Soms, hartje winter in Zwitserland dan waait er een warme zuidelijke wind die heel veel sneeuw doet smelten. Die wind voelt ook warm, dat weten de Henken en dat weet ik. Wind die waait komt ergens uit de lucht, hóe, dat weet ik niet precies. Föhnwind noemen de Henken dit. Doethetertoe? Gisteren was een Henk die wind in het klein aan het imiteren. Hij had een raar lawaaiblaasapparaatje in zijn hand en bewoog daarmee over het bed. Na een tijdje hetelucht geblazen te hebben kwam er flits een vlammetje uit de achterkant van het apparaatje en dan stopte Henk. Het apparaatje weigerde verder te blazen, maar na een half uurtje blies ie weer. Henk bleef het maar herhalen!
Waarom? Ik ontdekte 's ochtends toen de Henken uit bed waren dat er onder een dekbed een klotsding lag. Ging ik verliggen, dan bewoog het en hoorde ik iets wat op waterklotsen leek. Oi, spannend. Dit kende ik nog niet. Meteen mijn laken weggetrappeld, met snuit onder dekbed en jawel hoor, daar lag dat lauw klotsding. Leuk. Een speeldgoedje. Ik pakte het op, ging er een beetje in bijten en op kauwen bovenop andere Henk's dekbed. Opeens sijpelde er water uit, wat een leuk effect! Hoe ik het ook keerde en wel of niet meer tussen mijn tanden nam, het water bleef zahctjes doorstromen. Jammer, want nu was het happen er in niet meer interessant. Er bleef namelijk een soort dik rubbervel met een sluittuit over. Toen ben ik er maar mee gestopt.
's Middags toen we van het strand terugkwamen wilde ik prinsesselijk boven op bed gaan slapen. Maar, dat kon niet, en dat mocht niet. Alle beddingen lagen op de grond, Henk riep me bij zich. Liet me dat slappe rubberding zien. Hij sprak met zware toon tegen me. O Guttegut, alle huskystaarten nog an toe, ik had blijkbaar iets gedaan waar hij niet blij mee was. Dus daarom zat hij met dat namaak-warme-windding steeds over het matras te blazen! Vannacht sliep ik weer bovenop een windfrisruikend droog laken. En hoe ik vanochtend met alle vier poten ook over de dekbedden liep, geen nieuw klotsding onder dekbed ontdekt.
