Lieve verre Proefdiervrijviervoeter Hunter werd er in gereden. Daarna de ook te vroeg hemelende Floris werd er in vervoerd. Alijd met Els aan het stuur. Els van Hans. Een koppel tweebeners met wie je als viervoeter uitstekend geboft hebt. Met Els als particulier chauffeuse zaten ze goed. Nooit iets van ze vernomen over riskante rijstijl, roekeloos gedrag of te hard remmende Els. Els is dus een goede en betrouwbare weggebruiker, zo noemen tweebeners dat. Ik zou met vol vertrouwen in haar vierbandenkamertje stappen. Zou, want er is geen sprake meer van een eventueel toekomstige noodzakelijk of pleizierig tochtje.
Heeft de auto zich een lelijk eendje gevoeld? Was hij het rijden zat? Zin in een ruim bad in de brede sloot aan de Haagse Waterbiesweg? Ik weet het niet. Wél is tot mij gekomen dat Els en Hans zich samen in hun huis bevonden, Hans naar buiten keek en aan Els vroeg: "Els, waarom ligt jouw auto in de sloot?" Toen was het al gebeurd. Ongeremd en zonder inzittenden ging de geparkeerde auto over een grote drempel. Op het moment dat Els en Hans naar de plomp keken was het al te laat, zagen ze enkel nog luchtbelletjes en stukje autodak. Politie, brandweer en ambulance waren snel ter plekke (zo gaat dat bij een gezonken auto). Een bergingdienst heeft de auto weer op het droge gezet. Op de wal, om weggesleept te worden naar de schroothoop. Els tramt voorlopig naar het Proefdiervrijkantoor. Hans en Els, dank voor de bijzondere -niet in scene gezette!- foto (let ook op het vogeltje op de hoed van kijkermannetje).
