Vrijdag, terug van Texel, ontvingen we een droef bericht: Mazzel, met wie ik afgelopen zomer nog heerlijk over velden en door de bossen rende, is gaan hemelen. Mazzel, de lieve golden retriever met wie mijn voorganger Dalai jaren terug in het bijzijn van Van Praagvriendentweebeners op het eiland Schiermonnikoog vertoefde. Voor Mazzel was het natuurlijk het belangrijkste dat ook zijn tweebenermaatje Annelies daar bij was. Mazzel, uit onderstaand gedicht. Deze Mazzel, vrolijk en sterk genoeg om ruim 13 jaar te worden. Dertien jaren, dat is voor ons viervoeters eigenlijk 91 jaar, maar tweebeners gaan anders met de tijd om, tellen anders. Mazzel, ik weet zeker (waar tweebeners nog wel 's naar gissen) dat je nu bij allemaal hondenvriendjes in een andere wereld bent. Een wereld waar geen nare tweebeners bij kunnen komen, een wereld waar geen kriebelsteekbeestjes en levensgevaarlijke teken bestaan.
Een wereld vol velden, duinen, wouden, beken, riviertjes en hier en daar een uitdagende modderpoel, dáár ben je nu. Samen met viervoeters die aardse aangeleerde valsigheid hebben achtergelaten, samen met viervoeters die hun door rare tweebeners geroofde oren en staarten weer terug hebben, samen met jou bekende viervoeters en lievelingen van tweebeners die jou kenden en lief hadden. Ja, lief hadden, want je was een grote kanjer. Dankzij je tweebenerbaasje heb je een heel goed en mooi leven gehad. Wat heb je haar en vele anderen een vrolijkheid en plezier bezorgd! Dankjewel hiervoor Mazzel. Je hebt daarginds, met in de verte tweebeners waar je heen kunt wanneer je wilt, vast mijn woefelgewauwel wel gehoord toen ik begreep dat je vertrokken was. Een heele grote knuf en duizenden kwispels, je Diva
