Strelende kerstdagen, ook namens Wiebe

Wiebe en ik zien elkaar niet zo vaak. Dat is niet omdat ik nogal onstuimig ben met spelen, maar botgewoon vanwege de reden dat een Henk bijna altijd op gekke tijdstippen bij Wiebe thuis komt. Wiebes baasjes zijn profmuziekmakers, zij op viool en hij op saxofoon. Zij passen dus niet in een job van 9 tot 5. Musici spelen vaak 's avonds, begrijp ik van de Henken. Dat zal wel de reden zijn dat de ene Henk doorgaans een paar wijzerstreepjes voor de 12 van middernacht naar hun huis aan de Regentesselaan gaat, zonder mij: ik ben geen nachtdier.

Overdag zien de vrienden elkaar zelden, logisch dat ik hen dan ook niet tegenkom op straat, in tram, park of langs de zee. Wiebe en Sybbe treffen elkaar wel geregeld her en der. Maar je zag nog geen foto van Wiebe hé? Er zijn door fotograaf Dolf (ja, de vader van de saxofoner) uit Marken pas enkele fotoos gestuurd. Eéntje zie je hier nu. Lekker ding hé?

Kerst zegt Wiebe en mij niet zoveel, dat kennen we niet in de viervoeterswereld: een speciaal kersthondje. Volgens ons begint er bij elke nieuwe puppy een ster te stralen! Kijk vannacht maar eens naar de hemel. Die sterren zijn ver weg, niet aan te raken. Maar wij zijn dichtbij hoor, we zijn niet enkel aan te raken, maar ook aan te halen. Naast de kerstboom of waar dan ook zijn we streelbaar. Die aandacht vinden we fijn. Terugstrelen kunnen we niet echt, maar Wiebe en ik wensen jou wel ontspannen, knusse en warmtestrelende kerstdagen!

Vooruit dan, vier mij bekende vierbeners in Münster

Misschien al gemerkt, ik ben net als met namen noemen zuinig met kijkplaatjes van viervoeters op mijn log. Daar zijn allerlei redenen voor te bedenken, die doen er niet echt toe, toch?

Maar vandaag maak ik een uitzondering. Twee kijkplaatjes van tweemaal twee tweebeners die bij elkaar horen. Het ene paar woont in Holten, waar Sappho ook huist. Het andere paar komt uit Apeldoorn. Zij hebben vroeger ook met viervoeters het gezin gedeeld. Nu fungeren ze vooral als doggyhomers voor Belle, boxer van de Polroedel. Een foto van haar komt later. Ook ik pas wel eens op beide tweebeners in Apeldoorn, ze denken dat dit ik dit verkeerd opschreef, dat dit andersom is, maar, sssst... ik vergis me niet hoor. Enfin beide tweebenerparen hadden een dag helemaal vrij. Ze hoefden geen vers water te tappen, de koekjespot bij te vullen en aan eten te denken. Ze misten dus ook een gezondvrolijke wandeling met Sappho, Belle of mij. En waarom? Ze toerden naar Münster. Portemodinges gevuld met velletjes Eurobetaalpapieren, de tweebenerbuitenvoetzolen aan, dus lekker en onvermoeid uitgerust om lang te slenteren, soms in iets rapper tempo, schat ik, maar dat weet ik niet zeker want ik was daar niet. Münster is een befaamde kerststad, met veel versieringen, muziek, barstensveel te koop, veel lekkere geurkramen met eet- en drinkbaars. Daar hebben ze volop gebruik van gemaakt, dat zie je wel op de plaatjes. Gezellig hé? En ikke, jaloers? Welnee, ik gun ze het van harte. Omdat het stuk voor stuk aanhalige knuffelgasten zijn. Ik zal ze zeker en vast gauw weer eens zien, niet midden in een stad, dat is te saai en onoverzichtelijk voor ons viervoeters, maar wel in huis, park, op berg of ergens anders buiten. Dag, baasjens van Sappho en oppasKerschoters, inmiddels weer fit in de benen?