Voorbij, maar niet voorgoed

De heerlijke Zwitserdagen dat wij bijna constant met z'n drieën waren, zijn sinds zondag voorbij. Jammer hoor, de extra wandelingen en wandelingetjes, de aangename luchten en luchtjes, het slapen met op de achtergrond beltingeltangel van de koeien in plaats van een tikkende wekker die doorloopt om opeens te kunnen ratelen, ik mis het al snel zodra we weer thuis zijn. Geen klachten hoor, hier heb ik het ook naar zin. Op strand en in Ockenburgh kijk ik uit naar bekende speelvriendjes en - vriendinnetjes, met de Henken ga ik vrolijk mee naar hun collega's die altijd wel even tijd voor mij maken. Dus, aan aandacht ontbreekt het ook niet. De aandacht van groepjes tweebeners onderweg met wandelen en reizen, die kan ik wel missen, als kiespijn. Oooh's en aaah's en altijd fixaties op mijn ogen. Al snel komen kijkplaatjesmakers en snoerloze beldingen tevoorschijn om op mij te richten. Dan zie ik daarin wel een glimmend oogje, daar wil ik niet naar kijken, draai me dus meestal om. Met het gevolg dat ze nóg langer bezig zijn met die flitstoestelletjes! Ik maak er maar een spelletje van.

Op de terugboot snoof ik de lekkere geuren nog eens extra goed op. In mijn koppetje kan ik met gesloten ogen de bergen terugzien. Deze vakantie is voorbij, maar gelukkig gaan we laat in het jaar terug naar de Alpen, wie weet, met heeel veeel sneeeuw!

Hot spot

Ja, dat is ook de titel van een film van Dennis Hopper. Dat is heel iets anders dan mijn aandoening die zo heet. Een Henk ontdekte zaterdagmiddag een wond op mijn rug, tenminste, dat dacht hij. Andere Henk kwam er bij en ze keken er naar, daarbij mijn haren wat wegduwend. Ze merkten toen dat dit voor mij niet prettig was, dat ik last van die plek had, pijn. Pijn en jeuk.

Als de drommel ging Henk met mij naar de andere kant van de Residentie naar een betermaaktweebener. Hij ging het ook eens bekijken. Het was helemaal geen wond! Het was pus die dwars door de huid naar buiten kwam, als gevolg van overgevoeligheid voor vlooienbeet. Best wel akelig hoor. De betermaakmeneer gaf me een grote prik en aan Henk een envelopje met geneesdingetjes. Antibiotica heet zoiets. Omdat ik vandaag, een nacht en een dag later, nog steeds niet wat opgewekter keek, belde Henk met bevriende betermaakmeneer. Vlak daarna kreeg ik weer iets in mijn mond gestopt dat ik moest doorslikken. Mij best, daar doe ik niet moeilijk over. Na een tijdje merkte ik dat de pijn iets minder werd. O wat fijn. Maar de hot spot maakt me ook moe en lusteloos. Zou Henk daarom me af en toe meenemen de tuin in en met water besproeien? 't Zal vast een reden hebben, maar leuk is het allerminst.

Met de post komen soms kaarten waaraan berggeuren kleven, jaaa ik heb zin om naar de Alpen te gaan. Ik droom daar zelfs over, soms denk ik dat de bergen me roepen. Volgens mij maken de Henken plannen, ik hoop dat de hot spot snel weg is zodat ik superfit ben wanneer we echt met de nachttrein naar de koninginneberg gaan. Nu ga ik weer slapen. Veel slapen maakt je sneller beter, zeggen tweebeners. Daar ga ik voor!