Curo, nu op film!

We vlaggen voor de koningin van Breda!

Jaaaah... de Henken mochten er bij zijn: Djøra is gisteren gepromoveerd. Vanaf nu zal de briefaanhef zijn: aan uwe zeer geleerde vrouwe. Wel mooi hé?
Ik en de Henken zijn zo trots op haar. Gelukkig zien we elkaar 20 juni bij een strandontbijt, en dan is het stoere Spaanse ventje Curo er ook bij. Maar nu voorlopig hangen we de welverdiende vlag uit voor de wijze vrouw uit Breda. Djøra, een hele grote dikke knuf!!!
Diva

Vandaag ben ik bij Djøra

Nou, feitelijk ben ik straks tot in de avond aan het logeren bij Storm, maar in mijn huskykoppie ben ik bij Djøra. Mijn en de Henkens vriendin die zoveel van de tweebenerpsyche afweet. Zóveel, dat ze vanmiddag haar proefschrift, let op: "Economic Evaluation of Psychotherapy for Personality Disorders: burden of disease, cost-effectiveness, and the value of further research and active implementation" moet verdedigen tegenover geleerde dames (niet zeker) en heren. Daar mag ik niet bij zijn. Want universiteiten zijn niet voor niets saaiige gebouwen, dat komt onder meer omdat er geen viervoeters mogen komen. Djøra's eigen Curo kan er dus ook niet bij zijn. Jammer, maar we staartzwaaien voor haar dat ze vandaag gaat promoveren. O wat zijn we trots op haar. Ook ben ik superdevachtentrots dat ik bij het dankwoord in haar wijze boek wordt genoemd, samen met de Henken! Lieve Djøra, nog even de tanden op elkaar, maar na vanmiddag is je grote werk voltooid, mag je uitrusten op de stoel waar je nu nog naast staat. Alhoewel, dat wordt een dagje later want eerst ga je bedolven worden onder felicitaties van allemaal blije, dierbare en trotse tweebeners, en vanuit Breda en Loosduinen al kwispelend van Curo en mij. Grote knuf, je Divalief

Met terugwerkende kracht

Henkdicht zijn kijk- en werktelevisie ging eerste Paasdag naar Gort. Dat vond hij vreselijk. Gelukkig was er behalve ik verder niemand in de buurt. Het was allemaal niet zo netjes wat hij knetterde: Gx@!!^^)VxqDomme..., zoiets klonk het. Een klein beetje begreep ik het wel, hij was hierdoor eensklaps verstoten van woordberichtjes, werken op mijn log en nog veel meer dagelijkse bezigheden van hem. Met een weekje behelpen op andere Henks' kijkwerktelevisie kan hij nu weer zelf op zijn vaste plek ratelen op de toesten, knippen, kopiëren en knutselen met kijkplaatjes. Zoals deze hierboven, die had je nog tegoed. Er is geen twijfel mogelijk, hier rusten Curo en ik uit. 2e Paasdag gingen we met onze tweebenervrienden naar de omheinde dijk in Monster. Voor de allereerste keer mocht Curo lopen zonder verbonden te zijn met een lijn aan Djøra. Nou, dat was vuurwerk hoor. Behalve Curo verheugde ik me ook op zijn renpartij. We renden harder dan een foto ons kon vangen. Soms gingen we zij aan zij knetterhard, zó dicht naast elkaar, dat we elkanders renspieren voelden. Tjonge jonge, wat een Spaans temperament heeft die kleine reebruine dondersteen in zich!
Dit was toch echt wat anders dan dat tweebenersgeschuifel. Voor ons is dat meesttijds toch te sloom, sorry vrienden, maar het is voor ons niet anders. Edoch... voordat we naar de dijk gingen, bezochten Djøra, Henkdicht en ik Doppio. Doppio? Ja, een ijssalon in Rotterdam waar ons aller lieve Abdel het lekkerste ijs voor tweebeners verkoopt. Djøra en Henk proefden het één na het ander. Dat begon met cappuccino, toen klopijs met melk om te drinken, daarna bolletjes met allerlei smaken die bij het proeven mmmmm en mmmwaauh!-klanken uit hunner monden liet stromen. Geen idee, geef mij maar gewoon vers water. We moesten Abdel in Rotjeknor achterlaten, hij is er zeker en vast een volgende keer bij op de dijk! Dit heeft Henk voor me geschreven met terugwerkende kracht (we leven inmiddels een week verder) want dit bericht wilde ik je niet onthouden.

Pasen in aantocht

Als viervoeter heb ik niets met bepaalde feest- en gedenkdagen, behalve dat de Henken dan meestal allebei de hele dag in mijn omgeven vertoeven. Maar Pasen, tweede Paasdag om precies te zijn, daar kijk ik wel naar uit. Dan komen mijn vriendin Djøra en Spaans vriendje Curo op bezoek. We gaan dan geen eieren zoeken, hoewel we daar vast wel goed in zijn hoor, maar we zouden eerder Paashaasjes en Paaskonijntjes willen vinden. Dat vinden onze roedeltweebeners niet goed... Op de foto is Curo nog aan een lange lijn zodat hij niet heel hard kan weglopen en misschien wel verdwalen. Echt verdwalen doen wij viervoeters niet gauw hoor, maar toch. Curo mag tweede Paasdag wel met me rennen en spelen zonder lijn of riem. We gaan dan naar de dijk bij Monster (dat is boven de Polencamping). Die is helemaal omheind, dus we kunnen niet 1, 2, 3, de duinen in. Ik ben benieuwd of Curo gaat zwemmen in de omliggende sloten. Ikzelf niet, pootje baden tot mijn buik, dat is voor mij nat genoeg. Dag Curo en Djøra, tot Pasen! Ssssst... misschien is er een verrassing voor me en komt er nog iemand die dag.

Ontsnapt aan de dood

Zondag kwam mijn, nee; onze vriendin Djøra op bezoek. We hadden elkaar lang niet gezien omdat ze enige maanden in het land van Obama werkte. Af en toe hoorde ik haar naam wel uit de mond van een Henk, dan had ze iets van papier gestuurd, of een berichtje op de werktelevisie, of klonk er tiedédiedoem tiedédiedoem uit een praatapparaatje. Dan keek een Henk naar het minischermpje en begon te lezen. Ik begreep dat Djøralief dan iets had geschreven. En nu was ze er! Opeens, voordat ze aan de tingeldeurbel had getrokken, rook ik haar vertrouwde geur al onder de deur door. Maar mijn neus vertelde me nog meer: ze was niet alleen.
Al snel opende de Henken de deur en daar stond ze, samen met een podenco-hondje: Curo. Ze kende hem nog maar net. Op weg naar ons heeft ze hem opgehaald bij tweebeners waar hij niet kon blijven. Amper twee weken woonde hij daar, samen met andere viervoeters. Maar één van die gastjes gedoogde hem niet en deed erg lelijk. Dus via via kwam Djøra hem op het spoor. Hij had toen al een spannende tijd achter de rug.
Weggedaan door tweebenermannen die van hem afwilden omdat hij een slechte jager is. Hij verbleef in Spanje in een zogenoemd dodingsstation. Nou, als je daar bent ondergebracht heb je niet meer lang te leven. Gelukkig hebben dieraardige tweebeners van een vlakbij gelegen asiel hem gered. En nu is hij in Nederland. Voorlopig thuis bij Djøra en haar drie poezelige viervoeters.
Podenco’s: in de graven van farao’s komen ze al voor op de wandtekeningen. Het is dus een heel klassiek soort hondje, ongeveer een halve meter hoog, warme bruine kleur en grote ogen en nog grotere oren. Net als ik verlaat hij de vloer graag voor een stoel of huskymeubel. Dan heeft hij overzicht, dat herken ik wel. We hebben wel samen gewandeld maar nog niet gespeeld, alles was nog veel te nieuw en onbekend voor hem.
Bij het weggaan is hij z’n toddel vergeten, ik denk dat hij die gauw komt ophalen!
Ondanks dat hij aan de dood is ontsnapt, zal hij zich ontheemd voelen. Zoals tweebeners die hun land moeten ontvluchten omdat ze geen toekomst hebben in het land waar ze zijn geboren of net als Curo bedreigd worden met de dood. Ja, die hélp je.

Strand en spelen

Zo, dat was gisteren boffen: op het strand maar liefst drie ridgebacks-honden ontmoet. Alle drie toffe viervoeters, dat maakte ik zo niet eerder mee. De vorige keren stuurden ze me superdominant weg, maar deze drie wilden allemaal spelen! Gerend dat we hebben! Heerlijk. Toen de Henken met onze vriend uit Holten op het terras van Parker Beachclub gingen zitten om iets te drinken en eten, kon ik heerlijk in de late zon uitrusten.

Morgenochtend ga ik Mazzel uit Hilversum zien, daarna komt mijn, nee óns lief vriendinnetje Djøra op bezoek. Voor enkele maanden nemen we afscheid want zij gaat in reuzevogel de oceaan over om in het land van Obama te leren en werken. Dag lieve Djøra, een hele mooie en fijne tijd daarginds gewenst, denk je heel soms aan ons? Grote knufffff, van de Henken en mij.

Zwitserlevendag

Laat in de ochtend klopte iemand bij ons op de voordeur. Die iemand was nog niet te zien, toch wist ik voordat de deur openging dat het een vertrouwd iemand moest zijn. Een soort van grote belofte met de geur van alpenbloemen en verre sneeuw om zich heen (tweebeners denken eerder aan een smullekkere verrassing verpakt ik Zwitserse roomchocolade). Een lief speelmaatje waarvan ik bij het eerste zien altijd opgewonden raak. Dat gebeurt ook wel bij tweebeners van het reuengeslacht, maar die kijken anders naar een vrolijke tweebenervrouw die jong, pienter, goed uitziend en spelerig is. Nee, nee, reuen op twee benen, niet dát komt bij me op! Wel lieve onbeperkte aandacht, verlangen naar spelen, het liefst in de sneeuw (want daar heb ik met haar veel ervaring in), wandelen zonder riem en troetelkroelwoordjes.

Het was Djøra die al vroeg met haar tassen en draagbare kijktelevisie met vast typemachientje uit het zuiden naar Loosduinen de weg op ging. Ze kwam me gezelschap houden, beide Henken moesten op plaatsen zijn waar ik liever weg blijf of in zekere zin ongewenst ben. Leuk bij Diva in huis werken aan mijn promotie, dat kon ik met mijn hondenhersens bij het verwelkomen aan haar aflezen. Ja ja.

Ik kreeg bij haar aanwezigheid een Zwitserlevengevoel. Zou ze me meenemen in hardevaartding? Richting koelte en hoge sneeuw? Eerlijk gezegd begreep ik al snel dat dit niet zou gebeuren. Ze pakte haar tassen uit, stopte een tweepuntig iets in de muur waar schrikdraadbonk in zit verstopt en ging aan de tafel zittend aan het werk. Tussendoor praatte ze tegen mij, streelde mijn warm koppetje als ik deze op haar rustende benen vleide, moest lachen wanneer ik brokjes van mijn eten bij haar neer legde. Het was goed om zo samen met Djøra te zijn. Verderop in de dag gingen we naar buiten, wandelen naar landgoed Ockenburgh. Op het grote speelveld waren enkele mij bekende viervoeters, iemand die mij altijd met een Henk tegenkwam vroeg een beetje verbaasd aan Djøra: 'hée, is dat Diva?' 'Ja' (-; zei mijn tweebenervriendinnetje trots. Grappig hé?

Op het grote speelveld leidde ik haar een beetje rond want ze kende dit natuurlijk niet zo goed als ik. We kwamen bij het stilstaande water met een beetje schommelend plat gras er bovenop. Plons, daar baadde ik al. Kom dan Djør, keek ik naar haar, kom dan, dan kunnen we samen spetterspieterspateren. Tja, en dit viel me van haar tegen, zij bleef gewoon op de kant staan. De zon zou haar toch drogen? Haar haren kon ze net als wij viervoeters toch na afloop uitschudden?

Ik begreep het wel een beetje, al lette ze nagenoeg constant op mij, één keertje zag ik in haar ogen iets van heimwee naar bergen sneeuw. Hup, ik bedacht me geen moment, ik sprong met vier benen tegelijk uit de brede sloot. Gelukkig, mijn vriendinnetje die er de hele dag voor mij was had ik weer afgeleid. Ze lachte, en heel veel gelukjes samen keerden we huiswaarts. Jawel, op de foto ziet het er misschien uit als een politietraingevecht, toch is dat helemaal totaal niet waar: zo ruw stoeiden we in de sneeuw! Begin dit jaar, ergens boven Wengen, waar de wind soms herinneringen aanwaait van mijn voorgangers Hellah en Dalai.