Jaaaa POESLIEF is er.... en HONDSTROUW ook!

Henkdicht was vandaag heel blij: de pakjesbrengmeneer leverde vandaag een doosje af. Ik zag aan Henkdicht meteen dat het van een hem bekende verstuurder kwam. Ik had allang geroken wat er in dat doosje zat, het dampte nog van de verse inkt en geurde naar pas gesneden papier. En ja hoor, daar ging de deksel open en tilde Henk een paar stapeltjes bundels op tafel. Glunderend keek hij er naar. Dat kwam me bekend voor. Weer een nieuw boek af! Maar nu, wat zelden voorkomt, niet één nieuwe bloemlezing, maar twéé! Wauwelwoeferdewafblaf: Poeslief en Hondstrouw. De ene met allemaal echte viervoetergedichten, over mij en mijn hondenfamilies. Nou ja, niet altijd over mij, maar heel soms wel. Eigenlijk vaker over andere honden. Logisch, want ik zou niet bij elke dichter kunnen wonen. Bovendien hebben verschillende dichters verschillende smaken, dus andere rassen. Voor de hondnodige variatie, zeg maar.
Die andere bloemlezing, want zo heet een boekwerkje waarvoor allerlei gedichten van de meest uiteenlopende dichters geplukt zijn, gaat over... viervoetertjes. Let wel, ik heb het woordje verkleind hé. Viervoetertjes zoals mijn buurpoes Flip, of woonarkgezel Gizmo die nog altijd bij Storm woont. Ja, sinds kort wonen ze op een ark. We zien elkaar niet minder hoor, andersom is het: we zien elkaar geregeld langer achter elkaar. Dan blijft Storm logeren! Wauw, dit was even terzijde.
Terug naar Henks nieuwe bloemlezingen. Iets verklappen? In Hondstrouw staat een nieuw gedicht over mij. Nee, niet van Marianne Jonker, Arend te Gussinklo of Henkzelf. Wel van een nieuwe dichter, met wie ik al een tijdje goed bevriend ben (en de Henken ook, de ene wat inniger dan de ander).
Wil je het lezen? Nou, dan moet je toch de Hondstrouwbundel kopen, want hier komt een ander gedicht uit Poeslief te staan.
Wauwelwatte? Dat was je al van plan? Oooh, braaf van je.
En nu iets serieuzer, want hier komt het gedicht:

In memoriam


Grote God
wil ons poesje genadigd zijn
wiens as hier verstrooid is
bij de violen waar hij altijd lag

Maak
dat hij een jong vosje wordt
in een bos
waar ze geen vossen mogen schieten
en maak verder
dat hij ons vergeeft
de euthanasie die wij hem gunden

©Kees Winkler

 

Met Luna in strandstorm

Voor het onderhouden van mijn viervoetervriendschappen ben ik totaal afhankelijk van mijn Henken. Zij maken uit wanneer en wie ik thuis of in anderhonds huis, park, op strand of ergens in Helvetia zie. Dat is niet helemaal naar mijn zin. Luna uit Alphen en Storm die twee straten verder woont, tref ik veel te weinig. Het liefst zie ik ze elke dag en als ik niet aan het speeleinde bekaf ben, dan vind ik het staartedol wanneer ze blijven logeren.
Gisteren zag ik zomaar opeens maatje Luna met tweebener Hans bij ons het pad oplopen. Jeemig de wauwelwoefelwaf! Té gek! De begroeting vond tussen voordeur en tuinpad plaats. Toen Luna binnen was keken we elkaar aan: wat gaan we doen? Hier de boel op stelten zetten of gaan de beide tweebeners met ons naar landgoed met meurende sloot of zoutige diepe waterplas?
We hoefden niet lang te wachten. "We gaan naar zee jongens," sprak Henk.
Alle geborstelde vachten nog aan toe, dit wilden wij ook het liefst! Eindeloos water, oeverloze renruimte en een keiharde storm. Lekker, hier hadden we allebei zo een zin in! Er was bijna geen hond te zien en al helemaal niet van die misgefokte Paris Hiltonklikkertjes. Natuurlijk bang voor strandzand in hun oogies ;-)
Henk probeerde kijkplaatjes te maken, maar als hij dat kastje bijna voor zijn oog had, dan waren wij alweer ver heel ver weg. Daarom een plaatje van het uitrustterras, waar we moe van het wilde gebeuren nog een beetje naspelen. (Mwauuh, kijkplaatje volgt denk ik later, want kan nu niet geladen...)

In elk stadje...

een ander schatje! Dit geldt niet voor mij hoor. Wel voor een van Henks broers die met de marineboot (o.a. de Karel Doorman!) in allerlei steden landde. Daarna kreeg hij -niet thuis maar op zijn dienstadres ;))) - vaak brieven met buitenlandse postzegels en meisjeshandschriften.
Nee, ik kan beter zeggen, denkend aan mijn recente Zwitservakantie: Auf jedem Bergplatz ein neuen Spielschatz! Want dat is langzamerhand wel zo. In Wengen Mona, in Brissago Joy, ach vrolijke dartele Joy was het maar weer lente, en in Rigi Kaltbad Jamie en Eugan de boxer. met Jamie sta ik op de foto. Hij woont aan het einde van de weg van 'ons' chalet. Weet je wat ik het allerleukste van vakantie vind? Dat we heel veel met z'n drieën zijn. Zo kniertig fijn, mijn eigen roedeltje bij elkaar. En weet je wat ik zo lekker vind? Dat er in Wengen en op de Rigi vierwielrijdingen zijn die vieze stanken uitstoten. Ja, als je niet groter bent dan ik ben, dan ruik je dat meteen hoor. En, weet je wat ik ook heel fijn vind? Dat ik alles beter ruik. De bloemen (net als Dalai zit ik daar soms met mijn neus bovenop) én de wilde diertjes. Eekhoorns, konijnen, alpenmuisjes, padden en kikkers, herten en gemzen. Is een eekhoorn, meestal 'n heel donker gekleurde, voor mijn neus een boom ingeklommen, dan kan ik er gerust minutenlang onder zitten om te kijken of hij terug komt. Gek genoeg doet ie dat nooit.
Nee, met spelen houd ik het gewoon bij mijn eigen soort. In Zwitserland, en nu weer hier. Ik popel om deze week Storm eindelijk weer te zien. Hij is geopereerd, maar waarom is mij niet duidelijk. Zal misschien een tweebenerreden hebben gehad. Of?

Het spijt me

Ja, sorry, wanneer je misschien al vaak voor niets terugkwam. Voor niets, omdat er alweer geen nieuw bericht werd geplaatst. Door van alles en nog veel meer kwam het er tijdelijk niet van. Vanaf morgen ben ik weer terug hoor!

Nee, niet geef me de 5, maar geef me een 10!

Dierenvoerfabriek Royal Canin brengt einde dit jaar weer een katten- en hondenkalender uit. Misschien kom ik ook op 1 van de maandkalenderbladen, dat ligt er helemaal aan of voldoende tweebeners mijn kijkplaatje punten geven. Stem je ook op deze foto? Dat kan hier: Geef.mij.een.tien

Gevonden

Dit is geen viervoeter die net als veel van zijn soortgenoten andere dieren uitsluit. De orang oetang evenmin. Ze hebben elkaar gevonden in een centrum waar de orang oetang verblijft. De driejarige orang was zó verdrietig van het missen van zijn ouders, dat hij amper wilde eten en iets ondernemen. Bij de kennismaking met de zwervende viervoeter (door dierenartsen gevonden op het terrein waar de orang verbleef) was het meteen dikke mik. Ze zijn vrienden van elkaar geworden en dat doet hun gezondheid en welzijn heel goed! Mooi hé?

Curo, nu op film!