In love with Gizmo

Een paar weken geleden geleden is er iets in mijn leven gebeurd wat echt niemand voor mogelijk had gehouden. Ik, in eerste instantie niet en in tweede instantie, de Henken niet, zeker niet.
Maar ècht, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik ben namelijk smoorverliefd. Nou is dat voor mijn doen niet zo heel erg gek want ondanks de vaste verkering die ik met Storm heb, word ik regelmatig verliefd op anderen. Er zijn in de afgelopen maanden heel wat mooie reuen de revue gepasseerd. Natuurlijk ben ik zoals iedere vrouw, een wijze teef, die haar lippen hierover steevast op elkaar houdt. Alleen de Henken zitten, zelfs als Storm er bij is, uitgebreid over mijn escapades op te scheppen, wat ik soms als zeer genant ervaar. De trieste blik die ik dan in Storm zijn donkerbruine oog zie is hartverscheurend.
Maar goed, waar was ik gebleven, oh ja, ik ben dus smoorverliefd. En de omstandigheden zijn in één woord verschrikkelijk, want ik ben verliefd geworden op een huisgenoot van Storm, een ander ras en het is ook een teefje. Poes heet dat in de mensentaal. Gizmo heet ze en ze is echt de mooiste en liefste poes die ik ken, ze durft mij zelfs kopjes te geven en in de nacht dat ik bij Bas, Marty en Storm mocht blijven slapen hebben we heimelijk naast elkaar geslapen. Het was een nacht.....
Ik lag naast Marty, tussen Storm en Gizmo in, wat kan een hond nog meer wensen.
Na die nacht kon ik nog maar één ding en dat was naar haar kijken; hoe ze lag te slapen, hoe ze at en hoe ze parmantig met haar staart omhoog langs me liep.
Gizmo, je bent poeslief!

Met dank aan Marty

Op bezoek in Julianadorp

Eergisteren ben ik in Julianadorp geweest. Niet alleen hoor, nou ja, alleen... dan bedoel ik met een Henk want ik reis nog niet alleen met trein en bus. Storm, zijn tweebenervriendjes Marty en Bas waren er ook bij. Met de auto van Marty gingen we. Dat was best wel ver weg! Soms denken tweebeners dat Noord- en Zuid Holland in elkaar overlopen, maar het was langer toeren dan van hier (Loosduinen dus) naar paleis het Loo in Apeldoorn, om maar iets te noemen.
We hebben gloepenshard langs het strand gerend, gingen de zee in, Storm soms zwemmend, ik tot mijn buik. Dat vind ik voldoende. Zwemmen is niet een liefhebberij van mij. Dat heb ik misschien wel overgenomen van de Henken. Toevallig zag ik Henkdicht vorig jaar een keertje zwemmen in het meer van Brienz. Maar dat was een grote uitzondering: hij was overgehaald door vriend Victor. Nu ging Henk niet de nog lekker koude zee in. Wij dus wel.
Daarna was het uitrusten op het grasveld bij het vakantiehuis van Tinie en Willem. Af en toe speelden we op het grasveldje, soms waren we onaangelijnd en af en toe, ideetje van Bas, waren we via een lijn aan elkaar gekoppeld.
We waren zó voldaan en moe, dat we geen poging deden om er samen tussenuit te knijpen. Goed hé? Morgen gaan mijn Apeldoornse vrienden weer naar huis. Ik wens ze een goede terugreis en een hoofd vol mooie herinneringen!

Kom maar niet van dat dak af!

Er lopen twee nieuwe mannen in het huis. Mannen die ik nog niet kende. Ze zijn heel braaf tegen mij, aaien en kroelen me als ze koffie drinken met Henk. Het zijn werkmannen. Ze bespraken een en ander met Henk, die meteen na het koffie drinken de hele trapkast ging uitpakken. Even later bleek dat ze daar moesten zijn. Ik zag ze bezig met een dikke kabel waar iets doorheen loopt wat schokken kan geven. Daarna liepen ze weer naar boven. In het strijkkamertje stond het tuimelraam open. Ze moesten klimmen om op het dak te komen. Waarom? Ze zijn bezig met grote dingen waar donker glas op zit, en, een zelfde soort draad waar iets onzichtbaars doorheen gaat.
Ik spitste mijn oren, hoorde toen iets over zonnepanelen. Zonnepanelen? Vangen die schokdingen op? Mmwah, dat zal wel.
Toen ik weer beneden kwam en uit het raam keek, zag ik een paar eenden op het schuurdak. Alweer! Gister- en eergistergisteren ook al. Maar waarom? Misschien omdat het bij de sloot te druk is met het eendenliefdesleven en wat daar zoal bij komt kijken. Op het dak is het natuurlijk rustiger. Kom er maar niet van af eenden, want ik ben in een baldadige bui. En zonnepaneelmannen, kom maar wel van het dak af. Want dan zijn jullie denk ik klaar met die grote dingen en kan ik met Storm naar de dijk!

Beterschap Bas!

Mijn vriendje Bas ligt in het ziekenhuis. Ik stuur vrolijke kwispels naar hem, misschien dat hij dan sneller gezond is en naar huis toe mag. Want ik mis hem. In het betermaakhuis mag ik niet komen. Viervoeters zijn niet hygiënisch zeggen ze. Wie 'ze' zijn, dat is mij een raadsel. Niet hygiënisch... wordt er wel gelet op tweebeners die niet helemaal fris zijn, misschien van alles wat niet schoon is mee naar binnen dragen? Nou dan! Ik weet zeker dat vriendenbezoek van viervoeters de patiënt meehelpt deze beter te maken. Want van vrienden word je blij, en ben je blij of effetjes vrolijk, dan werkt dat door in je welzijn. Beetje rare onzin dus.
Er speelt ook een ander belang mee: zolang Bas in het ziekenhuis ligt, is de kans zeer gering dat ik Storm zie. Storm, al sinds mijn terugkomst uit Bergen aan Zee heb ik hem moeten ontberen. Tja, Storm moet mij ook ontberen, en dat niet alleen, hij moet nu dagelijks ook Basjes roedelmoeder missen. Ze zit uren bij Bas aan bed. Voor gezelschap en afleiding, want vervelen is heel vervelend. Maar ja, Storm dan? Vrij naar Godfried Bomans kan hij wauwelen: Ik lig uren in de vensterbank, mij onnoemelijk te vervelen, ik wou dat ik twee husky's was, dan kon ik samen spelen.
Dus Bas, allereerst voor jezelf en dan voor Storm en mij: kom gauw weer thuis!
Grote knuf en gezonde wuifkwispels, je Diva

Hoera vandaag twee jaar

Vandaag is het precies twee jaren geleden dat de Henken samen met Heiko mij 'bevrijdden' uit het dierenasiel in de Residentie. Natuurlijk waren de lieve tweebeners daar heel goed voor me hoor, maar er zaten en zitten zóveel viervoeters en voetertjes, weetjewel van die katachtigen, en al die aandacht moest verdeeld worden. Erg lief, maar toch, omdat het niet anders kon, bleef het beperkt.
Ik weet nog dat een verzorgertweebener me uit mijn hok haalde. Wat gaat er gebeuren, dacht ik toen. Het was een ongebruikelijk tijdstip en aan het licht opgewonden praten wist ik dat er iets ongewoons ging gebeuren. We kwamen bij de centrale hall aan, ze opende de deur, liet mij los.... en van alle tweebeners die daar stonden, voelde ik dat ik bij een Henk moest zijn. Regelrecht sprong ik in zijn armen. Heiko en dichtHenk stonden er bij en begonnen vrolijk en welkom tegen me te praten. Bij hoge uitzondering mocht ik meteen met ze mee! Dit was het begin van mijn nieuw leven. We hebben het zo goed samen, ze laten mij nooit meer gaan. Hoe ik dat weet? Omdat ik hen ook nooit meer verlaat. Hooguit eventjes op het strand, als Storm me weer meelokt de duinen in. Maar altijd komen we terug. Óp naar ons gezamenlijk derde jaar!

Watjes, wie? Wij niet!

Watjes, dat zijn puberjongens en -meisjes die met een bontkraag van gestolen dierenvacht lopen, watjes, dat zijn alle mutsen euh... alle tweebeners die met rookworstmutsen naar buiten komen omdat de kalender zegt februari, ook als het helemaal niet vrieskoud is. Watjes of de ware heteromietjes (er bestaan volgens mij meer heteromietjes dan homomietjes), hebben hun monden dan ook wel verstopt achter een stuk stof, sjaal noemt een Henk dat. En nog erger, ze hebben dan om hun handen een beweegbaar kunstvel gedaan, tegen de kou... Alle wauwelblaffers nog aan toe, echt koud is het maar zelden! Daar hoef je geen husky voor te zijn om dat te weten. Vandaag lieten de wolken een heel dun regentje los, oh was het maar sneeuw!, en al willen de meeste viervoeters het wel, maar de tweebeners bepalen waar ze gaan en staan, dus blijven vandaag na een blokje rond warm thuis zitten, liggen en vervelen. Nou, Storm en ik niet hoor, onze baasjes zijn gewoon echte bikkels. Daarom konden we ook nu op het Zuiderstrand rennen door de lekkerkoude Noordzee.

Storm logeert bij mij

Het is uniek, want we laten ons niet gemakkelijk fotograferen, laat staan filmen. Toch een klein filmpje van ons samen in huis. Zelfs voor de insiders is het soms moeilijk te zien wie of Storm is en wie ik ben, en andersom.

Bis später!

Vanavond gaan we de stad uit, het land uit, de nachttrein in, en morgenochtend al rond zevenen wandelen we in Basel. Daarna treinen we naar Wengen. Woeferdewauwelblaf! Zóveel zin in! Tweede week januari keren we terug in Loosduinen. Tussentijds houdt mijn grote vriend en liefde Storm een oogje op ons huis. Ja, kon hij maar mee... dat gaat helaas niet. Wellicht een volgende keer. Een stevige poot van mij en warme huskyknuf, van de Henken veel groeten. O ja, wil je deze week op televisie een gedicht, of stukje daarvan, van Henks' hand horen, kijk dan woensdagavond de 30e op Nederland I om half 9 naar Villa Felderhof. Daar is Erica Terpstra die iets van hem leest.
Tot lezens vanuit Wengen, Diva

Twee huskyvriendjes lagen bij nachte...

Zij lagen voor de nacht dicht bij elkaar. Ze sliepen, moe van het ravotten, maar hielden hun oren open, om te horen of er misschien gevaar - Maar nee, geen enge dingen konden gebeuren, het was veilig, vertrouwd ja ja, ze droomden van nog meer sneeuwbuien en springen straks spelend in het nieuwe jaar!

Diva Poem X - voor Storm

De golven aan het strand, de bomen langs jouw huis
de sporen in het zand, ze verlangen me bij je thuis.
Zeewind langs de kust, een derde husky die uitrust
gras dat geur vasthoudt: het laat me allemaal koud.
Want vlaggen en geuren doen me weinig tot niets,
zolang ik niet naar jou ga of naast jou en Bas fiets.
Er is geen hond zoals jij Storm die roedelsgoed weet
hoe je het lekkerst ravot, (bok)springt en doorkeet.
Ik hang rennend aan je staart, jij hapt speels naar mij,
we fokken elkaars vaart, ons spel maakt 2beners blij.
Samen zijn we een wervelstorm, binnen of op strand,
we houden elkaar in vorm, staan voor elkaar garant!

Voor het eerst

Woefeldeblafferstaart! Vandaag ga ik voor de allereerste keer logeren bij Storm! Eerst gaan we samen aan het begin van de middag naar het strand. Dat gaat weer feest worden als een wervelwind van twee razend verliefde husky's. Want het waait nogal hard, soms bij het stormen af, in zulk waaiweer zijn wij onstuimiger dan gewoonlijk. Dus Storm, blijf nog maar even lekker luieren, bewaar je energie voor de zeekant en daarna thuis. Zullen we daar dan weer staartpakkertje doen, springend en rennend over alle stoelen en banken? Tot straks.

Hé hé, hier is mijn kanjer Storm!

Tweemaal een straat oversteken en we zijn bij elkaar. Zo dichtbij woont Storm waar ik stapel op ben. Hij ook op mij hoor, dat weet ik omdat hij met geen andere viervoeter zo speelt en zachte genegenheidbijtjes geeft als bij mij. Behalve met elkander spelen we ook wel met andere strandgangers. Zien we een familielid, dan gaan we er meestal samen op af, begroeten en uitvinden of hij of zij met ons samen wil spelen. Dat zie je wel op de kleine foto. Vind je ons moeilijk te onderscheiden? Storm loopt in de zee voorop. Je gaat vast nog heel vaak van hem horen en zien.

Vanavond Storm!

Nog effe de spanning opvoeren, de handen voor Storms' ogen. Maar vanavond is Storm helemaal te zien!

Boris aan het bloggen? En, bestaat Storm wel?

Hoeperdezwaaistaart! Zo dadelijk gaan we naar het strand. Dan komt Storm ook, zal hij mij ook gemist hebben? Sommige van mijn bloglezers denken dat ik Storm in mijn hoofd bedenk, dat hij niet echt bestaat. Ze schrijven dit in persoonlijke mails naar een Henk. Dit onterechte vermoeden is aangewakkerd door het uitblijven van een kiekplaatje van Storm. Nog nooit heeft iemand Storm op mijn blog gezien. Hij bestaat echt! Ik zal een Henk eraan herinneren dat hij zijn plaatjesmachientje naar het strand meeneemt. De onthulling van Storm zal niet lang meer duren!
Misschien, en dat zou helemaal kattendol zijn, komen we Boris ook straks tegen. Alhoewel, op de laatste foto die we ontvingen zit hij achter de werktelevisie. Boris ga je bloggen?
Staartezwaaigroeten met veel strandwaai, Diva

'Storm' over Bergen aan Zee

Vroeg ik in mijn vorig bericht of mijn grote stoeivriend Storm in mijn dromen wilde komen, is mijn wens niet in mijn slaap maar de volgende dag vervuld.
Aan het strand en over de duinen raasde een woeste wind die de golven het strand opjoegen, het zand als in een woestijn met miljoenen kleine korrels tegelijk door de lucht liet jagen, en de wind bulderde hier oorverdovend doorheen. Het was eb, maar de harde wind blies en duwde het zeewater ver het strand op. Wat een mooi bijgevolg had: er ontstond een schuimlaag die zich aan de uiteinden van de zeezomen samenbalde tot schuimkoppen. Deze werden door de wind dwars door de opwaaiende scherpe zandkorrels gegooid. Geinig joh, net als in september bij de Zussenroedelmidweek van Henk en zijn zussen op Texel, rende ik hier als een wervelwind achteraan. Maar ik kreeg ze bijna nooit te pakken, was ik heel dichtbij dan spatten ze als afwaszeepbellen uit elkaar. De Henken hadden zich onherkenbaar (althans voor tweebeners) diep in hun jassen gehesen. Zij meenden dat de natuur en de weergoden dit alles veroorzaakten. Niets is minder waar. Ik wist wel beter, mijn vriendje Storm uit Loosduinen had dit alles bedacht. Zo was hij toch even bij me om samen te dollen. Bedankt Storm! De gedachte aan jou beklijfde middels de talloze strandzandkorrels die in mijn vacht mee naar huize Noviomagum gingen!

Bergen aan Zee: wind of watergeluiden

Sinds laatste zaterdag wonen we in duinhuis Noviomagum. Het staat op een duin in Bergen aan Zee. Gaan we de deur uit, trap af, dan hoeven we enkel even linksaf te slaan om via mul zandpad op het strand te komen. De zee is dus heel dichtbij. Ik, met mijn supersterke viervoetersoren altijd, maar de Henken vooral 's nachts, horen om het huis de spelende en soms straffe wind. Is de wind verderop gaan buurten, dan hoor je het eb- en vloedgeroezemoes van de zee. Prettige geluiden zijn het.
Het klinkt anders dan al het water dat maar heen en weer gaat langs de kust van Kijkduin, omdat het iets verder weg is van ons huis in Loosduinen.
We wonen een volle week in dit huis, voor de lol, en niets anders. Tweebeners hebben hier een naam voor: vakantie. Tsja. Het is nu zoals ik zou willen dat het altijd is; heel veel samen. Buiten en binnen. Binnen met elkaar en tweebenervrienden. Tot gisteren was er zelfs een wat verlegen blonde viervoeter bij. Ze vond mijn wild gedrag maar zo zo. Toch, toen we langs de zee draafden reageerde ze vrolijk op mijn uitdagen. Morgen, nee vandaag dinsdag, komt een kleine viervoeter met zijn bevriende tweebenerbetermaakmeneer (volgens de Henken een van de beste dierendokters) op bezoek. Als ze op tijd zijn, voordat het donker is, kunnen we samen naar het strand. Zij nemen geen nachtkleed of kraakmandje mee, dus, blijven niet zoals Farahlief slapen. Doeterniettoe hoor, want als ik slaap dan vergeet ik toch wie er verder in Noviomagum zijn. Dat weet ik alleen zeker van de Henken én Farah die tot woensdagochtend blijft.
Ik ga mijn slaapplekkie opzoeken, dromen van speelgrage viervoeters die ik langs de zee hoop tegen te komen. Tot nu toe nog geen huskygenoot gezien, jammer, dat maakt het missen van Storm, een van mijn grootste makkers, staartelang groot. Kom je vannacht in mijn dromen Storm?