Diva Poem X - voor Storm

De golven aan het strand, de bomen langs jouw huis
de sporen in het zand, ze verlangen me bij je thuis.
Zeewind langs de kust, een derde husky die uitrust
gras dat geur vasthoudt: het laat me allemaal koud.
Want vlaggen en geuren doen me weinig tot niets,
zolang ik niet naar jou ga of naast jou en Bas fiets.
Er is geen hond zoals jij Storm die roedelsgoed weet
hoe je het lekkerst ravot, (bok)springt en doorkeet.
Ik hang rennend aan je staart, jij hapt speels naar mij,
we fokken elkaars vaart, ons spel maakt 2beners blij.
Samen zijn we een wervelstorm, binnen of op strand,
we houden elkaar in vorm, staan voor elkaar garant!

Josje nu ook!

We hebben elkaar lang niet gezien. Maar zodra we in elkanders buurt zijn, dan herkennen we elkaar heel snel. Josje woont ook in het onvolprezen Loosduinen (en noem 'onze' tweebenerbaasjes géén Peenbuikers meer!). Ze is een vrolijke speelgrage viervoeter. Sinds gisteren is Josje ook aan het bloggen, meteen is ze bovenaan bij de links gezet. Ga je eens kijken? Als je het leuk vindt blijf je Josjes' blog net als ik volgen.

Voor het eerst

Woefeldeblafferstaart! Vandaag ga ik voor de allereerste keer logeren bij Storm! Eerst gaan we samen aan het begin van de middag naar het strand. Dat gaat weer feest worden als een wervelwind van twee razend verliefde husky's. Want het waait nogal hard, soms bij het stormen af, in zulk waaiweer zijn wij onstuimiger dan gewoonlijk. Dus Storm, blijf nog maar even lekker luieren, bewaar je energie voor de zeekant en daarna thuis. Zullen we daar dan weer staartpakkertje doen, springend en rennend over alle stoelen en banken? Tot straks.

Hé hé, hier is mijn kanjer Storm!

Tweemaal een straat oversteken en we zijn bij elkaar. Zo dichtbij woont Storm waar ik stapel op ben. Hij ook op mij hoor, dat weet ik omdat hij met geen andere viervoeter zo speelt en zachte genegenheidbijtjes geeft als bij mij. Behalve met elkander spelen we ook wel met andere strandgangers. Zien we een familielid, dan gaan we er meestal samen op af, begroeten en uitvinden of hij of zij met ons samen wil spelen. Dat zie je wel op de kleine foto. Vind je ons moeilijk te onderscheiden? Storm loopt in de zee voorop. Je gaat vast nog heel vaak van hem horen en zien.

Een mandarijn is een voetbal

Mag het als algemeen bekend worden beschouwd? Dat ik heel handig mandarijnen kan pellen en eten? Op YouTube staan niet voor niets twee korte filmpjes met mij in de hoofdrol. Ik ga voordat ik een mandarijn eet er eerst een tijdje mee spelen. Volgens vrienden die iets van sport afweten lijkt mijn mandarijnspel op het soleren van een goeie voetballer. Geen kunst, hoor ik iemand zeggen, maar weet wel dat ook ik slechts twee benen gebruik, enkel mijn voorpoten. Heel snel en slim beweeg ik 'n oranje eetballetje alle kanten op, zet er mijn poot soms bovenop om 'm een andere kant uit te laten rollen, geef er met hooguit drie tenen een tikkie tegenaan en hoeplastaartwoefelekee: tussen twee boekenkastpoten door rolt ie tegen de wand. Zeg maar gerust: goal! Hoe ik er op kom om dat hier nu te typen? Door Jimi. Jimi is een vriendje van me uit Sweet Lake City, Zugersee en voor de Hollanders: Zoetermeer. Hij was vorig weekeinde samen met tweebenige roedelfamilie op bezoek in Bergen aan Zee. Hij voetbalt. Bij een plaatselijke club. Zijn favoriete club is Feyenoord. Dat hoef je niet te vragen, dat zie je aan zijn hoofd. Kop, zeggen ze bij viervoeters. Daarop draagt hij dag en nacht een Feyenoordmuts. Trots op zijn kluppie, en wellicht ook om het misverstand en gedis te voorkomen dat hij een Ado-Den Haagsupporter is. Kom zeg.

Vanavond Storm!

Nog effe de spanning opvoeren, de handen voor Storms' ogen. Maar vanavond is Storm helemaal te zien!

Boris aan het bloggen? En, bestaat Storm wel?

Hoeperdezwaaistaart! Zo dadelijk gaan we naar het strand. Dan komt Storm ook, zal hij mij ook gemist hebben? Sommige van mijn bloglezers denken dat ik Storm in mijn hoofd bedenk, dat hij niet echt bestaat. Ze schrijven dit in persoonlijke mails naar een Henk. Dit onterechte vermoeden is aangewakkerd door het uitblijven van een kiekplaatje van Storm. Nog nooit heeft iemand Storm op mijn blog gezien. Hij bestaat echt! Ik zal een Henk eraan herinneren dat hij zijn plaatjesmachientje naar het strand meeneemt. De onthulling van Storm zal niet lang meer duren!
Misschien, en dat zou helemaal kattendol zijn, komen we Boris ook straks tegen. Alhoewel, op de laatste foto die we ontvingen zit hij achter de werktelevisie. Boris ga je bloggen?
Staartezwaaigroeten met veel strandwaai, Diva