Christenhond

Koppige, schurftige Christenhond!

Ik? Welnee. Eindelijk geen lelijke uitdrukking over een dier. Dat is opvallend, want in de meeste spreekwoorden en gezegdes komen dieren als metafoor er bekaaid vanaf. Maar wat de blaf dan wel?

Al twee eeuwen terug werd Christenhond gebruikt als minachtende benaming voor een Christen, een tweebener dus. Ook in deze tijd komt dat nog wel eens voor; iemand uitmaken voor Christenhond. De columnist Theodor Holman schreef enkele jaren terug in het Parool dat " (.....) iedere christenhond een misdadiger is." Nou nou nou Theo! Dat ben ik niet met je eens. Wel is een Henk van mij op zijn hoede wanneer iemand zich boven het volk wil 'verheffen' en zegt: wij Christenen. Wat 'wij Christenen'? Zijn dat betere tweebeners dan de anders gelovigen en de rest: brandhout en heidenen? Dat dit niet zo is voel je toch meteen wel met je natte neus aan? Al staat in de Talmoed, ehh.. in de Koran... eh, in de bijbel dat je je naaste lief moet hebben? Evenlief, en liever (maar dat zeg ik) nog iets liever dan jezelf?

Maar, als dat niet uitkomt? Nou?

Zo las een Henk zaterdag j.l. in papieren ritseldagding Trouw een ingezonden brief van ene Jeroen Langelaar uit Boskoop. In drukletters liet hij weten dat hij een standpunt van het CDJA, dat zijn jonge Christenen van een politieke partij die veel legbatterijtweebeners en bioindustrietweebeners als aanhangers mogen koesteren, toejuicht. Waar ging het over? Oh, gewoon een soort van verworven 'wij Christenen'recht waardoor sommige tweebeners haat, minachting en ongelijke behandeling menen te kunnen vergoeilijken. Dus: tweebeners met bepaalde karakters of levenskeuzes mag je uitsluiten van het een en ander. Hier geloven die gelovigen dat zij voor God mogen spelen. Alla, maar God oordeelt toch en niet de tweebener? Dat zou kaalstaartig van de blaffe zijn. Mis. Een beetje dom hoor, maatje, jouw instinct had moeten zeggen dat je de recente schrijverij van Harry van der Molen en Geert Meijering in het Nederlands Dagblad had moeten lezen. Ja, niet alle tweebeners met eenzelfde overtuiging hebben dezelfde rechten. Henk, ga maar met me naar de duinen, goddelijk in de wind rennen. Want je zou van het artikel van de jeugdheeftdetoekomst jonge Christenen wellicht denken: zo armtierig ridicuul, daar blaft geen oprechte viervoeter naar!

Hallo herfst!

Haren. Vele handen vol, genoeg om er een aardig lapje vilt van te maken. Tot nu toe gebeurde dat niet. Wél zijn er schilderijen, heel misschien ook al sieraden, allemaal gemaakt door Ellen van Toor, waarin een plukje van mij is verwerkt. De afgelopen weken heeft een Henk zóveel haren van mijn zomervacht geborsteld, zodat ik gerust kan zeggen dat ik ben begonnen aan mijn herfsttooi. Mijn kleuren zijn iets veranderd, lichter, allemaal nieuw haar, daar komt geen verfje of spoeling aan te pas.

Ik juich de herfst toe. De dagen blijven koeler en worden richting eindjaar kouder. Tweebeners overdrijven meteen de kalenderaanduiding; in straattreinen heb ik al tweebeners gezien met dikke kunstvachten aan. Vaak met stroken geroofd dierenhuid rond bedekdingen die ze over hun kop trekken. Poedeltjestriest, waft Sappho tegen mij! Die Sappho, haar heidephoto ging gisteren door heel NL in krantje Dag! Waffe hé? Herken je de photo van de vorige keer nog?

De nieuwe photo van mij is wat wazig, want ik wilde niet stil liggen. Hier ligt een tuiltje bloemen bij me. Voor mij meegenomen door tweebenervriendinnetje Bernadette, lief hé? Zij komt wekelijks op bezoek, ze begroet mij altijd hartelijk en, zij weet ook waar de lekkerspot staat. Daarna haalt ze altijd een eng lawaaischuifding met ribbelslang te voorschijn. Ze gaat daarmee over mijn dekens, moet dan hard trekken want de slang wil behalve zand en losse haren ook de deken opeten. Gelukkig is zij sterker!

Roedeldag in Amsterdam

Schrik niet, het ging niet om een roedeldag voor husky's in de hoofdstad. Dat zou ik veel te druk vinden met al dat lawaai en roekeloos verkeer. Een Henk had gisteren een roedeldagje met drie zussen en tweebenerman van andere stamboom. Stambomen, boomstammen, het is mij om het even. En dit voor mijn dierbare tante Es: is een Henk lange dagdelen weg, dan ga ik meestal met de andere Henk mee naar kantoor. Ik ben dit al gewend.
Vannacht werd ik echter wakker van een windvlaagje die naar boven waaide. Er moest dus iets met een huisopening gebeurd zijn. Vervolgens hoorde ik een licht halsbandgetingel.
Hé? Toen ben ik opgestaan, mijn neus had me al verteld dat Henk van de tweebenerroedeldag terug was. Beneden in de kamer begroetten wij elkander. Om zijn ene voorpoot, 'arrum' zeggen tweebeners daartegen, droeg hij een dun ijzerachtig halsbandje dat in het namaaklicht kleine fonkeltjes produceerde. Net zoiets als de fonkels die ik wel zie in ogen van viervoeters waarmee ik maatjes ben. Dit was nieuw voor mij. Had het te maken met zijn roedeldag? Zelf keek hij ook af en toe een beetje fonkelend naar dat halsbanddingetje. Het zal voor hem wel net zoveel betekenen als voor mij een nieuwe bal. Ik voel van binnen dat deze Henk een gelukkige dag had. Daarom dit keer geen foto van mij (want ik was er niet bij) of een andere viervoeter, maar van de roedelvrouwen en roedelman. Dit plaatje is gemaakt op een stukje straat over water in de buurt waar reuen, ehh... tweebenermannen, naar teven, in dit geval tweebenervrouwen, in hun volle glorie kunnen koekeloeren. Soms reageert een mannetje op de gebaren van zo'n wijfje en mag dan naar binnen. Voor een lekkere bak voer of grote schaal met lebberwater, denk ik.

Ook uit Holten: Cavalier King Charles-dogs Lady & Guus

Lady (4) en Guus (10) zijn twee meisjesviervoeters. Lady is een buitenhond, Guus een stuk minder; zij komt uit een kennel. Ze heeft in haar eerste jaren geen tijd gekregen om te leren spelen, ook niet met een bal, dat vindt ze het maar een vreemd ding. Jammer dat ik niet op de Holterberg woon, dan had ik haar de lol met een bal kunnen leren. Het spelen, lekker stukbijten, de baasjes tweebeners 's nachts wakker laten schrikken door met een zware rubberbal op de plavuizen of houtenvloer te stuiteren. Allemaal waffeleuk! Dat Guus hier, ja, hoe noemen tweebeners dat ook alweer... mmm... o ja, een vachtje ontwikkelingsachterstand heeft, is niet zo gek. Ze moest steeds maar weer drager zijn van nieuwe pups, haar pups bleven nooit in leven. Dat is geen vrolijke tijd geweest voor Guus. Volgens mij mag je wel staarttekens plaatsen bij de fokker, toch? Gelukkig hoefde ze na zeventieneneenhalf jaar (volgens tweevoeterbereking is dat bij jullie tweeëneenhalf jaar) niet meer te zwangeren. Ze woont met de jongere Lady samen bij hun lievelingstweebener Anja. Ze zijn hondedol op elkaar, daar in dat mooie Holten. Vraag het maar aan plaatsgenoten Sappho of Rambo, die kunnen dit beblafferen.

De heide bloeit

Het is vandaag zonnig fris weer, heerlijk. Een mooie nazomerdag om in 'n bos te wandelen. Bij de Holterberg, zoals Sappho, of op de Veluwe, bij Asselt, Hoog Soeren of Ugchelen. Daar overal bloeit nu de heide. Heide ruikt lekker, dat weet ik want ik ruik vaak aan bloemen.

Vandaag 15 september zien mijn Henken de paarse heidevelden als een natuurcadeautje voor vriendje neefje Milan die jarig is, én, ze herdenken de geboortedag van een Henk zijn onvolprezen moeder. Van heide vlechten tweebeners wel tuiltjes om daarna te gebruiken als mandje voor verzameld eekhoorntjesbrood en cantharellen, of ze vlechten een geurige kroon voor op het hoofd van een jarige!

Hoi, even voorstellen: Rambo met de zachtblauwe ogen

Dit is een Sapphovriendje: Rambo. Zijn tweebenerbaasjes hebben hem uit een asiel in België gehaald, toen was hij 1 jaar. Hij kreeg een beminnelijk thuis, met veel vriendjes. Tweevoeters en vierbeners, want de dochters van baas en bazin hebben ook hondenvriendjes. En, soms is er nog een oppasviervoeter bij. Nee, die doggysit niet op Rambo en thuisvoeters, kom nou zeg, maar hij mag bij ze logeren. Dat is best wel waffe: want als Rambo begint te blaffen dan blaffen ze allemaal vrolijk mee. Waarschijnlijk is dit geen gehoor voor de tweebeners, helaas: wij hebben tuurlijk niets met close-harmony. Dat is echt iets voor tweebeners. Die willen dat alle soorten gewauwel gelijk klinkt! Verder heeft Rambo een eigenaardigheid: hij moet luidkeels reageren op elk geluid. Bij voorbeeld: bij het gillend janken van die heel snelle dingen in de lucht (iets met jaagstralers ofzo) en bij het zien van joekels van luchtballonnen móet hij ho-te-me-to-te-rig snelle rondjes draaien en blaffen! In tegenstelling tot mij, heeft Rambo ook al eens kennis gemaakt met koi karpers. Altijd als tweebenerbaas de vijver schoonmaakt en de waterslang uitrolt, dan moet en zal hij dat ding te pakken krijgen! Dat liep voor een paar weken geleden nattevachtig af. Tweebenerbaas riep tegen hem ‘niet doen Rambo!!!’ Rambo wilde toen snel achteruit lopen maar woeps daar plonsde hij de vijver in. Dat vond hij niet echt waffe. Gelukkig was tweebenerbaasje er als een hazewind bij en trok hem weer op het droge. Goh Rambo, wist je dat een wolf er meteen eentje zou hebben gevangen? Jij dus niet, en ik….?

Hij ziet de Henken niet

Heel af en toe zien we elkaar, het groetvriendje en ik. Hij ziet mij altijd het eerst. Dan fietst hij de stoep op, blijft achter me fietsen totdat ik omkijk. Ik herken hem meteen: een relaxte lange jongen met zwarte kuif. Ogenblikkelijk groet ik met gekwispel en leg mijn oren plat. Dan aait hij mij en kroelt achter mijn oren. Hij praat daarbij geen mensentaal. Ook niet tegen de Henk die dan bij me is. Alhoewel, héél soms zegt hij wel iets met een zachte onhaagse stem. Wat, dat weet ik niet, doeterookniettoe. Voor hem en mij is een ontmoeting iets tussen ons. De rest is bijzaak. Gaan we allebei weer verder, hij met zijn fiets, ik met een Henk, dan heeft hij een vrolijke uitdrukking op zijn snoet, eh... gezicht. En ik, ik, ik ben nog een beetje beduusd van zijn kus op mijn kop.