Echt vakantieplezier

Zo'n grote terrastuin, dus als het ware een eerste en tweede verdieping (zie ook het filmpje iets verderop), is onmisbaar voor een geslaagd ren- en speelplezier in een viervoetersvakantie!

Liefde breekt wet

Ja, zo is dit het beste te omschrijven: niet nood maar liefde breekt wet. Zou Henk geen blogs plaatsen tot 10 mei, nu moet hij wel.
Ik ben knetterverliefd. Met verliefd zijn is er altijd een ander in het spel, anders is er van liefde geen sprake. En die ander... is eigenlijk nóg meer verliefder dan ik ben. Of dat bestaat weet ik niet, maar zo voelt het. Die ander, voor ons heet hij Zeno (Valentino), stond soms zomaar opeens bij ons in de tuin. Hij had mij natuurlijk al vanaf begin van ons verblijf in Casa Coronino op de berg bij Brissago opgemerkt. Lag ik buiten, dan speelden we onmiddellijk, zat ik binnen (vanwege de regenbuien), dan deed een Henk de deur open en konden we naar hartelust stoeien. Al vanaf de eerste keer voelde het alsof we elkaar allang kenden.
Ja, dat hebben verliefde tweebeners ook wel, maar die gaan daar iets geremder mee om. Althans, meestal.
Toen vrienden van ons uit Gex -bij Genéve- op bezoek waren met twee vrolijke en soms lawaaiige jongentjes, bleef Zeno weg. Oh, een eendagsvlieg dacht ik. Bij tweebeners heet dat one-night-stand.
Maar... vanochtend na de wandeling, ja hoor. Daar was hij weer.
Staartenroedelknufenpootjehakennogantoe! Wat waren we allebei blij. Na een flink robbbertje donderjagen moest ik naar binnen om te eten. Voorheen vertrok Zeno dan naar ergens wat ik niet weet. Nu bleef hij om het huis dralen, dan weer rennend, dan turend door het raam of kop tegen de glazen deur. Ja, precies aan de andere kant lag ik. Na nog enige speelpartijtjes ging ik met de Henken wandelen. Op de terugweg, en ik had dat wel verwacht want zijn onmiskenbare onweerstaanbare opwindende geur had ik onderweg al eens geroken, kwam hij plots ergens tevoorschijn! Volgde hij ons soms?
Vanaf nu wel. Door en door nat was hij.
'Thuis' legde een Henk op het droge terras een kleedje voor hem. Ach wat rilde hij.
Hij durfde nu ook de Henken te vertrouwen. Ze werden vriendschappelijk.
Omdat hij niet naar huis terugging, mocht hij binnenkomen. Al was het maar om een hondenlongontsteking te voorkomen. Hij zijn zin, ik mijn zin. Ziezo, we zijn bij elkander!!! Er is geprobeerd hem weg te sturen, maar kom zeg: wel eens zwaar verliefd geweest? Dan zet je alles op het spel. Liever meegenomen door een waterstroom dan wegkwijnen door het missen. Zeno mag vannacht blijven slapen. En morgen? Dan moeten Zeno en ik wat nieuws bedenken met echte hondenlisten. Want mooie bruine Zeno met mocca-ijskleurige snuit en pootjes die direct na zijn geboorte in de melk hebben gestaan, wil ik niet kwijt. Ik vrees dat de Henken dat nog niet helemaal door hebben. Wel te rusten, knuf, Diva

Fonte Vittoria bij de Sacro Monte dell'Addolorata

Vanaf Casa Coronino is het een leuke wandeling naar de kerk Sacro Monte, kruisweg en Fonte Vittoria beneden ons. Via deze route gaan we ook als we naar de watervalspeelplaats willen. Loop je verder, dan kom je bij de bron Vittoria. Het water proeft een beetje naar bloed en te lang gekookte eieren die daarna twee maanden zijn blijven liggen. Vind ik niet zo lekker. Het fonteintje bij de bron en de kleine muren er omheen zijn okerkleurig, dat komt door het soort water. Haalt een tweebener een paar vingers over de zijkanten of bodem van het fonteintje, dan blijft er een laagje geelbruinige goedje achter. Dat weten tweebeners, dat gebruiken ze ook. Als verf. Allerlei namen staan er op de muurtjes en soms een datum. Of een hart, ik denk dat tweebeners in vakanties of op dagtochtjes vaak verliefd doen of opnieuw worden. Dat laten ze dan zien op een muurtje bij de bron. Er staan zóveel namen, een Henk heeft er heel veel gelezen en was na de tijd van een nachtrondje wandelen nog niet klaar. Ook Dalai's naam staat er ergens tussen. En, kijk goed op de donkere steen op de foto, mijn naam nu ook.

Op de andere foto zie je een hooggelegen kapelletje, daar ben ik vorig jaar eens met een Henk en Holtense Marcel geweest. Een paar weken terug lag er nog sneeuw op de toppen, ook op de dag dat we Brissago verlieten. Vanuit de tuin van Casa Coronino zie je dit allemaal rechts van het huis. Rechts, dat is de oogkant boven de arm waarmee de grootste groep tweebeners het meeste doen. Behalve mijn Henken, die zijn allebei linkshandig. Dit is te complex voor vierbeners, wij doen van alles met vier benen (ik ben Diva, dus zeg geen 'poten').

Met dit Ticinobericht sluit ik mijn vakantiefragmentenweek af!

Nachtdieren rond Casa Coronino

Als de middag over is en de avond over de bergen komt, dan verandert alles van vorm en kleur. Zijn er geen zware wolken voor de nachtlucht, dan zie je de silhouetten van de bergketens heel goed. De huizen beneden langs het water lossen op in het donker, maar daarvoor in de plaats verschijnen honderden lichtjes. Die lichten staan nooit stil. In de vakantietuin zijn de hagedissen verdwenen, ze hebben zich verstopt. De vogels zijn stil geworden, maar bijna altijd is er wel 1 vogel die nog luidkeels aan het fluiten is. Dat noemen de Henken een serenade of nocturne: muziek voor de avond en nacht. Voordat het helemaal donker is, vliegen er heel snel wendbare diertjes rond het huis en verder. Ik dacht eerst aan nachtzwaluwen, maar ze schijnen vleermuizen te heten. Dicht bij de tuin, onder de tuinmuur of naast het huis aan de kant bij de buitendouche, komen gemzen en misschien herten eten. Daar mag ik niet naar toe. Want ook 's avonds was mijn reflecterend tuigje verbonden aan een lange lijn. Niet erg hoor, ik kon nog steeds bij de Henken komen, of op het muurtje gaan liggen.

Mijn vriendje Mattheis

De Frans-Deens-Hollandse krullebol Mattheis kwam ook met zijn ouders een paar dagen op bezoek in Brissago. We hadden elkaar al eens eerder gezien, toen was hij nog kleiner. Of hij mij herkende dat weet ik niet, maar ik hem wel; hetzelfde tweebenertjesgeurtje en bekende peutergeluidjes die bij hem horen. Tijdens het eten ging ik altijd dicht bij hem in de buurt zitten, soms gaf hij me iets van zijn eten uit zijn kleine knuistje. Hij reikte me in de terrastuin stokken aan, en wilde aan de laagwaterkant van rivier de Maggia net als ik doorlopen in het ijs- en ijskoude water. Maar daar stak zijn vader een stokje voor. We zijn echte vriendjes, dat zie je wel op de foto hé?

Waar je lekker ligt

Op het gras liggen is lekker, op een deken of kleed ook, boven op bed liggen (het liefst ter hoogte van een dik kussen), in een mand, op een leistenen muurtje met uitzicht over bergen en meer is ook heel aangenaam, maar in een luie zomerstoel doezelen is vandaag (d.w.z. 5 mei) het meest aantrekkelijk, vooral als deze in een geheime tuin in Ticino staat!

De Lacerta muralis

De Lacerta muralis? Ja, de Lacerta muralis: dat is de Latijnse naam voor de muurhagedis. Zodra de zon boven Brissago ging schijnen en de stenen warm werden, kwamen ze te voorschijn. Het zijn koudbloedige diertjes, die graag een zonnebad nemen om op te warmen waardoor ze nog sneller kunnen rennen en klauteren. De zon is dus eigenlijk een accu voor ze. In de vakantietuin heb ik er veel naar liggen kijken. Het gebeurde vaak dat er twee hagedissen een spelletje deden, net als ik wel deed met Filou: heel hard achter elkaar aan rennen. Dat spelletje had bij de muurhagedisjes ook soms een andere reden, want er moeten natuurlijk weer nieuwe hagedisjes bij komen. Roofvogels en slangen zijn hun grootste vijanden, ook komt er onder de hagedissen wel kannibalisme voor... Het is niet zo netjes van me, maar eerlijk is eerlijk, ik kon het niet altijd laten om aan de kant te blijven zitten. Dan sprong ik opeens op en wilde meedoen, maar altijd was de hagedis sneller of verdween in een opening in de stenen gestapelde muur of rende watervlug tegen de huismuur op. Eén keertje, toen ik met de Henken net het huis had verlaten om naar watervalpartij te gaan, zag ik plots vlak voor me op ooghoogte een hagedis op een zijmuurtje. Met mijn lippen kon ik hem nét te pakken krijgen. Dit zagen de Henken meteen. Boos jonge! Ze deden direct mijn mond open en hoepla daar rende de hagedis hard weg. Ik had 'm dus niet verwond en blijkbaar was hij niet eens zo heel erg geschrokken want zijn staart had hij niet los gelaten.

Filou

Tien dagen was hij bij me aan het logeren, ook wel meteen bij de Henken, maar het was echt mijn vakantielogé: Filou uit Zürich. Met wandelen wilde hij ook altijd voorop lopen, dat vond een Henk die achter andere Henk en mij liep wel eens een probleem. Tuurlijk hoorde Filou wel een stem met vermaningen, daar trok hij zich niet veel van aan. De Henk die Filou aan de lijn hield gaf hem dan aan de Henk die met mij wandelde. Slim van hem, pret voor ons want dan liepen we weer samen. Op weg naar ergens waar we konden rennen en in rivier of watervalpoel donderjagen. 'Thuis', dat was in Casa Coronino in Brissago Porta, sliepen we samen, lagen samen op de divan, speelden in de tuin (vaak met stokken), en 's nachts deelden we ook de slaapkamer. Maar daar vertel ik verder niets over!

Es geht ein zug...

Ja, bijna! Een Henk is de tuin aan het sproeien, de andere Henk loopt heen en weer trap op en af om zijn koffer in te pakken. Wacht, hij haalt er zelfs weer papierwerk uit? Waarschijnlijk is ie anders te zwaar. En ik? Ik lig op het balkon, geborsteld en al. Straks naar Brissago Porta. Woeferdeblafferwaf! Misschien dat ik daarginds af en toe een berichtje kan plaatsen, zonder foto's omdat geen Henk een laptop meeneemt. Oi wat heb ik zin in vakantie, wandelen, spelen en lekker languit op het gras in de tuin liggen.

Grote knuf van mij en van de Henken Zwitsergroeten, woef hoor, Diva