtend kunnen begroeten. Ik zal me van mijn beste kant laten zien, Sproetie waarschijnlijk ook. Ik vertrouw erop dat het prima zal klikken tussen ons.
Volgende week laat ik wel horen hoe het was. Bij Sproetie en de bevriende tweebeners, want behalve de roedeldame is er nog een goede vriendin bij. De Henken en ik verheugen ons!

Op bezoek in Julianadorp

2010-05-27T18:10:00.006+02:00

Eergisteren ben ik in Julianadorp geweest. Niet alleen hoor, nou ja, alleen... dan bedoel ik met een Henk want ik reis nog niet alleen met trein en bus. Storm, zijn tweebenervriendjes Marty en Bas waren er ook bij. Met de auto van Marty gingen we. Dat was best wel ver weg! Soms denken tweebeners dat Noord- en Zuid Holland in elkaar overlopen, maar het was langer toeren dan van hier (Loosduinen dus) naar paleis het Loo in Apeldoorn, om maar iets te noemen.
We hebben gloepenshard langs het strand gerend, gingen de zee in, Storm soms zwemmend, ik tot mijn buik. Dat vind ik voldoende. Zwemmen is niet een liefhebberij van mij. Dat heb ik misschien wel overgenomen van de Henken. Toevallig zag ik Henkdicht vorig jaar een keertje zwemmen in het meer van Brienz. Maar dat was een grote uitzondering: hij was overgehaald door vriend Victor. Nu ging Henk niet de nog lekker koude zee in. Wij dus wel.
Daarna was het uitrusten op het grasveld bij het vakantiehuis van Tinie en Willem. Af en toe speelden we op het grasveldje, soms waren we onaangelijnd en af en toe, ideetje van Bas, waren we via een lijn aan elkaar gekoppeld.
We waren zó voldaan en moe, dat we geen poging deden om er samen tussenuit te knijpen. Goed hé? Morgen gaan mijn Apeldoornse vrienden weer naar huis. Ik wens ze een goede terugreis en een hoofd vol mooie herinneringen!

Doppio, ijs en espresso: helaas niet voor mij ;-(

2010-05-21T20:24:00.012+02:00

Oooehwauweldeblafferdewafwoef: koffie niet, muntthee evenmin, maar ijs zou ik wel lusten! Tweebeners houden van afwisseling, willen het ene moment proeven van grootmoeders appeltaart-ijs en de andere keer friszure en toch romige grapefruitijs. Ja, en dan zijn er nog veel andere smaken. Maar dit alles is niet voor ons viervoeters bestemd. Er zit room en suiker in en dat is niet gezond voor mij. Mijn maag gaat protesteren als ik zoiets gegeten heb. Dat is wel eens gebeurd hoor, vond ik een gevallen ijsbolletje op de stoep. Mmmmwaauh, lekker koud. Jammer genoeg wil mijn buik niet wennen aan room en zoetigs. Tsja, juist dat koude van ijs is voor mij het allerlekkerdelekkerst. En zulk ijs heeft Doppio ook wel hoor, maar het is niet te koop. Het ligt in de ijskast: waterijsblokjes. De volgende keer dat ik weer meega naar Doppio, wil ik ook natuurlijk wederom een tijdje buiten liggen. Bij het zitbankje. Niet vanwege de belangstelling van buren en passanten die ook op straat zijn, wel omdat ik dan genietend op ijsblokjes kan bijten en zuigen. Is dat goed beste vriend Abdel?
Ik zal jou, lezer en lezeres, iets verklappen, iets wat ik niet onder mijn vacht wil houden. Met Henk ga ik niet alleen voor het lekkerste ijs voor tweebeners naar de Rotterdamse Zwaanshals, maar ook (en misschien zelfs wel een staartpuntje meer) voor de man die daar vaak verblijft, Abdel. Hij, die zoveel tweebeners blij maakt met hoorntjes en bekertjes ijs, koffies en verse niet te evenaren muntthee. En mij als, zoals tweebeners dat plachten te zeggen, de dot slagroom op het ijs: onze vriendschap.
Een knuffel Abdel! Kom je gauw weer eens naar Loosduinen, gaan we rennen op het strand.

In gloria Doppio

2010-05-21T14:26:00.005+02:00

Hier ben ik gisteren geweest. Mee met een Henk, want volgens hem is hier, bij Doppio aan de Zwaanshals 317 te Rotterdam, de allerlekkerste verste muntthee te bestellen. En dan over de geurige en smaakvolle koffiesoorten en ijs nog niet gesproken! Later vandaag nog een foto en vervolgtekstje.

Hemelvaartsdagfilmpje

2010-05-13T10:32:00.006+02:00

Dit is een triest en erg indrukwekkend filmpje over twee poezen in Antalya. De poes werd overreden, de kater (zijn vriendje?) probeert hem te reanimeren...

Inhaalslag met kijkplaatjes

2010-05-11T10:28:00.005+02:00

Jawel, hier zijn ze dan: kijkplaatjes van de voorjaarZwitsertijd. De eerste dag maakten we een stop tot de volgende dag in Zürich.
In de buurt waar ik met de Henken een nachtje sliep, was dicht bij het logeerbetaalhuis een winkelstraat met een Divawinkel. Alweer eentje. Hier verkopen ze voetzooltjes om onder te binden. Althans voor tweebeners, wij viervoeters hebben dat niet nodig.

Ontmoeting

2010-05-11T10:24:00.004+02:00

Langs een riviertje in Zürich liep dit verre familielid aan de overkant. We hadden elkaar al snel in de smiezen. Dat is gewoon zo, husky's zien elkaar eerder en kijken iets langer naar elkaar dan bij andere viervoeters. Alhoewel... tenzij je verliefd bent. Dat werden we allebei niet hoor, maar hij kwam met zijn tweebenermaatje wel over de brug naar mij toe. Gewoon, om even kennis te maken.

Dit is hem helemaal

2010-05-11T10:22:00.002+02:00

Niet rennend, spelend of knuffelend, maar even stilstaand in de tuin: JOY!

Onderweg naar Ronco

2010-05-11T10:18:00.002+02:00

Deze dag mocht Joy met ons mee uit wandelen naar Ronco. Uiteindelijk bleef hij ook logeren!

Echt vakantieplezier

2010-05-11T10:09:00.005+02:00

Zo'n grote terrastuin, dus als het ware een eerste en tweede verdieping (zie ook het filmpje iets verderop), is onmisbaar voor een geslaagd ren- en speelplezier in een viervoetersvakantie!

Liefde is...

2010-05-11T10:06:00.001+02:00

Ook samen op een kleedje slapen.

Moet ook

2010-05-11T09:59:00.004+02:00

Waren Joy en ik samen, dan hadden we staarten-
weinig tijd om te eten, drinken en nog meer dagelijkse behoeften. Dus één en ander gebeurde tussendoor, ook het Pinkeln.

Diva Club

2010-05-11T09:48:00.006+02:00

In de Langstrasse van Zürich kwamen we langs de Diva Bar. Ook al naar mij genoemd! Terwijl ik nog maar een paar keer in die stad ben geweest. Een lichte twijfel heb ik wel of het eervol is: zodra een bar ook club heet, denk ik dat er bijbedoelingen zijn. Ik bedoel euh... vaak worden daar niet alleen bakken water (of wat grotendeels uit water bestaat) genuttigd...

Diva en Joy aan het spelen in de tuin Brissago

2010-05-10T23:49:00.002+02:00

Wieder zuhause

2010-05-09T12:07:00.002+02:00

We zijn weer terug! En ja, die andere vierbener, dat is Joy! Vanavond of morgen meer foto's en berichten.

Een nieuwe vrolijke dag

2010-05-06T15:37:00.004+02:00

Vanochtend bij het wakker worden geen geluiden van stromende regen. Zou het weer eens droog zijn? Yep!
Gek genoeg wandelde Henk maar een klein stukje route vanochtend. Zoiets heeft altijd iets te betekenen. Jawel hoor. Nadat de Henken opstonden van de ochtendtafel trokken ze hun schoenen aan, ik ging aan de riem en we verlieten casa Coronino. We gingen niet rechts naar beneden, we gingen niet schuinlinks omhoog, maar we beklauterden direct na ons pad de leistenen trap richting het huis van Joy. Hij stond achter een hek te kijken. Een tweebenervrouw kwam er aan, deed hem een halsband om en... hij mocht met de Henken en mij mee wandelen. Het dagbegin kon niet meer stuk. We liepen een lange route naar Ronco, hadden daar een pauze, dronken er water. De Henken dronken ook water en iets anders en iets warms dat ze risotto met gerookte ricotta en jonge artisjokken noemden. O wat praatten ze daar staartenlyrisch over. Mmmmm... zal wel. Ik zou geen eten gelust hebben op dat moment, ik was gevuld met vol geluk dat Joy weer bij me was.
Ondertussen zijn we terug in Brissago Porta. Net op tijd, want de wolken gingen alweer heel boos kijken, duwden de zon weg.
Samen met Joy ga ik zo lekker slapen, en daarna: natuurlijk weer de dubbele terrastuin gebruiken om te rennen en stoeien!
Ciao!!!

Ja lieve lezers en lezerinnen, natuurlijk nieuwsgierig hoe Joy eruit ziet. Dát krijg je te zien na het komend weekeinde.

Het regent en Zeno is weg

2010-05-05T15:16:00.002+02:00

Het regent binnenin me, zo stroomde een treurliedje uit de radio. Ging dit over mij? Of over Zeno Valentino?
Een Henk ging vanmorgen met Zeno, die mijn tuigje omkreeg zodat hij bij hem moest blijven, de berg op. Rondvragen of iemand wist waar of hij wellicht woont. Ja hoor, niet ver boven ons. In een huis achter de wijngaard. De 'eigenaars' waren vanmorgen vroeg vertrokken, komen vanavond terug. Tweebeners met Italiaanse inslag, klassieke inslag, denk ik: een viervoeter minderwaardig behandelen en bejegenen. Een viervoeter is leuk en aardig, maar je moet er niet teveel omkijken naar hebben. Zoiets. Helemaal niet wanneer er gezinsuitbreiding bij de tweebeners heeft plaatsgevonden. Ze hebben Zeno gisterenavond waarschijnlijk helemaal niet gezocht of geroepen: het is hier zo stil, dat hadden we wel gehoord hoor. Zeno (de vreemdeling) heet geen Zeno, al blijft hij voor mij wel een Valentino!
Zijn echte naam is Joy. Leuk, zeiden de Henken, dit op 5 mei te horen.
Nadat Henk dit te weten was gekomen, zijn we allevier naar het traditionele Ticiaanse huis van de buurtvrouw gegaan. De Henken kregen er zelfgeperste druivensap van een oude druivenras, Joy en ik speelden met elkaar en de gevonden bal.
Toen gingen we weer naar buiten. En ja... Joy is het zwerven en scharrelen op de berg waarschijnlijk zo gewoon gaan vinden, dat hij niet met ons mee liep, maar naar twee mensen met viervoeters in de verte. Ik een beetje treuzelen, omkijken, maar Joy bleef weg. Wil hij zich niet teveel aan mij hechten nu hij weet dat we zijn adres hebben gevonden? Weet hij door woorden en stemmingen van de Henken dat hij niet mee kan naar Loosduinen? Het regent en regent. Buiten, en binnenin mij. Ik heb me op 'zijn' kleedje voor het grote raam genesteld. Bij elk geluidje kijk ik op. Het kan toch niet anders dan dat hij vandaag nog terugkomt? Is het niet om mij, dan toch wel voor het lekkere eten dat vanmorgen beneden in het dorp voor hem gehaald is? Joy, breng me vreugde en kom!

Liefde breekt wet

2010-05-04T22:11:00.004+02:00

Ja, zo is dit het beste te omschrijven: niet nood maar liefde breekt wet. Zou Henk geen blogs plaatsen tot 10 mei, nu moet hij wel.
Ik ben knetterverliefd. Met verliefd zijn is er altijd een ander in het spel, anders is er van liefde geen sprake. En die ander... is eigenlijk nóg meer verliefder dan ik ben. Of dat bestaat weet ik niet, maar zo voelt het. Die ander, voor ons heet hij Zeno (Valentino), stond soms zomaar opeens bij ons in de tuin. Hij had mij natuurlijk al vanaf begin van ons verblijf in Casa Coronino op de berg bij Brissago opgemerkt. Lag ik buiten, dan speelden we onmiddellijk, zat ik binnen (vanwege de regenbuien), dan deed een Henk de deur open en konden we naar hartelust stoeien. Al vanaf de eerste keer voelde het alsof we elkaar allang kenden.
Ja, dat hebben verliefde tweebeners ook wel, maar die gaan daar iets geremder mee om. Althans, meestal.
Toen vrienden van ons uit Gex -bij Genéve- op bezoek waren met twee vrolijke en soms lawaaiige jongentjes, bleef Zeno weg. Oh, een eendagsvlieg dacht ik. Bij tweebeners heet dat one-night-stand.
Maar... vanochtend na de wandeling, ja hoor. Daar was hij weer.
Staartenroedelknufenpootjehakennogantoe! Wat waren we allebei blij. Na een flink robbbertje donderjagen moest ik naar binnen om te eten. Voorheen vertrok Zeno dan naar ergens wat ik niet weet. Nu bleef hij om het huis dralen, dan weer rennend, dan turend door het raam of kop tegen de glazen deur. Ja, precies aan de andere kant lag ik. Na nog enige speelpartijtjes ging ik met de Henken wandelen. Op de terugweg, en ik had dat wel verwacht want zijn onmiskenbare onweerstaanbare opwindende geur had ik onderweg al eens geroken, kwam hij plots ergens tevoorschijn! Volgde hij ons soms?
Vanaf nu wel. Door en door nat was hij.
'Thuis' legde een Henk op het droge terras een kleedje voor hem. Ach wat rilde hij.
Hij durfde nu ook de Henken te vertrouwen. Ze werden vriendschappelijk.
Omdat hij niet naar huis terugging, mocht hij binnenkomen. Al was het maar om een hondenlongontsteking te voorkomen. Hij zijn zin, ik mijn zin. Ziezo, we zijn bij elkander!!! Er is geprobeerd hem weg te sturen, maar kom zeg: wel eens zwaar verliefd geweest? Dan zet je alles op het spel. Liever meegenomen door een waterstroom dan wegkwijnen door het missen. Zeno mag vannacht blijven slapen. En morgen? Dan moeten Zeno en ik wat nieuws bedenken met echte hondenlisten. Want mooie bruine Zeno met mocca-ijskleurige snuit en pootjes die direct na zijn geboorte in de melk hebben gestaan, wil ik niet kwijt. Ik vrees dat de Henken dat nog niet helemaal door hebben. Wel te rusten, knuf, Diva

Even niet

2010-04-26T23:49:00.003+02:00

Zelf zou ik wel willen, maar de Henk die alle berichten op dit blog plaatst, is tot 10 mei amper te vinden in de buurt van een werktelevisie. Dus even geen nieuwe berichten, wél weer na 10 mei! Kom je dan terug? Ik weet zeker dat er een soort van inhaalslag zal zijn met allerlei foto's en avonturen. Oké? Tot over twee weken! Kwispels en een knuf van mij,

Diva

Kom maar niet van dat dak af!

2010-04-14T13:21:00.003+02:00

Er lopen twee nieuwe mannen in het huis. Mannen die ik nog niet kende. Ze zijn heel braaf tegen mij, aaien en kroelen me als ze koffie drinken met Henk. Het zijn werkmannen. Ze bespraken een en ander met Henk, die meteen na het koffie drinken de hele trapkast ging uitpakken. Even later bleek dat ze daar moesten zijn. Ik zag ze bezig met een dikke kabel waar iets doorheen loopt wat schokken kan geven. Daarna liepen ze weer naar boven. In het strijkkamertje stond het tuimelraam open. Ze moesten klimmen om op het dak te komen. Waarom? Ze zijn bezig met grote dingen waar donker glas op zit, en, een zelfde soort draad waar iets onzichtbaars doorheen gaat.
Ik spitste mijn oren, hoorde toen iets over zonnepanelen. Zonnepanelen? Vangen die schokdingen op? Mmwah, dat zal wel.
Toen ik weer beneden kwam en uit het raam keek, zag ik een paar eenden op het schuurdak. Alweer! Gister- en eergistergisteren ook al. Maar waarom? Misschien omdat het bij de sloot te druk is met het eendenliefdesleven en wat daar zoal bij komt kijken. Op het dak is het natuurlijk rustiger. Kom er maar niet van af eenden, want ik ben in een baldadige bui. En zonnepaneelmannen, kom maar wel van het dak af. Want dan zijn jullie denk ik klaar met die grote dingen en kan ik met Storm naar de dijk!

Met terugwerkende kracht

2010-04-12T11:30:00.005+02:00

Henkdicht zijn kijk- en werktelevisie ging eerste Paasdag naar Gort. Dat vond hij vreselijk. Gelukkig was er behalve ik verder niemand in de buurt. Het was allemaal niet zo netjes wat hij knetterde: Gx@!!^^)VxqDomme..., zoiets klonk het. Een klein beetje begreep ik het wel, hij was hierdoor eensklaps verstoten van woordberichtjes, werken op mijn log en nog veel meer dagelijkse bezigheden van hem. Met een weekje behelpen op andere Henks' kijkwerktelevisie kan hij nu weer zelf op zijn vaste plek ratelen op de toesten, knippen, kopiëren en knutselen met kijkplaatjes. Zoals deze hierboven, die had je nog tegoed. Er is geen twijfel mogelijk, hier rusten Curo en ik uit. 2e Paasdag gingen we met onze tweebenervrienden naar de omheinde dijk in Monster. Voor de allereerste keer mocht Curo lopen zonder verbonden te zijn met een lijn aan Djøra. Nou, dat was vuurwerk hoor. Behalve Curo verheugde ik me ook op zijn renpartij. We renden harder dan een foto ons kon vangen. Soms gingen we zij aan zij knetterhard, zó dicht naast elkaar, dat we elkanders renspieren voelden. Tjonge jonge, wat een Spaans temperament heeft die kleine reebruine dondersteen in zich!
Dit was toch echt wat anders dan dat tweebenersgeschuifel. Voor ons is dat meesttijds toch te sloom, sorry vrienden, maar het is voor ons niet anders. Edoch... voordat we naar de dijk gingen, bezochten Djøra, Henkdicht en ik Doppio. Doppio? Ja, een ijssalon in Rotterdam waar ons aller lieve Abdel het lekkerste ijs voor tweebeners verkoopt. Djøra en Henk proefden het één na het ander. Dat begon met cappuccino, toen klopijs met melk om te drinken, daarna bolletjes met allerlei smaken die bij het proeven mmmmm en mmmwaauh!-klanken uit hunner monden liet stromen. Geen idee, geef mij maar gewoon vers water. We moesten Abdel in Rotjeknor achterlaten, hij is er zeker en vast een volgende keer bij op de dijk! Dit heeft Henk voor me geschreven met terugwerkende kracht (we leven inmiddels een week verder) want dit bericht wilde ik je niet onthouden.

Diva Poem XI - Voor Sappho

2010-04-05T11:20:00.002+02:00

Wie kent de bospaadjes en geuren
Van Holtense Berg van haver tot gort?
Wie trappelt er als ze wielhuisje ziet
Omdat ze dan weet we gaan snel vort?
Dat is Sappho, mijn teefvriendje Sapp!
Wie kent stem, houding en gebaren
Van haar 2beners Anton en Jet ’t best?
Het zijn veruit haar grootste dierbaren:
Eerst komen zij en Marcel, dan de rest.
Zo is het voor Sapp, mijn Turkse Sapp!
Ze is net als ik gelukkig in sneeuw,
In de bergen, in smeltwater, en in zee,
Of nee, zij in Bussloo, ik de Noordzee.
Denk ik aan haar dan kwispel ik johoo!
Ik groet je, tot speels en ziens Sappho!

Pasen in aantocht

2010-03-30T17:15:00.007+02:00

Als viervoeter heb ik niets met bepaalde feest- en gedenkdagen, behalve dat de Henken dan meestal allebei de hele dag in mijn omgeven vertoeven. Maar Pasen, tweede Paasdag om precies te zijn, daar kijk ik wel naar uit. Dan komen mijn vriendin Djøra en Spaans vriendje Curo op bezoek. We gaan dan geen eieren zoeken, hoewel we daar vast wel goed in zijn hoor, maar we zouden eerder Paashaasjes en Paaskonijntjes willen vinden. Dat vinden onze roedeltweebeners niet goed... Op de foto is Curo nog aan een lange lijn zodat hij niet heel hard kan weglopen en misschien wel verdwalen. Echt verdwalen doen wij viervoeters niet gauw hoor, maar toch. Curo mag tweede Paasdag wel met me rennen en spelen zonder lijn of riem. We gaan dan naar de dijk bij Monster (dat is boven de Polencamping). Die is helemaal omheind, dus we kunnen niet 1, 2, 3, de duinen in. Ik ben benieuwd of Curo gaat zwemmen in de omliggende sloten. Ikzelf niet, pootje baden tot mijn buik, dat is voor mij nat genoeg. Dag Curo en Djøra, tot Pasen! Ssssst... misschien is er een verrassing voor me en komt er nog iemand die dag.

Geef je gezicht aan de proefdieren

2010-03-27T11:22:00.005+01:00

Proefdieren in Nederland hebben geen stem. Ze zijn gevangen in anonimiteit. Hier moeten we een einde aan maken en daar hebben we jouw hulp hard bij nodig! Met jouw foto steun je de fotoactie van Proefdiervrij en help je de proefdieren een gezicht te geven. Er zijn 578.123 foto’s nodig. Net zoveel als er proefdieren jaarlijks worden opgeofferd in Nederland.

Samen maken we een super grote fotomozaïek
Met jouw foto en die van 578.122 andere tegenstanders van dierproeven, steun je de grote online fotoactie. Daarmee wil Proefdiervrij het publiek, de overheid, de wetenschap en het bedrijfsleven duidelijk maken dat dierproeven niet meer kunnen. Dat ze vervangen moeten worden door proefdiervrije technieken. En als het gelukt is om met zoveel foto’s een fotomozaïek te maken, gaan we die met veel bombarie presenteren. Daar kun je op rekenen.

Doe je mee? Upload dan je foto.
Meedoen is heel eenvoudig.
Stap 1: ga naar www.dennis.proefdiervrij.nl en upload je foto.
Stap 2: maak een uitsnede, door het vierkant te verslepen en/of te vergroten, en klik op ‘opslaan’. Klaar!
Je ontvangt een e-mail met een persoonlijke code. Daarmee kun je je eigen foto gemakkelijk terugvinden in die supergrote mozaïek.

Je doet het voor de proefdieren
Proefdiervrij komt op voor de belangen van proefdieren. En niet zonder resultaat. Als grootste organisatie op dit gebied in Nederland heeft Proefdiervrij al veel bereikt. De aandacht is nu gericht op het vervangen van dierproeven door proefdiervrije technieken. Doe je mee?

Beterschap Bas!

2010-03-25T15:36:00.005+01:00

Mijn vriendje Bas ligt in het ziekenhuis. Ik stuur vrolijke kwispels naar hem, misschien dat hij dan sneller gezond is en naar huis toe mag. Want ik mis hem. In het betermaakhuis mag ik niet komen. Viervoeters zijn niet hygiënisch zeggen ze. Wie 'ze' zijn, dat is mij een raadsel. Niet hygiënisch... wordt er wel gelet op tweebeners die niet helemaal fris zijn, misschien van alles wat niet schoon is mee naar binnen dragen? Nou dan! Ik weet zeker dat vriendenbezoek van viervoeters de patiënt meehelpt deze beter te maken. Want van vrienden word je blij, en ben je blij of effetjes vrolijk, dan werkt dat door in je welzijn. Beetje rare onzin dus.
Er speelt ook een ander belang mee: zolang Bas in het ziekenhuis ligt, is de kans zeer gering dat ik Storm zie. Storm, al sinds mijn terugkomst uit Bergen aan Zee heb ik hem moeten ontberen. Tja, Storm moet mij ook ontberen, en dat niet alleen, hij moet nu dagelijks ook Basjes roedelmoeder missen. Ze zit uren bij Bas aan bed. Voor gezelschap en afleiding, want vervelen is heel vervelend. Maar ja, Storm dan? Vrij naar Godfried Bomans kan hij wauwelen: Ik lig uren in de vensterbank, mij onnoemelijk te vervelen, ik wou dat ik twee husky's was, dan kon ik samen spelen.
Dus Bas, allereerst voor jezelf en dan voor Storm en mij: kom gauw weer thuis!
Grote knuf en gezonde wuifkwispels, je Diva

Oproep tot massale boycot dons

2010-03-25T14:40:00.006+01:00

Dekbeddenverkopers liegen, lichten hun klanten verkeerd voor en zwaaien met irrelevante keurmerken over de herkomst van dons. Dit blijkt uit undercoveronderzoek van Wakker Dier. De bedrijven willen hiermee verdoezelen dat er nog steeds dons van levend geplukte ganzen wordt gebruikt. Vroege Vogels TV besteedde hier uitgebreid aandacht aan.
Help de dieren, koop geen dons!
Met advertenties in vijf landelijke kranten roept Wakker Dier morgen consumenten op om dons te boycotten. De campagne gaat door tot de dekbeddenbranche het langbeloofde keurmerk voor 'verantwoord' dons invoert. Dit betekent dat er geen levend geplukte veren inzitten, en ook geen veren van dieren die werden gedwangvoederd voor de verwerpelijke foie gras.

BEKIJK DE AFLEVERING VAN VROEGE VOGELS TV

Vier voeters campagne tegen gekooide konijnen

2010-03-23T16:06:00.002+01:00

Vergist

2010-03-23T15:23:00.003+01:00

Ben ik vandaag op het Zuiderstrand, althans, zo noemen de Henken die zeestrook, zie ik in de verte Jet en Tinie lopen. Weetjewel, de twee zusjes van Henk met wie ik gedurende hun verblijf in strandhuis Noviomagum elke ochtend naar zee ging.
Henk wilde net met mij het strand verlaten toen ik beide vrouwen zag. Maar ik wist bijna zeker dat zij het waren. Ik nam een reuzesprint naar ze toe, toen ik voor Henk ongeveer een stip in de verte op het strand was (hij zag een ver strandpaaltje ook eens voor mij aan...) hoorde ik hem fluiten op dun schel dingetje. Maar ik wilde mijn vriendinnen zien. Bijna dichtbij rook ik onbekende geuren, zij waren het niet. Toch had het gekund, want zand is zand, strand is strand en zee is zee, voor mij. Tweebeners maken onderscheidingen, op de ene plek noemen ze het Kijkduin op een andere plek Bergen aan Zee. Nou, weinig verschil hoor. Daarom was het niet zo gek dat ik bekenden meende te zien. Ik ben toen teruggerend naar Henk, die dichtbij het pas heropende strandpaviljoen Parker stond te wachten. Op het terras mocht ik uithijgen, bijkomen. Henk zat er zonder jas in een bloes met korte mouwen. Bikkeltje hoor, huskykarakter ook wel, want de andere tweebeners, weliswaar bijna allemaal ouder in jaren, zaten in hoogdichtgeritste jassen. Na een kwartiertje gingen we huiswaarts, de lentezon was wat vager geworden door de plotse zeemist. Oi, die mist deed me denken aan de bergnevels, ik ga verlangen naar Ticino!

Woeferdewafblaf: jarig!

2010-03-20T13:18:00.002+01:00

De Henken hebben de vlag uitgehangen, de wind klappert en knalt er feestelijk mee want vandaag ben ik jarig. Yep, vier (dus eigenlijk 28) geworden!

Allemaal in Noviomagum en: dag lieve tante Jet

2010-03-15T13:38:00.003+01:00

Nee, dan niet de stad Noviomagum (Nijmegen) maar het huis in Bergen aan Zee. Daar ben ik met mijn Henken en bezoekers. Abellief, Curo en zijn (en niet minder mijn!) tweevoetervriendinnetje, vandaag iemand uit Amsterdam, morgen Sappho met Jet en Tinie.
Kortom, het is hier kwispelvrolijk gezellig. Maar ook is er een klein rouwrandje langs deze week. Woensdag ga ik met iedereen die hier is naar Apeldoorn. Voor mij ligt er samen met Esther (hoi Es, leuk je weer te zien!) een mooie boswandeling in het verschiet. De Henken en Henkdicht zijn zussen gaan naar Henks laatste tante, lievelingstante Jet. Zij is zaterdag gaan hemelen. Samen, met nog enkele roedeltweebeners, brengen ze haar naar een stille plek. Ik kan niet mee, toch denk ik wel aan haar. De kleine oude lieve tante die aan het einde van haar leven zó lang in bed moest liggen. Eén keertje ben ik heel zachtjes bij haar op de dekens gesprongen, dat vond ze leuk. Er werd gedacht dat de engelen haar waren vergeten, maar zaterdag is ze opgehaald. Daarginds, stond viervoeter Azor vast te wachten met kwispels, en haar roedelfamilie die haar voorging met grote bossen bloemen. Tulpen, sneeuwklokjes, anemonen, hyacinthen en misschien een klein takje hondsdraf. Dag lieve tweebener, dag lieve dappere tante Jet!

Hond en kat en andere beestjes

2010-03-12T14:54:00.010+01:00

Hond en kat en andere beestjes

Paperback, gebonden uitgave, kleurendruk met afbeeldingen: 48 pagina's. ISBN 978-1-4457-2011-1 € 19,00

Opbrengsten zijn bestemd voor de dierenbescherming: Dierenbescherming Nederland en Gaia, België.

Gedichten over dieren, met afbeeldingen - in kleur - van verschillende dieren in de bundel. Uiteenlopende dichters publiceren in deze dichtbundel gedichten over een dier: Annmarie Sauer, Arjan Braam, Catharina Boer, Chris Van Buggenhout, Christina Guirlande, Cyriel Gladines, Erik Verstraete, F.A. Brocatus, Floris Brown, Hannie Rouweler, Henk van Zuiden, Herman Rohaert, Herwig Verleyen, Jeannette Coppens, Jenny Dejager, Joris Iven, Kristel D'Huysser, Leo Vroman, Lucienne Stassaert, Marije Kos, Mark Meekers, Marleen De Smet, Miller Caldwell, Patty Scholten, Paula Hagenaars, Pien Storm van Leeuwen, Roger Nupie, Rose Vandewalle, Rozemarijn van Leeuwen, Tanya van der Wacht, Theo van der Wacht, Thierry Deleu, Tjarda Eskes, Wim van Til en Yerna Van den Driessche.
We lezen en glimlachen bij gedichten over een waterhoentje, walvissen, poezen, een winterkoninkje, een bever, reigers, een merel. Opgenomen op de foto's kijken katjes, een hond en olifanten de lezer aan. Het zijn momentopnamen van vrede en rust, die indruisen tegen de toenemende gewelddadigheid van deze tijd. ERIK VERSTRAETE in ’t Pallieterke (februari 2010)

Mooi uitgegeven, mooi gedrukt, lieve inhoud, en mooi doel!
LEO VROMAN (U.S.A. / Texas, maart 2010)

Website boek: http://www.lulu.com/content/7817820.
Ook rechtstreeks te bestellen bij Demer Uitgeverij, E Publisher, Euro 24 (inclusief internationale verzendkosten).

Demer Uitgeverij: info@demerpress.be / hannierouweler@telenet.be

Welkom Bella

2010-03-09T01:04:00.003+01:00

Ze kijkt wat beduusd, niet zo gek na een avontuurlijke reis om bij haar nieuw baasje te komen. Maar dit is Bella. Na een operatie aan een poot mocht ze vervoerd worden en is een nieuw leven begonnen. Sinds gisteren is ze in Blaricum, woont bij de o zo dier (lees: hond)lievende Annelies. Wanneer haar poot sterk hersteld is, gaan we elkaar zeker gauw zien. De Henken en ik willen haar graag leren kennen, vriendjes worden: dat is mijn streven!

Victor en Victoria: ze zijn er nog!

2010-03-09T00:42:00.005+01:00

Victor en Victoria, de veel te vroeg geboren Nijlgansjes, ze zijn er gelukkig nog. Ze overleven de dag- en nachtkou, zitten waarschijnlijk 's nachts op moeders poten onder de vleugels. Veilig, van de grond af en uit de snijdende vrieswind. Wij zijn er geruster op, want nu ze de eerste levensdagen zijn doorgekomen, zal het de komende waaidagen en bibbernachten waarschijnlijk ook lukken. Onbevreesd liepen ze tussen hun ouders over de stoep en door het gras aan de waterkant. De Henk die al eerder dicht bij ze kwam, mocht van papa en mama nijlgans tamelijk dichtbij komen. Ze gingen niet sissen en namen evenmin een dreigende houding aan. Dat schijnt papa nijlgans vorige week wel gedaan te hebben. Hij vloog op een oud vrouwtje af, zijn sterke vleugelslag brak een arm van haar. Dat schreef de krant. Je begrijpt dat ik sowieso van Henk op afstand moet blijven. Of ik ben er eventjes niet bij, of hij maakt mijn riem vast aan leuning van tramhalte. Safe dus!
De foto's die hij maakte zijn niet heel scherp, maar ja, het was al aan het schemeren. Zie je, ze zijn al groter gegroeid!

Jouw poes op boek?

2010-03-04T22:37:00.005+01:00

In het laatste kwartaal van dit jaar gaat er in de Rainbow Essentials Reeks een bloemlezing met gedichten over poezen en katten verschijnen. Heb je een scherpe mooie foto van een poes in, bij of naast bloemen of een grote bloem, stuur hem dan naar mij. Misschien komt ie dan op het omslag van de beoogde bundel!
Er zijn een paar condities: altijd in een worddocument sturen, jpg-bestand, niet groter dan 2 MB.
Insturen kan tot 4 april a.s. Er wordt geen ontvangstbevestiging gestuurd. En over de foto's wordt niet gecorrespondeerd. Stuur de foto naar info@huskydiva.nl

Bed taboe

2010-03-03T09:29:00.006+01:00

Soms, hartje winter in Zwitserland dan waait er een warme zuidelijke wind die heel veel sneeuw doet smelten. Die wind voelt ook warm, dat weten de Henken en dat weet ik. Wind die waait komt ergens uit de lucht, hóe, dat weet ik niet precies. Föhnwind noemen de Henken dit. Doethetertoe? Gisteren was een Henk die wind in het klein aan het imiteren. Hij had een raar lawaaiblaasapparaatje in zijn hand en bewoog daarmee over het bed. Na een tijdje hetelucht geblazen te hebben kwam er flits een vlammetje uit de achterkant van het apparaatje en dan stopte Henk. Het apparaatje weigerde verder te blazen, maar na een half uurtje blies ie weer. Henk bleef het maar herhalen!
Waarom? Ik ontdekte 's ochtends toen de Henken uit bed waren dat er onder een dekbed een klotsding lag. Ging ik verliggen, dan bewoog het en hoorde ik iets wat op waterklotsen leek. Oi, spannend. Dit kende ik nog niet. Meteen mijn laken weggetrappeld, met snuit onder dekbed en jawel hoor, daar lag dat lauw klotsding. Leuk. Een speeldgoedje. Ik pakte het op, ging er een beetje in bijten en op kauwen bovenop andere Henk's dekbed. Opeens sijpelde er water uit, wat een leuk effect! Hoe ik het ook keerde en wel of niet meer tussen mijn tanden nam, het water bleef zahctjes doorstromen. Jammer, want nu was het happen er in niet meer interessant. Er bleef namelijk een soort dik rubbervel met een sluittuit over. Toen ben ik er maar mee gestopt.
's Middags toen we van het strand terugkwamen wilde ik prinsesselijk boven op bed gaan slapen. Maar, dat kon niet, en dat mocht niet. Alle beddingen lagen op de grond, Henk riep me bij zich. Liet me dat slappe rubberding zien. Hij sprak met zware toon tegen me. O Guttegut, alle huskystaarten nog an toe, ik had blijkbaar iets gedaan waar hij niet blij mee was. Dus daarom zat hij met dat namaak-warme-windding steeds over het matras te blazen! Vannacht sliep ik weer bovenop een windfrisruikend droog laken. En hoe ik vanochtend met alle vier poten ook over de dekbedden liep, geen nieuw klotsding onder dekbed ontdekt.

Gemis

2010-02-28T15:18:00.004+01:00

Vanmiddag overal op de thuisplek van de Nijlganzen gekeken. Over het water, langs de waterkanten en zelfs op de warme verenrug van moeder gans. In de hoop dat nijlgansjes net als knobbelzwanen en futen ook wel rust en veiligheid zoekt tussen de veren. Maar nee, het werd duidelijk, één gansje is verdwenen.
De ouders scharrelden dichtbij de stoeprand. Beide kleintjes deden net zo hard mee met in gras snavelen en hapjes nemen van wat eetbaar is. Moet je toch zien, hoe dapper eentje naast vadergans meestapt, het beentje heel hoog! De ander ging iets meer zijn eigen gang, al bleef hij wel op pa en ma letten. En andersom gebeurde dat ook. Hee geverderde immigranten, missen jullie de nijlpaarden niet?

Ach, ach...

2010-02-28T00:16:00.005+01:00

Ongelukje? Zwaar verliefd? Ons maakt het niet uit. Wat er is gebeurd? Gisteren, zaterdag, ontdekte Henkdicht bij het Beethovenplantsoen opeens aan de waterkant een stel nijlganzen. Op zich niet zo bijzonder, maar moeder de gans had haar vleugels wijd uitgestrekt. Over iets heen, om het te bewaren, om het te beschermen. Henk keek goed en zag bij het verzitten drie piepjonge kuikentjes bij het paar. Het is niet héél goed op de foto te zien (ga er op staan en maak 'm groter), maar als je goed kijkt zie je iets van donskoppetje en een donker snaveltje. Ganzen toch! Dit is veel te vroeg, niet voor jullie zelf, niet voor ons, maar wel voor jullie kroost.
Vannacht voor het slapen gaan doet mijn vriend een gebedje: dat de nachten niet te koud zullen zijn en dat het morgen, overmorgen en overmorgen en overover... niet alsmaar regent. Wat zou het mooi zijn als ze de komende weken met ouders' bescherming en verenwarmte groter en sterker groeien!

Tillikum is kunstjes doen zat!

2010-02-25T16:07:00.002+01:00

Soms wordt de Westerse wereld opgeschrikt door een bericht over een tweebener, jongen of meisje, jongeman of jongevrouw, die door iemand(en) jarenlang is opgesloten in een kippenhok, kelderkast of andere benauwd kleine ruimte. Onthouden van alles waar hij of zij behoefte aan heeft om een compleet mens te worden. Beroofd van contacten met medetweebeners, beroofd van een normale ruimte om in te leven, beroofd van ontwikkeling, geluk en welzijn. Terecht dat de wereld boos, woest en afkeurend bij zulke berichten reageert.
Het ligt iets anders bij tweebeners’ medeschepselen. Niet alleen bij de meeste religieuzen die het rentmeesterschap aan hun laars lappen, ofwel de dieren in de steek laten, ook bij de tweebeners die het vanzelfsprekend vinden dat we bijna alles met dieren mogen uitspoken wat hen uitkomt. Economisch, voor vermaak en om onze tekortkomingen en problemen op te lossen. Onvoorstelbaar. Dat durven veel tweebeners beschaving te noemen. Waarschijnlijk dat ze daarom niet massaal op hun achterste benen staan (hebben tweebeners dan voorbenen???) bij het zien van of horen over dieren die mishandeld worden door ze te houden in schandalig kleine ruimtes. Denk eens na: wat is een zwembad, waterbassin voor een orka wanneer hij de oneindige zee is gewend? Het is zoiets als een leven voor jou of mij in een dichtgetimmerde badkamer. Brrrr.
Vandaag heeft deze beschaving kennis kunnen nemen van een bericht over een jarenlang opgesloten orka. Orka’s, de grootste dolfijnsoort, zijn slachtoffer van menselijke dwaasheid. Ze zijn intelligent, intelligenter dan de meeste tweebeners die straks extreemrechts durven te gaan stemmen. Ze zijn sociaal, leven meestal in grote groepen en… ze zijn leergierig. Dit laatste kan bij lange na niet van alle tweebeners worden gezegd.
De orka Tillikum, die al meer dan tien jaar orkavreemde kunstjes moet uitvoeren in SeaWorld, Orlando VS, heeft gisteren een tweebenervrouw laten verdrinken. Dat is wereldnieuws. Ik, en ware dierenvrienden met mij, kijk daar niet van op. Ook ik zou misschien op een dag de tweebener iets aandoen omdat ik door hem of haar gebroken wordt, door wie mijn leefwereld is afgenomen.
Men (…) vraagt zich af wat of er nu met Tillikum moet gebeuren. Dat weet ik wel. Net als de orka Keiko die in de film Free Willy moest figureren, terug brengen naar de vrije wereld. De zee dus. Al zal dit niet zonder slag en stoot gaan. Maar dit hoeft geen punt te zijn: de dolfinaria en dergelijke hebben zoveel kapitaal vergaard dat ze gemakkelijk enkele miljoenen kunnen investeren in het zogenaamde resocialiseren en de dieren teruggeven aan de zee, daar waar ze horen. Daar waar ze thuis zijn, daar waar ze niet worden geëxploiteerd als vrouwen uit arme landen die in handen vallen van geldbeluste misdadige kerels!

Ook jij maakt uit of varkens in de sneeuw kunnen zijn

2010-02-23T13:43:00.005+01:00

Curo, toen ze nog in het asiel zat

2010-02-17T21:06:00.001+01:00

Ontsnapt aan de dood

2010-02-16T14:09:00.002+01:00

Zondag kwam mijn, nee; onze vriendin Djøra op bezoek. We hadden elkaar lang niet gezien omdat ze enige maanden in het land van Obama werkte. Af en toe hoorde ik haar naam wel uit de mond van een Henk, dan had ze iets van papier gestuurd, of een berichtje op de werktelevisie, of klonk er tiedédiedoem tiedédiedoem uit een praatapparaatje. Dan keek een Henk naar het minischermpje en begon te lezen. Ik begreep dat Djøralief dan iets had geschreven. En nu was ze er! Opeens, voordat ze aan de tingeldeurbel had getrokken, rook ik haar vertrouwde geur al onder de deur door. Maar mijn neus vertelde me nog meer: ze was niet alleen.
Al snel opende de Henken de deur en daar stond ze, samen met een podenco-hondje: Curo. Ze kende hem nog maar net. Op weg naar ons heeft ze hem opgehaald bij tweebeners waar hij niet kon blijven. Amper twee weken woonde hij daar, samen met andere viervoeters. Maar één van die gastjes gedoogde hem niet en deed erg lelijk. Dus via via kwam Djøra hem op het spoor. Hij had toen al een spannende tijd achter de rug.
Weggedaan door tweebenermannen die van hem afwilden omdat hij een slechte jager is. Hij verbleef in Spanje in een zogenoemd dodingsstation. Nou, als je daar bent ondergebracht heb je niet meer lang te leven. Gelukkig hebben dieraardige tweebeners van een vlakbij gelegen asiel hem gered. En nu is hij in Nederland. Voorlopig thuis bij Djøra en haar drie poezelige viervoeters.
Podenco’s: in de graven van farao’s komen ze al voor op de wandtekeningen. Het is dus een heel klassiek soort hondje, ongeveer een halve meter hoog, warme bruine kleur en grote ogen en nog grotere oren. Net als ik verlaat hij de vloer graag voor een stoel of huskymeubel. Dan heeft hij overzicht, dat herken ik wel. We hebben wel samen gewandeld maar nog niet gespeeld, alles was nog veel te nieuw en onbekend voor hem.
Bij het weggaan is hij z’n toddel vergeten, ik denk dat hij die gauw komt ophalen!
Ondanks dat hij aan de dood is ontsnapt, zal hij zich ontheemd voelen. Zoals tweebeners die hun land moeten ontvluchten omdat ze geen toekomst hebben in het land waar ze zijn geboren of net als Curo bedreigd worden met de dood. Ja, die hélp je.

Hoera vandaag twee jaar

2010-02-12T19:20:00.004+01:00

Vandaag is het precies twee jaren geleden dat de Henken samen met Heiko mij 'bevrijdden' uit het dierenasiel in de Residentie. Natuurlijk waren de lieve tweebeners daar heel goed voor me hoor, maar er zaten en zitten zóveel viervoeters en voetertjes, weetjewel van die katachtigen, en al die aandacht moest verdeeld worden. Erg lief, maar toch, omdat het niet anders kon, bleef het beperkt.
Ik weet nog dat een verzorgertweebener me uit mijn hok haalde. Wat gaat er gebeuren, dacht ik toen. Het was een ongebruikelijk tijdstip en aan het licht opgewonden praten wist ik dat er iets ongewoons ging gebeuren. We kwamen bij de centrale hall aan, ze opende de deur, liet mij los.... en van alle tweebeners die daar stonden, voelde ik dat ik bij een Henk moest zijn. Regelrecht sprong ik in zijn armen. Heiko en dichtHenk stonden er bij en begonnen vrolijk en welkom tegen me te praten. Bij hoge uitzondering mocht ik meteen met ze mee! Dit was het begin van mijn nieuw leven. We hebben het zo goed samen, ze laten mij nooit meer gaan. Hoe ik dat weet? Omdat ik hen ook nooit meer verlaat. Hooguit eventjes op het strand, als Storm me weer meelokt de duinen in. Maar altijd komen we terug. Óp naar ons gezamenlijk derde jaar!

Goed nieuws: geen lammetjes meer nodig

2010-02-10T13:48:00.005+01:00

De ECMO-training kan voortaan zonder proefdieren plaatsvinden!

Het Universitair Medisch Centrum Sint Radboud ontwikkelde een softwareprogramma waarmee met een babypop levensechte ECMO-situaties gesimuleerd kunnen worden.
ECMO (Extra Corporele Membraan Oxygenatie) is een behandelingsmethode voor pasgeborenen met zeer ernstige ademhalingsproblemen. Dankzij de ontwikkelde software kan de ECMO-training voortaan plaatsvinden zonder gebruik van proefdieren. De software is uniek voor Nederland en de rest van de wereld.
ECMO-training van artsen en verpleegkundigen gebeurde tot nu toe alleen met behulp van lammetjes. Zij benaderen het meest de bloedcirculatie en het gewicht van een pasgeborene.
Bij de nieuwe methode wordt de sofware gekoppeld aan een zeer geavanceerde babypop, waarbij alle levensechte situaties gesimuleerd kunnen worden.
Kunstlong
Bij de ECMO wordt gebruik gemaakt van een kunstlong. Tijdens de behandeling wordt zuurstofarm bloed uit het lichaam van de baby gehaald en door een pomp naar de kunstlong gebracht. Daar wordt het bloed gezuiverd van koolzuur en krijgt het extra zuurstof. Vervolgens wordt het aan de baby teruggegeven. De ECMO neemt de functie van hart en longen tijdelijk over, waardoor de longen rust krijgen en kunnen herstellen.
Het UMC St Radboud is één van de twee Nederlandse ziekenhuizen waar ECMO plaatsvindt. Per jaar krijgen circa 20 pasgeborenen een ECMO behandeling in Nijmegen.

ECMO-training in het UMC St Radboud

Waarom?

2010-02-10T13:44:00.003+01:00

Waarom springt dit lammetje een gat in de lucht???
Even geduld, straks lees je het.

Watjes, wie? Wij niet!

2010-02-05T17:01:00.005+01:00

Watjes, dat zijn puberjongens en -meisjes die met een bontkraag van gestolen dierenvacht lopen, watjes, dat zijn alle mutsen euh... alle tweebeners die met rookworstmutsen naar buiten komen omdat de kalender zegt februari, ook als het helemaal niet vrieskoud is. Watjes of de ware heteromietjes (er bestaan volgens mij meer heteromietjes dan homomietjes), hebben hun monden dan ook wel verstopt achter een stuk stof, sjaal noemt een Henk dat. En nog erger, ze hebben dan om hun handen een beweegbaar kunstvel gedaan, tegen de kou... Alle wauwelblaffers nog aan toe, echt koud is het maar zelden! Daar hoef je geen husky voor te zijn om dat te weten. Vandaag lieten de wolken een heel dun regentje los, oh was het maar sneeuw!, en al willen de meeste viervoeters het wel, maar de tweebeners bepalen waar ze gaan en staan, dus blijven vandaag na een blokje rond warm thuis zitten, liggen en vervelen. Nou, Storm en ik niet hoor, onze baasjes zijn gewoon echte bikkels. Daarom konden we ook nu op het Zuiderstrand rennen door de lekkerkoude Noordzee.

Bij Bas op schoot

2010-02-01T14:31:00.006+01:00

Bas is het huisgenootje van Storm. Net als Storm, ben ik dol op Bas. Soms komt Bas op bezoek, zo maar, of om een colaatje te drinken, of omdat hij een zeldzame keer de sleutel van zijn huis vergeten is. Bij maar heel weinig tweebeners klauter ik omzichtig op schoot. Ik ben natuurlijk verre van een schoothondje, en al helemaal geen klikkertje, maar soms vind ik het troetelen zó fijn, dan wil ik even dichterbij de vertroetelaar zijn. Sommigen vinden dit mal om te zien, maar dat vind ik onzin. Wel eens opgelet hoe twee tweebeners eruit zien die graag geaaid willen worden? Nou dan!

Storm logeert bij mij

2010-01-28T21:58:00.004+01:00

Het is uniek, want we laten ons niet gemakkelijk fotograferen, laat staan filmen. Toch een klein filmpje van ons samen in huis. Zelfs voor de insiders is het soms moeilijk te zien wie of Storm is en wie ik ben, en andersom.

Het mooiste meisje van Loosduinen: Den Haags best gewaardeerde gedicht!

2010-01-26T10:58:00.007+01:00

Deze dagen is het twee jaar geleden dat Dalai een zware operatie goed doorstond, maar toch na enkele dagen na een langdurige epileptische aanval overleed. Dat was triest, maar net zoals bij tweebeners, draag je op den duur de mooiste herinneringen je verdere leven op een warm plekje in je hart mee. Zo zorgt ook het gedicht Het mooiste meisje van Loosduinen er een beetje voor dat Dalai nooit vergeten wordt. En dit gedicht, ja, kwispels nog aan toe, ja, is van de Haagse gedichten het allerbest gewaardeerd op dagblad Trouw gedichtenlandkaart. Oftewel, op nummer 1 geëindigd! Leuk hé? Stemde jij misschien ook op dit gedicht, dan hartelijk dank voor je sterren.

Geef Dalai sterren!

2010-01-25T21:08:00.003+01:00

Hé, hé, daar ben ik eindelijk weer. Mijn schrijfHenk had het direct na onze terugkomst uit Wengen te druk met allerlei mails, aandacht voor familie en een klein beetje ziek zijn. Maar nu is hij na aandringen van mij toch weer begonnen.
Ook omdat het dagblad Trouw een dichterslandkaart is begonnen en vanavond afsluit. Daar is ook 'Het mooiste meisje van Loosduinen' opgezet. Dat gaat over mijn lieve voorganger Dalai. Tot 12 uur middernacht, maandag 25 januari, kun je nog op dit gedicht stemmen. Geef je het 5 sterren? Als je per ongeluk te snel de muis aanclickt dan haal je het gedicht in waarde naar beneden en gaan er punten af. Dus ga naar de meest rechtse ster! Stem je nu en hier, ter ere van Dalai?

Vanavond in rijdend hotelslaapkamertje naar huis

2010-01-10T01:26:00.005+01:00

Vanmorgen nog één keer 'n lange wandeling maken. Ik hoop dat Mona en Sina buiten zijn om voor de bergtocht met me te spelen. Anders misschien bij terugkomst. Daarna gaan de Henken de grote tassen op wieltjes inpakken, met water en lawaaikruipding in de weer en daarna naar het stationnetje. We gaan niet direct naar huis. Eerst stappen we uit in Bern, bussen daar naar Spiegel waar een vriendin woont. Bijzondere vriendschap, een Henk heeft haar eerst eens een gebroken heup bezorgd (...) toen hij op Bernerstation uit de trein boven op haar viel. En nu zijn ze vrienden, grappig hé?
Na Bern treinen we naar Basel, maken een tochtje door het stadspark en lopen vervolgens een groot huis in waar ze gaan eten. Ik ook: er is een speciale tafel gereserveerd waarnaast ik rustig kan liggen eten, drinken en slapen. We zijn daar een klein beetje bekend. Ja, dan opnieuw wandelen, want ze willen graag dat ik een paar keer plas voordat we de nachttrein in gaan. Spannend, Zwitserland en Duitsland zal wel lukken om door te rijden. Maar eenmaal in Nederland, nou, ik ben benieuwd of we dan naar Den Haag worden gebracht door de service en communicatie-arme NS!

Slee in diepe sneeuw gevonden (fotoreeks met Abdel)

2010-01-09T22:03:00.008+01:00

Zo'n bankje...

2010-01-08T19:28:00.003+01:00

Zo'n bankje als dit wordt binnenkort op een lievelingsspeelveld van mij, ver boven het dorp Wengen, vervangen door een nieuw exemplaar. Bijzonder? Voor mij als viervoeter niet echt, maar wel voor de Henken. Want als cadeau heeft grote vriend Rik het nieuwe bankje voor vijf jaar geadopteerd. Daarom komt er een tekst van Henk op te staan (tuurlijk in het Duits) en de namen van de Henken. Misschien, ik weet bijna wel zeker, mijn naam ook. Later, en dat zal enkele maanden duren, zie je daar een foto van op dit blog!

Woeferdehieperdepiep hoera, Bep 59 jaar!

2010-01-07T11:20:00.006+01:00

Is je tuin vandaag vol sneeuw?
Zag je bij 't achterlaten van
eerste sporen die ene ster?
Voelt het goed, de stap over
de 7 januaridrempel?
Ga je sterk en opgewekt het
nieuwe levensjaar in?
Laat je je dit jaar door nie-
mand voor je kop stoten?
Klim je uit dal telkens weer
omhoog en hoger?
Als het éénmaal nee is en
voor al het overige JA, dan
ben je een heuse steenbok
en vandaag 59 geworden.
Herzlich gratuliert, viel
Glück unterwegs nach 60!

6 Januari: geen Drie Koningen

2010-01-06T11:40:00.004+01:00

Welnee, al had een Henk de witte koning in zijn stuk Driekoningenbrood en mag hij de hele dag dé gouden kroon dragen: het is vandaag Drie Koningen en een Koningindag. Op de uitlopers van de drie prachtige bergen de Jungfrau, Eiger en Mönch is het namelijk koninklijk toeven. De vriesfrisse berglucht, de prachtige hemel, de oneindige sneeuw en lawaaivrije omgeving heeft van ons Drie Koningen en een Koningin gemaakt. Kijk maar naar de foto, en let op als je de Henk met gouden kroon voorbij ziet gaan!

In de sneeuw

2010-01-05T22:00:00.004+01:00

Buikdiepe, piepkrakende sneeuw, veroorzaakt door de kraakschoenen van Abdel en de Henken, in de verte tweebeners op 1 of 2 glijlatten en soms iemand die snel voorbij stuift op een soort van lage roetsjstoel. Heerlijk was het vandaag, lang vertoeven in de ongerepte sneeuw bij de Wengeralp!

Panoramastoel

2010-01-04T12:25:00.010+01:00

Dat is een aangename bijkomstigheid in een berglandschap: vanuit de huisopeningen waar glas in zit, de Henken noemen dat ramen, kun je naar boven en naar beneden kijken. Dit is zó anders dan in een plat land! Vanuit Sunnehüsli kan ik diep in de verte kijken. Staand op de vloer, maar nog meer en beter zie ik van alles buiten wanneer ik op een stoel klim. Dat is een beetje lastig te doen, want bijna altijd zit een Henk of Abdel in die ene 'panorama'stoel voor het raam. Onder het mom van een gekozen knuffelmoment ga ik dan bij hem die op dat moment daar zit, aaibaar leunen. Vervolgens zet ik langzaam een poot op het vriendenbeen, vlei me op zijn schoot terwijl ik mijn andere poot er ook bij heb betrokken. Meestal gaat het strelen gewoon door. Ik heb me dan zo weldadig gemanoeuvreerd dat ik dicht bij het raam ben gekomen. Het Filou en Missychalet zie ik dan helemaal, iedereen die over het weggetje gaat en alles wat over de berg heen komt (vaak is dat Berner Sennenhund Mona!). Slim hé? Enne, sinds vanochtend blijven er nieuwe vlokken sneeuw bij komen.

Het is stil aan de overkant

2010-01-04T11:36:00.006+01:00

Weg zijn ze, Chincho, Filou en Missy. Gisterenmiddag zijn ze al wandelend en spelend de berg afgelopen naar Lauterbrunnen. Van daaruit reisden ze met hun tweebenerbaasjes terug naar Zuerich. Stil hoor, vanmorgen geen gedraaf vanaf de overkant. Maar gelukkig is Mona van de buren beneden ons er wel. Vanochtend met haar en de verderop wonende herder met reebruine ogen en zijn ruigharig vriendje van de Maler gespeeld. Toppie! Terwijl een Henk dacht dat ik na het spelen en de borstelbeurt mee naar binnen ging, peerde ik 'm opeens langs het smalle paadje van Sunnehuesli weer naar beneden. Een schik dat ik had! Nog veel meer en veel langer wilde ik duvelstralen met de leuke Zwitserhonden door en diep in de sneeuw. Een tijdje later hoorde ik iemand mijn naam wel roepen, maar daar schonk ik geen aandacht aan. 'Het zal wel een wandelaar uit het dorp zijn die me herkend en met me op de foto wil', dus ik gaf geen sjoege. Nog weer later zag ik iemand aankomen lopen met de trend van een Henk. Het wás een Henk. Hij haalde me terug naar boven. Daar stond de andere gerugzakte Henk, en bovenaan het trappetje verscheen warm gemutste Abdel. Dat voelde als een goed teken. Ik mocht waarschijnlijk weer mee naar het dorp waar ze ontbijtbrood gingen kopen. Jawel hoor. Ondertussen waren de beide viervoeters van de Maler ook weer naar het bovenweggetje gekomen. Al ravottend liepen ze met ons een stukje mee. Bij de bocht bleven ze achter, buitelden toen weer het sneeuwveld in. En vanmiddag? Komen ik dan nog sneeuwspelers tegen of vermaak ik me enkel met de tweebeners? Of... verrassen Filou, Chincho en Missy me en zijn ze vanmiddag plots weer terug?

Na de nieuwjaarsneeuw 2010

2010-01-03T18:53:00.010+01:00

Dat was retewauwelwoeferdewauwel cool! Zeven tweebeners, vier viervoeters: samen de verse sneeuw in bij Wengen. Missy en Filou uit Zuerich waren er, en een nieuweling: Chincho. Een jonge bruine labrador, toen we elkaar zagen wisten we het meteen: dit gaat stuifsneeuwstaartegoed klikken. En ja hoor, gedold dat we hebben, soms gleden we een eind de berg af. We lieten, niet zo heel leuk van ons, Filou en Missy een beetje toekijken. Dit met Chincho was hetzelfde wilde en onbesuisde speelgevoel dat ik altijd heb met Storm. Storm, kanjerlieveling, hoe gaat het met je in Loosduinen? Over een week kom ik alweer terug hoor. De dag dat we thuiskomen hoop ik je meteen te zien. Maar nu nog een goddelijk volle sneeuwweek in de bergen. Gelukkig is het dieronvriendelijk oudjaargeknal voorbij. Iedereen zin in 2010? Ik hoop het, voor mij is het eigenlijk niet meer dan een boomstronk waar je overheen springt. Voor tweebeners is zo'n jaarnummer van meer betekenis. Wintergroeten en knuffels, Diva

Eindejaarsbericht

2009-12-31T12:00:00.004+01:00

Met kwispels vol poedersneeuw en gewauwelwoeferdeblaf vanaf de bergen, wens ik, mede namens mijn Henken, iedereen een dier- mens- en natuurvriendelijk 2010 toe!

(Ik roetsj het oude jaar deels uit in het chalet aan de overkant, waar ik eergisteren met deze lieve vriendinnen op een eindejaarsfoto ging)

Bis später!

2009-12-27T11:08:00.007+01:00

Vanavond gaan we de stad uit, het land uit, de nachttrein in, en morgenochtend al rond zevenen wandelen we in Basel. Daarna treinen we naar Wengen. Woeferdewauwelblaf! Zóveel zin in! Tweede week januari keren we terug in Loosduinen. Tussentijds houdt mijn grote vriend en liefde Storm een oogje op ons huis. Ja, kon hij maar mee... dat gaat helaas niet. Wellicht een volgende keer. Een stevige poot van mij en warme huskyknuf, van de Henken veel groeten. O ja, wil je deze week op televisie een gedicht, of stukje daarvan, van Henks' hand horen, kijk dan woensdagavond de 30e op Nederland I om half 9 naar Villa Felderhof. Daar is Erica Terpstra die iets van hem leest.
Tot lezens vanuit Wengen, Diva

Twee huskyvriendjes lagen bij nachte...

2009-12-24T12:53:00.004+01:00

Zij lagen voor de nacht dicht bij elkaar. Ze sliepen, moe van het ravotten, maar hielden hun oren open, om te horen of er misschien gevaar - Maar nee, geen enge dingen konden gebeuren, het was veilig, vertrouwd ja ja, ze droomden van nog meer sneeuwbuien en springen straks spelend in het nieuwe jaar!

Denkend aan Sappho, straks in Wengen

2009-12-08T12:08:00.007+01:00

Dit is het chalet schuin boven 'jouw' Sunnehüsli Sappho. Deze maand komen daar mij en den Henken bekende Zwitsers op bezoek. Met twee honden! Filou en Missy (op het kijkplaatje met hun tweebenerbaasje Thomas). Je zal ze supergroot vinden Sapp, niet met de dog maar met de bruine labrador speel ik vaak als ze er zijn. Je komt ze vast wel tegen. Vertel ze dan maar dat ik dit jaar ook nog ga Zwitseren. O ik hoop toch zo dat er weer veel sneeuw ligt. Jij ook hé?

Sappho bijna in Wengen!

2009-12-06T10:22:00.003+01:00

Deze is voor jou Sapp, nog een paar nachten en dan ga je met je tweebeners richting Wengen, heerlijk!

Diva Poem X - voor Storm

2009-11-27T13:44:00.004+01:00

De golven aan het strand, de bomen langs jouw huis
de sporen in het zand, ze verlangen me bij je thuis.
Zeewind langs de kust, een derde husky die uitrust
gras dat geur vasthoudt: het laat me allemaal koud.
Want vlaggen en geuren doen me weinig tot niets,
zolang ik niet naar jou ga of naast jou en Bas fiets.
Er is geen hond zoals jij Storm die roedelsgoed weet
hoe je het lekkerst ravot, (bok)springt en doorkeet.
Ik hang rennend aan je staart, jij hapt speels naar mij,
we fokken elkaars vaart, ons spel maakt 2beners blij.
Samen zijn we een wervelstorm, binnen of op strand,
we houden elkaar in vorm, staan voor elkaar garant!

Josje nu ook!

2009-11-27T12:17:00.005+01:00

We hebben elkaar lang niet gezien. Maar zodra we in elkanders buurt zijn, dan herkennen we elkaar heel snel. Josje woont ook in het onvolprezen Loosduinen (en noem 'onze' tweebenerbaasjes géén Peenbuikers meer!). Ze is een vrolijke speelgrage viervoeter. Sinds gisteren is Josje ook aan het bloggen, meteen is ze bovenaan bij de links gezet. Ga je eens kijken? Als je het leuk vindt blijf je Josjes' blog net als ik volgen.

Voor het eerst

2009-11-25T10:20:00.006+01:00

Woefeldeblafferstaart! Vandaag ga ik voor de allereerste keer logeren bij Storm! Eerst gaan we samen aan het begin van de middag naar het strand. Dat gaat weer feest worden als een wervelwind van twee razend verliefde husky's. Want het waait nogal hard, soms bij het stormen af, in zulk waaiweer zijn wij onstuimiger dan gewoonlijk. Dus Storm, blijf nog maar even lekker luieren, bewaar je energie voor de zeekant en daarna thuis. Zullen we daar dan weer staartpakkertje doen, springend en rennend over alle stoelen en banken? Tot straks.

Hé hé, hier is mijn kanjer Storm!

2009-11-22T23:56:00.009+01:00

Tweemaal een straat oversteken en we zijn bij elkaar. Zo dichtbij woont Storm waar ik stapel op ben. Hij ook op mij hoor, dat weet ik omdat hij met geen andere viervoeter zo speelt en zachte genegenheidbijtjes geeft als bij mij. Behalve met elkander spelen we ook wel met andere strandgangers. Zien we een familielid, dan gaan we er meestal samen op af, begroeten en uitvinden of hij of zij met ons samen wil spelen. Dat zie je wel op de kleine foto. Vind je ons moeilijk te onderscheiden? Storm loopt in de zee voorop. Je gaat vast nog heel vaak van hem horen en zien.

Een mandarijn is een voetbal

2009-11-22T16:17:00.003+01:00

Mag het als algemeen bekend worden beschouwd? Dat ik heel handig mandarijnen kan pellen en eten? Op YouTube staan niet voor niets twee korte filmpjes met mij in de hoofdrol. Ik ga voordat ik een mandarijn eet er eerst een tijdje mee spelen. Volgens vrienden die iets van sport afweten lijkt mijn mandarijnspel op het soleren van een goeie voetballer. Geen kunst, hoor ik iemand zeggen, maar weet wel dat ook ik slechts twee benen gebruik, enkel mijn voorpoten. Heel snel en slim beweeg ik 'n oranje eetballetje alle kanten op, zet er mijn poot soms bovenop om 'm een andere kant uit te laten rollen, geef er met hooguit drie tenen een tikkie tegenaan en hoeplastaartwoefelekee: tussen twee boekenkastpoten door rolt ie tegen de wand. Zeg maar gerust: goal! Hoe ik er op kom om dat hier nu te typen? Door Jimi. Jimi is een vriendje van me uit Sweet Lake City, Zugersee en voor de Hollanders: Zoetermeer. Hij was vorig weekeinde samen met tweebenige roedelfamilie op bezoek in Bergen aan Zee. Hij voetbalt. Bij een plaatselijke club. Zijn favoriete club is Feyenoord. Dat hoef je niet te vragen, dat zie je aan zijn hoofd. Kop, zeggen ze bij viervoeters. Daarop draagt hij dag en nacht een Feyenoordmuts. Trots op zijn kluppie, en wellicht ook om het misverstand en gedis te voorkomen dat hij een Ado-Den Haagsupporter is. Kom zeg.

Vanavond Storm!

2009-11-22T16:13:00.002+01:00

Nog effe de spanning opvoeren, de handen voor Storms' ogen. Maar vanavond is Storm helemaal te zien!

Boris aan het bloggen? En, bestaat Storm wel?

2009-11-22T11:36:00.007+01:00

Hoeperdezwaaistaart! Zo dadelijk gaan we naar het strand. Dan komt Storm ook, zal hij mij ook gemist hebben? Sommige van mijn bloglezers denken dat ik Storm in mijn hoofd bedenk, dat hij niet echt bestaat. Ze schrijven dit in persoonlijke mails naar een Henk. Dit onterechte vermoeden is aangewakkerd door het uitblijven van een kiekplaatje van Storm. Nog nooit heeft iemand Storm op mijn blog gezien. Hij bestaat echt! Ik zal een Henk eraan herinneren dat hij zijn plaatjesmachientje naar het strand meeneemt. De onthulling van Storm zal niet lang meer duren!
Misschien, en dat zou helemaal kattendol zijn, komen we Boris ook straks tegen. Alhoewel, op de laatste foto die we ontvingen zit hij achter de werktelevisie. Boris ga je bloggen?
Staartezwaaigroeten met veel strandwaai, Diva

Terug uit Bergen aan Zee

2009-11-22T11:07:00.003+01:00

Gisteren was onze laatste vakantiedag. Een Henk, rara welke (!), had 's avonds zijn koffer al ingepakt. De ander begon 's nachts pas met een beetje verzamelen van eigen dingen, allerlei schrijfspullen terug in een platte doos, en stempel plakband postzegels: zeg maar bureaudingen, in een reisschrijfdoosje. Schilderijtjes van Hellah en Dalai van de muur, ook de engel die al meer dan tien jaar meereist, en de volgende ochtend pas de kleren en slaapmiddelen (dat zijn geen medicamenten maar grote lakens) bij elkaar gezocht en om mee terug te nemen. Al snel na mijn ochtendstrandbezoek kwam Abdel ons ophalen om naar huis te rijden in een ruime auto. Mijn kleedje op de achterbank, daarnaast een Henk en voila, daar gingen we.
Ik keek voor het instappen nog één keer naar de hemel boven de zee. Zag ik daar het windzeil van mijn zeilvriendje langs de lucht jagen? Dezelfde als die op de foto staat? Ik weet het niet, ook ik kan niet dwars door de duinen heen kijken... Had ik het mogen bepalen, dan waren we gewoon even gaan kijken. Het huis waar we wonen blijft toch wel wachten, toch? Dat strandzeilen is staartendol kicken! Als er veel waai is dan duwt de wind de strandparachute waaraan een kustskelter vastzit gigahard vooruit. Op de foto zie je de parachute niet, die bleef heel hoog in de lucht wachten totdat ie verder mocht. Maar met hem en deze kustskelter ben ik een keer heeeel hard mee wezen rennen. Ja, ik kon hem bijhouden! Daar is wel een foto van, maar daar zijn we niet op te zien omdat we zó hard gingen, dat we al uit zicht verdwenen waren voordat een foto ons inhaalde.

'Storm' over Bergen aan Zee

2009-11-20T10:39:00.004+01:00

Vroeg ik in mijn vorig bericht of mijn grote stoeivriend Storm in mijn dromen wilde komen, is mijn wens niet in mijn slaap maar de volgende dag vervuld.
Aan het strand en over de duinen raasde een woeste wind die de golven het strand opjoegen, het zand als in een woestijn met miljoenen kleine korrels tegelijk door de lucht liet jagen, en de wind bulderde hier oorverdovend doorheen. Het was eb, maar de harde wind blies en duwde het zeewater ver het strand op. Wat een mooi bijgevolg had: er ontstond een schuimlaag die zich aan de uiteinden van de zeezomen samenbalde tot schuimkoppen. Deze werden door de wind dwars door de opwaaiende scherpe zandkorrels gegooid. Geinig joh, net als in september bij de Zussenroedelmidweek van Henk en zijn zussen op Texel, rende ik hier als een wervelwind achteraan. Maar ik kreeg ze bijna nooit te pakken, was ik heel dichtbij dan spatten ze als afwaszeepbellen uit elkaar. De Henken hadden zich onherkenbaar (althans voor tweebeners) diep in hun jassen gehesen. Zij meenden dat de natuur en de weergoden dit alles veroorzaakten. Niets is minder waar. Ik wist wel beter, mijn vriendje Storm uit Loosduinen had dit alles bedacht. Zo was hij toch even bij me om samen te dollen. Bedankt Storm! De gedachte aan jou beklijfde middels de talloze strandzandkorrels die in mijn vacht mee naar huize Noviomagum gingen!

Bergen aan Zee: wind of watergeluiden

2009-11-16T23:58:00.006+01:00

Sinds laatste zaterdag wonen we in duinhuis Noviomagum. Het staat op een duin in Bergen aan Zee. Gaan we de deur uit, trap af, dan hoeven we enkel even linksaf te slaan om via mul zandpad op het strand te komen. De zee is dus heel dichtbij. Ik, met mijn supersterke viervoetersoren altijd, maar de Henken vooral 's nachts, horen om het huis de spelende en soms straffe wind. Is de wind verderop gaan buurten, dan hoor je het eb- en vloedgeroezemoes van de zee. Prettige geluiden zijn het.
Het klinkt anders dan al het water dat maar heen en weer gaat langs de kust van Kijkduin, omdat het iets verder weg is van ons huis in Loosduinen.
We wonen een volle week in dit huis, voor de lol, en niets anders. Tweebeners hebben hier een naam voor: vakantie. Tsja. Het is nu zoals ik zou willen dat het altijd is; heel veel samen. Buiten en binnen. Binnen met elkaar en tweebenervrienden. Tot gisteren was er zelfs een wat verlegen blonde viervoeter bij. Ze vond mijn wild gedrag maar zo zo. Toch, toen we langs de zee draafden reageerde ze vrolijk op mijn uitdagen. Morgen, nee vandaag dinsdag, komt een kleine viervoeter met zijn bevriende tweebenerbetermaakmeneer (volgens de Henken een van de beste dierendokters) op bezoek. Als ze op tijd zijn, voordat het donker is, kunnen we samen naar het strand. Zij nemen geen nachtkleed of kraakmandje mee, dus, blijven niet zoals Farahlief slapen. Doeterniettoe hoor, want als ik slaap dan vergeet ik toch wie er verder in Noviomagum zijn. Dat weet ik alleen zeker van de Henken én Farah die tot woensdagochtend blijft.
Ik ga mijn slaapplekkie opzoeken, dromen van speelgrage viervoeters die ik langs de zee hoop tegen te komen. Tot nu toe nog geen huskygenoot gezien, jammer, dat maakt het missen van Storm, een van mijn grootste makkers, staartelang groot. Kom je vannacht in mijn dromen Storm?

Wat?

2009-11-10T11:27:00.009+01:00

Je ziet het goed, hier sta ik uitdagend tegenover mijn Holtens vriendinnetje Sappho. Maar waarom nu dit kijkplaatje? Omdat Sappho en haar tweebenerbazinnetje een nieuwe uitdaging zijn aangegaan. Zij zijn aan het bloggen geslagen. Berichtjes over Sappho en de wereld, met vooral veel leuke en mooie foto's. Ga maar eens een kijkje nemen: HIER!

Hieperdestaartzwaai: Jacky is jarig!

2009-11-06T18:42:00.007+01:00

Jacky is viervoetermaatje van KoekjesenknuffelMarianne bij Proefdiervrij. Heel soms is Jacky bij haar, want ze woont ergens anders bij familietweebeners in Zoetermeer. Vandaag is Jacky 1 geworden! Gefelicistaart Jacky.
Kwispels en tot ziens!

Boris

2009-11-03T10:41:00.006+01:00

Twee viervoeters van verschillende afkomst, ras noemen tweebeners dat, die met elkaar de liefde hebben bedreven waaruit jonkies voortkomen, zijn vaak erg leuke honden. Dit geldt eigenlijk ook voor tweebeners uit niet hetzelfde werelddeel (al bestaan er gestoorde tweebeners in de politiek die dit het liefste zouden verbieden). Een viervoeter met een moeder en vader van verschillend soort, is niet alleen vaak wauweldewoefel leuk, ze zijn meestal ook sterker van lijf en leden. Dat komt omdat er geen tweebener aan te pas is gekomen die heeft uitgemaakt wanneer en met wie een hondenbeest vrijt. Zodra tweebeners dit uitmaken, dan komt het voor dat ze een teef misbruiken als pupfabriek. Dat heeft dan nogal eens gevolgen voor organen of botten. Botten zijn dus beenderen, ik bedoel dus geen slagersbot.
Boris, die ik af en toe op het strand tegenkom, is zo'n mengeling. Zijn vader of moeder was een husky en de ander -zou ik zeggen- een rottweiler. Hij is beremooi! Bijna helemaal zwart is hij, met twee heel lichtblauwe Dalai-ogen, daarboven een bruin vlekje: net zoals ik heb maar bij mij zijn ze wit. Eén van de schoonheidsidealen zouden tweebeners zeggen, net zoiets als een moedervlek op mensenwang. Het zal wel. Feit blijft dat Boris een mooi lekker ding is!

Gouden kwispel voor Heerenveen

2009-10-29T12:16:00.004+01:00

Heerenveen: De eerste foie gras-vrije plaats in Nederland

Heerenveen wordt vandaag gehuldigd door Stichting Wakker Dier als de eerste plaats in Nederland waar geen foie gras meer wordt verkocht. Meer dan 40 restaurants en cateraars in Heerenveen hebben, na overleg met Wakker Dier, besloten dit product niet (meer) op de kaart te zetten. Foie gras is een omstreden product, vanwege de zeer dieronvriendelijke dwangvoedermethode. Heerenveen is hiermee de eerste plaats in Nederland die geheel foie gras-vrij is. Wakker Dier onthult bij een van de ingangswegen van Heerenveen een groot verkeersbord met daarop in het Nederlands én in het Fries: “Heerenveen, de eerste foie gras-vrije stad van Nederland.”
Foie gras is een vervette ganzen- of eendenlever. De productiemethode is zo dieronvriendelijk dat deze in Nederland bij wet verboden is. Vele winkel- en horecabedrijven hebben om deze reden besloten foie gras links te laten liggen, zoals Bijenkorf, Makro, Rabobank, KLM, het restaurant van de Tweede Kamer en vele andere restaurants. Onlangs haalden ook de luxe hotelketens Mövenpick, Bilderberg en Carlton foie gras van de kaart. Ook koningin Beatrix serveert geen foie gras meer bij staatsbezoeken. En nu heeft zelfs een hele stad verklaard foie gras af te wijzen.
Voor de productie van foie gras worden eenden en ganzen gedwangvoederd. Dit gebeurt meermalen per dag, zo’n 2 tot 3 weken lang. Hierdoor worden de levers in korte tijd vijf tot tien keer groter dan normaal. Dagelijks wordt ongeveer een kwart van het lichaamsgewicht aan vette maïsbrij naar binnen gepompt. Hierdoor ontstaat een extreem vette, ziekgemaakte lever.
Prachtig dat Wakker Dier dit heeft weten te bereiken. Hulde aan de horeca in Heerenveen! Terecht verdienen ze van mij een gouden kwispel.