Victor en Victoria: ze zijn er nog!

Victor en Victoria, de veel te vroeg geboren Nijlgansjes, ze zijn er gelukkig nog. Ze overleven de dag- en nachtkou, zitten waarschijnlijk 's nachts op moeders poten onder de vleugels. Veilig, van de grond af en uit de snijdende vrieswind. Wij zijn er geruster op, want nu ze de eerste levensdagen zijn doorgekomen, zal het de komende waaidagen en bibbernachten waarschijnlijk ook lukken. Onbevreesd liepen ze tussen hun ouders over de stoep en door het gras aan de waterkant. De Henk die al eerder dicht bij ze kwam, mocht van papa en mama nijlgans tamelijk dichtbij komen. Ze gingen niet sissen en namen evenmin een dreigende houding aan. Dat schijnt papa nijlgans vorige week wel gedaan te hebben. Hij vloog op een oud vrouwtje af, zijn sterke vleugelslag brak een arm van haar. Dat schreef de krant. Je begrijpt dat ik sowieso van Henk op afstand moet blijven. Of ik ben er eventjes niet bij, of hij maakt mijn riem vast aan leuning van tramhalte. Safe dus!
De foto's die hij maakte zijn niet heel scherp, maar ja, het was al aan het schemeren. Zie je, ze zijn al groter gegroeid!

Jouw poes op boek?

In het laatste kwartaal van dit jaar gaat er in de Rainbow Essentials Reeks een bloemlezing met gedichten over poezen en katten verschijnen. Heb je een scherpe mooie foto van een poes in, bij of naast bloemen of een grote bloem, stuur hem dan naar mij. Misschien komt ie dan op het omslag van de beoogde bundel!
Er zijn een paar condities: altijd in een worddocument sturen, jpg-bestand, niet groter dan 2 MB.
Insturen kan tot 4 april a.s. Er wordt geen ontvangstbevestiging gestuurd. En over de foto's wordt niet gecorrespondeerd. Stuur de foto naar info@huskydiva.nl

Bed taboe

Soms, hartje winter in Zwitserland dan waait er een warme zuidelijke wind die heel veel sneeuw doet smelten. Die wind voelt ook warm, dat weten de Henken en dat weet ik. Wind die waait komt ergens uit de lucht, hóe, dat weet ik niet precies. Föhnwind noemen de Henken dit. Doethetertoe? Gisteren was een Henk die wind in het klein aan het imiteren. Hij had een raar lawaaiblaasapparaatje in zijn hand en bewoog daarmee over het bed. Na een tijdje hetelucht geblazen te hebben kwam er flits een vlammetje uit de achterkant van het apparaatje en dan stopte Henk. Het apparaatje weigerde verder te blazen, maar na een half uurtje blies ie weer. Henk bleef het maar herhalen!
Waarom? Ik ontdekte 's ochtends toen de Henken uit bed waren dat er onder een dekbed een klotsding lag. Ging ik verliggen, dan bewoog het en hoorde ik iets wat op waterklotsen leek. Oi, spannend. Dit kende ik nog niet. Meteen mijn laken weggetrappeld, met snuit onder dekbed en jawel hoor, daar lag dat lauw klotsding. Leuk. Een speeldgoedje. Ik pakte het op, ging er een beetje in bijten en op kauwen bovenop andere Henk's dekbed. Opeens sijpelde er water uit, wat een leuk effect! Hoe ik het ook keerde en wel of niet meer tussen mijn tanden nam, het water bleef zahctjes doorstromen. Jammer, want nu was het happen er in niet meer interessant. Er bleef namelijk een soort dik rubbervel met een sluittuit over. Toen ben ik er maar mee gestopt.
's Middags toen we van het strand terugkwamen wilde ik prinsesselijk boven op bed gaan slapen. Maar, dat kon niet, en dat mocht niet. Alle beddingen lagen op de grond, Henk riep me bij zich. Liet me dat slappe rubberding zien. Hij sprak met zware toon tegen me. O Guttegut, alle huskystaarten nog an toe, ik had blijkbaar iets gedaan waar hij niet blij mee was. Dus daarom zat hij met dat namaak-warme-windding steeds over het matras te blazen! Vannacht sliep ik weer bovenop een windfrisruikend droog laken. En hoe ik vanochtend met alle vier poten ook over de dekbedden liep, geen nieuw klotsding onder dekbed ontdekt.

Gemis

Vanmiddag overal op de thuisplek van de Nijlganzen gekeken. Over het water, langs de waterkanten en zelfs op de warme verenrug van moeder gans. In de hoop dat nijlgansjes net als knobbelzwanen en futen ook wel rust en veiligheid zoekt tussen de veren. Maar nee, het werd duidelijk, één gansje is verdwenen.
De ouders scharrelden dichtbij de stoeprand. Beide kleintjes deden net zo hard mee met in gras snavelen en hapjes nemen van wat eetbaar is. Moet je toch zien, hoe dapper eentje naast vadergans meestapt, het beentje heel hoog! De ander ging iets meer zijn eigen gang, al bleef hij wel op pa en ma letten. En andersom gebeurde dat ook. Hee geverderde immigranten, missen jullie de nijlpaarden niet?

Ach, ach...

Ongelukje? Zwaar verliefd? Ons maakt het niet uit. Wat er is gebeurd? Gisteren, zaterdag, ontdekte Henkdicht bij het Beethovenplantsoen opeens aan de waterkant een stel nijlganzen. Op zich niet zo bijzonder, maar moeder de gans had haar vleugels wijd uitgestrekt. Over iets heen, om het te bewaren, om het te beschermen. Henk keek goed en zag bij het verzitten drie piepjonge kuikentjes bij het paar. Het is niet héél goed op de foto te zien (ga er op staan en maak 'm groter), maar als je goed kijkt zie je iets van donskoppetje en een donker snaveltje. Ganzen toch! Dit is veel te vroeg, niet voor jullie zelf, niet voor ons, maar wel voor jullie kroost.
Vannacht voor het slapen gaan doet mijn vriend een gebedje: dat de nachten niet te koud zullen zijn en dat het morgen, overmorgen en overmorgen en overover... niet alsmaar regent. Wat zou het mooi zijn als ze de komende weken met ouders' bescherming en verenwarmte groter en sterker groeien!

Tillikum is kunstjes doen zat!

Soms wordt de Westerse wereld opgeschrikt door een bericht over een tweebener, jongen of meisje, jongeman of jongevrouw, die door iemand(en) jarenlang is opgesloten in een kippenhok, kelderkast of andere benauwd kleine ruimte. Onthouden van alles waar hij of zij behoefte aan heeft om een compleet mens te worden. Beroofd van contacten met medetweebeners, beroofd van een normale ruimte om in te leven, beroofd van ontwikkeling, geluk en welzijn. Terecht dat de wereld boos, woest en afkeurend bij zulke berichten reageert.
Het ligt iets anders bij tweebeners’ medeschepselen. Niet alleen bij de meeste religieuzen die het rentmeesterschap aan hun laars lappen, ofwel de dieren in de steek laten, ook bij de tweebeners die het vanzelfsprekend vinden dat we bijna alles met dieren mogen uitspoken wat hen uitkomt. Economisch, voor vermaak en om onze tekortkomingen en problemen op te lossen. Onvoorstelbaar. Dat durven veel tweebeners beschaving te noemen. Waarschijnlijk dat ze daarom niet massaal op hun achterste benen staan (hebben tweebeners dan voorbenen???) bij het zien van of horen over dieren die mishandeld worden door ze te houden in schandalig kleine ruimtes. Denk eens na: wat is een zwembad, waterbassin voor een orka wanneer hij de oneindige zee is gewend? Het is zoiets als een leven voor jou of mij in een dichtgetimmerde badkamer. Brrrr.
Vandaag heeft deze beschaving kennis kunnen nemen van een bericht over een jarenlang opgesloten orka. Orka’s, de grootste dolfijnsoort, zijn slachtoffer van menselijke dwaasheid. Ze zijn intelligent, intelligenter dan de meeste tweebeners die straks extreemrechts durven te gaan stemmen. Ze zijn sociaal, leven meestal in grote groepen en… ze zijn leergierig. Dit laatste kan bij lange na niet van alle tweebeners worden gezegd.
De orka Tillikum, die al meer dan tien jaar orkavreemde kunstjes moet uitvoeren in SeaWorld, Orlando VS, heeft gisteren een tweebenervrouw laten verdrinken. Dat is wereldnieuws. Ik, en ware dierenvrienden met mij, kijk daar niet van op. Ook ik zou misschien op een dag de tweebener iets aandoen omdat ik door hem of haar gebroken wordt, door wie mijn leefwereld is afgenomen.
Men (…) vraagt zich af wat of er nu met Tillikum moet gebeuren. Dat weet ik wel. Net als de orka Keiko die in de film Free Willy moest figureren, terug brengen naar de vrije wereld. De zee dus. Al zal dit niet zonder slag en stoot gaan. Maar dit hoeft geen punt te zijn: de dolfinaria en dergelijke hebben zoveel kapitaal vergaard dat ze gemakkelijk enkele miljoenen kunnen investeren in het zogenaamde resocialiseren en de dieren teruggeven aan de zee, daar waar ze horen. Daar waar ze thuis zijn, daar waar ze niet worden geëxploiteerd als vrouwen uit arme landen die in handen vallen van geldbeluste misdadige kerels!

Ook jij maakt uit of varkens in de sneeuw kunnen zijn