Voor het eerst

Woefeldeblafferstaart! Vandaag ga ik voor de allereerste keer logeren bij Storm! Eerst gaan we samen aan het begin van de middag naar het strand. Dat gaat weer feest worden als een wervelwind van twee razend verliefde husky's. Want het waait nogal hard, soms bij het stormen af, in zulk waaiweer zijn wij onstuimiger dan gewoonlijk. Dus Storm, blijf nog maar even lekker luieren, bewaar je energie voor de zeekant en daarna thuis. Zullen we daar dan weer staartpakkertje doen, springend en rennend over alle stoelen en banken? Tot straks.

Hé hé, hier is mijn kanjer Storm!

Tweemaal een straat oversteken en we zijn bij elkaar. Zo dichtbij woont Storm waar ik stapel op ben. Hij ook op mij hoor, dat weet ik omdat hij met geen andere viervoeter zo speelt en zachte genegenheidbijtjes geeft als bij mij. Behalve met elkander spelen we ook wel met andere strandgangers. Zien we een familielid, dan gaan we er meestal samen op af, begroeten en uitvinden of hij of zij met ons samen wil spelen. Dat zie je wel op de kleine foto. Vind je ons moeilijk te onderscheiden? Storm loopt in de zee voorop. Je gaat vast nog heel vaak van hem horen en zien.

Boris

Twee viervoeters van verschillende afkomst, ras noemen tweebeners dat, die met elkaar de liefde hebben bedreven waaruit jonkies voortkomen, zijn vaak erg leuke honden. Dit geldt eigenlijk ook voor tweebeners uit niet hetzelfde werelddeel (al bestaan er gestoorde tweebeners in de politiek die dit het liefste zouden verbieden). Een viervoeter met een moeder en vader van verschillend soort, is niet alleen vaak wauweldewoefel leuk, ze zijn meestal ook sterker van lijf en leden. Dat komt omdat er geen tweebener aan te pas is gekomen die heeft uitgemaakt wanneer en met wie een hondenbeest vrijt. Zodra tweebeners dit uitmaken, dan komt het voor dat ze een teef misbruiken als pupfabriek. Dat heeft dan nogal eens gevolgen voor organen of botten. Botten zijn dus beenderen, ik bedoel dus geen slagersbot.
Boris, die ik af en toe op het strand tegenkom, is zo'n mengeling. Zijn vader of moeder was een husky en de ander -zou ik zeggen- een rottweiler. Hij is beremooi! Bijna helemaal zwart is hij, met twee heel lichtblauwe Dalai-ogen, daarboven een bruin vlekje: net zoals ik heb maar bij mij zijn ze wit. Eén van de schoonheidsidealen zouden tweebeners zeggen, net zoiets als een moedervlek op mensenwang. Het zal wel. Feit blijft dat Boris een mooi lekker ding is!

Strandweer

Lang niets van me gehoord hé? Dat kwam eigenlijk door een Henk, het ontbreken van een nieuw bericht. Geen opzet hoor, maar er is dan van alles en nog wat om hem heen tijd vragend. Dat gaat soms voor. Denk nou niet dat ik tekort gekomen ben hoor, bijna elke dag zie ik de zee. De laatste dagen is het nogal saai geweest, wat kouder, regenachtiger en minder zonnig. Maakt mij en Henk niet uit hoor. Maar tweebeners blijven dan met hun viervoeters steeds vaker weg. Gek eigenlijk, want de meeste viervoeters willen onder elke weersomstandigheid wel naar het strand. Spelen in het zand, aan de kustlijn, en dit het liefst met een andere of meerdere viervoeters. Maar die kwam ik bijna niet tegen. Gaan ze soms ergens anders heen waar minder wind is. Naar een park? Mmwaah, ik wil niet zeggen mietjesgedrag maar stoer vind ik het niet. Vandaag schijnt de zon al sinds de ochtend. En jawel hoor, het kwikzilver in de weerthermometer klimt iets hoger, en op het strand zie ik meteen weer bekende vriendjes. Ontzettend wild gespeeld en gerend. Af en toe alleen of speelmaatje de zee in om lekker af te koelen. De Henk die met me was wilde naar mijn zin te vroeg weer huiswaarts. Waarom niet de hele dag blijven? Spelen, rennen, rusten en slapen op het terras van Parker Beachclub, dan kan Henk iets drinken en eten en ik na een uurtje weer rennen, spelen, rusten en slapen. Ik ga het proberen dacht ik, vlak voordat we het strand afliepen keerde ik superhard rennend terug. Henk al snel fluiten, ja ja, dat dacht ik al.

Niet meteen (want ik moet mijn husky-zijn eer aan doen) maar na een tijdje keerde ik naar hem terug. Hups, meteen de riem vast aan mijn tuigje en het duinpad op. Ik was lekker moe, liep sloompjes naast de fiets. Thuis wachtte fris water en een bakje eten.

Wat een leuke reu!

Ik lig in de kamer bovenop het huskyhok uit te rusten. Al ben ik afgedroogd, toch is mijn vacht nog behoorlijk zeenat. Enthousiast rende ik naast de fiets met de Henken naar het strand. Het was daar al druk: tweebeners, paardevierbeners en gewone vierbeners (mijn soort dus). Meteen ging ik met mij onbekende viervoeters langs de kustlijn rennen. Opeens werd ik geroepen door een Henk, niet zomaar, er was iets. En jawel hoor, daar kwamen E&H het duinpad af met in hun beurt de nieuweling. Floris. We maakten met elkaar kennis, heel bedaard. Nou, hij ruikt goed hoor, ziet er ook heel fief uit voor een wat oudere reu. E&H én een Henk hadden alledrie een kiekjesbox bij zich en maakten kijkplaatjes. Soms besnuffelden we samen een andere strandviervoeter. Dit gaat tussen ons wel wat worden!

Woensdag zien we elkaar bij Proefdiervrij. Dan gaan we samen wandelen, onze tweevoetervrienden mogen dan ook mee.

Vandaag: Florisdag!

Woefeldewafwafwouw! Zo dadelijk ga ik met de Henken naar het strand bij Kijkduin, niet zo maar, nee nee: vandaag gaan Floris en ik elkaar ontmoeten. Over een half uurtje stappen E&H met hem in hun vierwielrijding en komen dan ook. Yoepie, spannend!