Doppio, ijs en espresso: helaas niet voor mij ;-(

Oooehwauweldeblafferdewafwoef: koffie niet, muntthee evenmin, maar ijs zou ik wel lusten! Tweebeners houden van afwisseling, willen het ene moment proeven van grootmoeders appeltaart-ijs en de andere keer friszure en toch romige grapefruitijs. Ja, en dan zijn er nog veel andere smaken. Maar dit alles is niet voor ons viervoeters bestemd. Er zit room en suiker in en dat is niet gezond voor mij. Mijn maag gaat protesteren als ik zoiets gegeten heb. Dat is wel eens gebeurd hoor, vond ik een gevallen ijsbolletje op de stoep. Mmmmwaauh, lekker koud. Jammer genoeg wil mijn buik niet wennen aan room en zoetigs. Tsja, juist dat koude van ijs is voor mij het allerlekkerdelekkerst. En zulk ijs heeft Doppio ook wel hoor, maar het is niet te koop. Het ligt in de ijskast: waterijsblokjes. De volgende keer dat ik weer meega naar Doppio, wil ik ook natuurlijk wederom een tijdje buiten liggen. Bij het zitbankje. Niet vanwege de belangstelling van buren en passanten die ook op straat zijn, wel omdat ik dan genietend op ijsblokjes kan bijten en zuigen. Is dat goed beste vriend Abdel?
Ik zal jou, lezer en lezeres, iets verklappen, iets wat ik niet onder mijn vacht wil houden. Met Henk ga ik niet alleen voor het lekkerste ijs voor tweebeners naar de Rotterdamse Zwaanshals, maar ook (en misschien zelfs wel een staartpuntje meer) voor de man die daar vaak verblijft, Abdel. Hij, die zoveel tweebeners blij maakt met hoorntjes en bekertjes ijs, koffies en verse niet te evenaren muntthee. En mij als, zoals tweebeners dat plachten te zeggen, de dot slagroom op het ijs: onze vriendschap.
Een knuffel Abdel! Kom je gauw weer eens naar Loosduinen, gaan we rennen op het strand.

Met terugwerkende kracht

Henkdicht zijn kijk- en werktelevisie ging eerste Paasdag naar Gort. Dat vond hij vreselijk. Gelukkig was er behalve ik verder niemand in de buurt. Het was allemaal niet zo netjes wat hij knetterde: Gx@!!^^)VxqDomme..., zoiets klonk het. Een klein beetje begreep ik het wel, hij was hierdoor eensklaps verstoten van woordberichtjes, werken op mijn log en nog veel meer dagelijkse bezigheden van hem. Met een weekje behelpen op andere Henks' kijkwerktelevisie kan hij nu weer zelf op zijn vaste plek ratelen op de toesten, knippen, kopiëren en knutselen met kijkplaatjes. Zoals deze hierboven, die had je nog tegoed. Er is geen twijfel mogelijk, hier rusten Curo en ik uit. 2e Paasdag gingen we met onze tweebenervrienden naar de omheinde dijk in Monster. Voor de allereerste keer mocht Curo lopen zonder verbonden te zijn met een lijn aan Djøra. Nou, dat was vuurwerk hoor. Behalve Curo verheugde ik me ook op zijn renpartij. We renden harder dan een foto ons kon vangen. Soms gingen we zij aan zij knetterhard, zó dicht naast elkaar, dat we elkanders renspieren voelden. Tjonge jonge, wat een Spaans temperament heeft die kleine reebruine dondersteen in zich!
Dit was toch echt wat anders dan dat tweebenersgeschuifel. Voor ons is dat meesttijds toch te sloom, sorry vrienden, maar het is voor ons niet anders. Edoch... voordat we naar de dijk gingen, bezochten Djøra, Henkdicht en ik Doppio. Doppio? Ja, een ijssalon in Rotterdam waar ons aller lieve Abdel het lekkerste ijs voor tweebeners verkoopt. Djøra en Henk proefden het één na het ander. Dat begon met cappuccino, toen klopijs met melk om te drinken, daarna bolletjes met allerlei smaken die bij het proeven mmmmm en mmmwaauh!-klanken uit hunner monden liet stromen. Geen idee, geef mij maar gewoon vers water. We moesten Abdel in Rotjeknor achterlaten, hij is er zeker en vast een volgende keer bij op de dijk! Dit heeft Henk voor me geschreven met terugwerkende kracht (we leven inmiddels een week verder) want dit bericht wilde ik je niet onthouden.

Slee in diepe sneeuw gevonden (fotoreeks met Abdel)

In de sneeuw

Buikdiepe, piepkrakende sneeuw, veroorzaakt door de kraakschoenen van Abdel en de Henken, in de verte tweebeners op 1 of 2 glijlatten en soms iemand die snel voorbij stuift op een soort van lage roetsjstoel. Heerlijk was het vandaag, lang vertoeven in de ongerepte sneeuw bij de Wengeralp!

Panoramastoel

Dat is een aangename bijkomstigheid in een berglandschap: vanuit de huisopeningen waar glas in zit, de Henken noemen dat ramen, kun je naar boven en naar beneden kijken. Dit is zó anders dan in een plat land! Vanuit Sunnehüsli kan ik diep in de verte kijken. Staand op de vloer, maar nog meer en beter zie ik van alles buiten wanneer ik op een stoel klim. Dat is een beetje lastig te doen, want bijna altijd zit een Henk of Abdel in die ene 'panorama'stoel voor het raam. Onder het mom van een gekozen knuffelmoment ga ik dan bij hem die op dat moment daar zit, aaibaar leunen. Vervolgens zet ik langzaam een poot op het vriendenbeen, vlei me op zijn schoot terwijl ik mijn andere poot er ook bij heb betrokken. Meestal gaat het strelen gewoon door. Ik heb me dan zo weldadig gemanoeuvreerd dat ik dicht bij het raam ben gekomen. Het Filou en Missychalet zie ik dan helemaal, iedereen die over het weggetje gaat en alles wat over de berg heen komt (vaak is dat Berner Sennenhund Mona!). Slim hé? Enne, sinds vanochtend blijven er nieuwe vlokken sneeuw bij komen.

Het is stil aan de overkant

Weg zijn ze, Chincho, Filou en Missy. Gisterenmiddag zijn ze al wandelend en spelend de berg afgelopen naar Lauterbrunnen. Van daaruit reisden ze met hun tweebenerbaasjes terug naar Zuerich. Stil hoor, vanmorgen geen gedraaf vanaf de overkant. Maar gelukkig is Mona van de buren beneden ons er wel. Vanochtend met haar en de verderop wonende herder met reebruine ogen en zijn ruigharig vriendje van de Maler gespeeld. Toppie! Terwijl een Henk dacht dat ik na het spelen en de borstelbeurt mee naar binnen ging, peerde ik 'm opeens langs het smalle paadje van Sunnehuesli weer naar beneden. Een schik dat ik had! Nog veel meer en veel langer wilde ik duvelstralen met de leuke Zwitserhonden door en diep in de sneeuw. Een tijdje later hoorde ik iemand mijn naam wel roepen, maar daar schonk ik geen aandacht aan. 'Het zal wel een wandelaar uit het dorp zijn die me herkend en met me op de foto wil', dus ik gaf geen sjoege. Nog weer later zag ik iemand aankomen lopen met de trend van een Henk. Het wás een Henk. Hij haalde me terug naar boven. Daar stond de andere gerugzakte Henk, en bovenaan het trappetje verscheen warm gemutste Abdel. Dat voelde als een goed teken. Ik mocht waarschijnlijk weer mee naar het dorp waar ze ontbijtbrood gingen kopen. Jawel hoor. Ondertussen waren de beide viervoeters van de Maler ook weer naar het bovenweggetje gekomen. Al ravottend liepen ze met ons een stukje mee. Bij de bocht bleven ze achter, buitelden toen weer het sneeuwveld in. En vanmiddag? Komen ik dan nog sneeuwspelers tegen of vermaak ik me enkel met de tweebeners? Of... verrassen Filou, Chincho en Missy me en zijn ze vanmiddag plots weer terug?