Terugblik Texelweek - Ezels

De Henken gingen eens met mij toen we op bezoek waren bij een trouwe vriend in Gex (Frankrijk), naar een tuin waar een roedel husky's verbleef. Ze waren heel nieuwsgierig hoe of ik op mijn familie zou reageren. Ik heb ze toen teleurgesteld. Niet de husky's boeiden mij, maar een ezel die bij hen in de grote tuin liep. Daar moest ik aan terugdenken toen we op zonnige Texeldag gingen fietsen en uitkwamen bij een veld waar vijf ezels stonden te eten. Hun tweevoetervriend, de schrijver en dichter Theun de Winter, had ze net een partij smakelijke hooi gegeven. Met de Zussendagzusjes en oudste zwager mochten Henk en ik naar de ezels. De tweebeners interesseerden de ezels niet zoveel, maar toen ze mij zagen kwamen ze allemaal tegelijk naar me toe. Oei, dat vond ik echt gezegd niet zo prettig. Ze zijn groot hoor, en net als paarden kunnen ze bij schrik of boosheid flink trappen. Dat waren ze vast niet van plan, maar ik dacht daar wel eventjens aan. In mum van tijd stonden ze om me heen, wegwezen, dat wilde ik onmiddellijk. Henk begreep me wel, maar hij werkte niet meteen mee omdat er in de buurt van dat draad was met geheimzinnige eigenschappen. 'Welnee,' sprak Theun, 'er staat geen stroom op'. Stroom? Wat is dat? Dat heeft toch met water te maken?

Theun was zo braaf om de draden bij het hek weg te halen. Ik kon er door, mocht in zijn auto zitten en toekijken hoe ze door mijn tweebenervrienden werden geaaid en achter de grote oren (langer dan de mijne!) gekroeld.

Wat een mooie vacht heeft Steffi (staat rechts vooraan) hé? Links op de voorgrond staat Chris, hij probeerde mij uit te dagen!

Ik hoorde daar ook dat Henk nog een naam heeft: anthologieter... zo wordt hij genoemd door de Multifunctionele Ezelvereniging Texel i.a. (in amore). Iedereen die deze vereniging steunt bij het stimuleren van de Ezelkunst en -cultuur, en de Ezelkudde op Texel, krijgt een bijzondere naam.

Daar ga ik nu niet verder over uitweiden (leuk woord is dat hé?), ga gewoon eens op bezoek bij deze Ezelsite.

Woensdag 23 september: Roedelmidweek met Henkzussen op Texel

Tram, trein, andere trein, bus, boot, bus, korte wandeling….. en toen kwam ik met de Van Zuidenroedel aan op de bestemming Huize Kamperfolie te Texel. Een soort duinhuis in een park, dicht bij de zee, het dorpje De Koog, en heel veel fietspaden langs en door de duinen. Bij toeval huurde Henk een fiets met grote batterij, die helpt hem trappen wanneer hij een duin op moet of duwt zijn wielen als er veel tegenwind is.
Een luxe voor hem, mij maakt het niet uit: ik ren wel. Vooral als de hele roedel op de fiets stapt: Zus, Johan, Jet en Tinie, en wij (Henk en ik natuurlijk). Dat vind ik het allertofste, allemaal bij elkaar, samen op pad of thuis.
Als de jongere zussen met Henk naar Den Burg gaan om voedsel in te slaan (totaal 15 km heen en terug, met of zonder actieve batterij) dan blijf ik bij Zus en Johan in huis. Is prima hoor, ze vertroetelen me aardig en laten me ook doorslapen in de prettigste luie kamerstoel. Tuurlijk heeft Henk daar wel een reislakentje in gelegd.
Gister was een topdag; met z’n allen naar het strand geweest. Het waaide flink, er waren veel viervoeters en ook aardig wat tweebeners, overwegend senioren. Senioren zijn tweebeners die in hondenjaren ongeveer tien jaar zijn. Tsja… We waren nog maar net bij de ruige zee of ik kwam al een rappe jonge boxer tegen. Leuk gerend en gedonderjaagd samen!
Henk niet, maar Jet had een kiekjesmaakding bij zich. Click, klik, prrrrt, allemaal plaatjes.
Eén daarvan zie je hier. Daar ben ik samen met Anouk en Jari, twee Texelse husky’s. Jari was meteen verliefd op mij, wilde wel met me innig zijn, maar ik taalde daar niet naar. Anouk daagde me uit, en het o zo vertrouwde huskyrennen bleef lekker een tijd voortduren. Ook Jari rende mee hoor, al probeerde hij me tussendoor toch te verleiden tot een knuffelpartijtje. Lauwloene, het bleef gewoon bij rennen en stoeien, en allebei hun vachten geurden ook zo vertrouwd prettig. Ja, husky’s hebben toch een zwaaistaart voor hoor. Henk maakte een grapje bij de tweebenervrouw die bij de husky’s hoorde. Zoiets van ehm: Diva wil wel een maandje logeren bij Jari en Anouk. ‘Oh, dat is goed hoor,’zei ze, ‘dan komt mijn zoon die tijd bij jou in huis.’ Ik zal het wel verkeerd aangevoeld hebben, maar het leek alsof Henk dat niet erg vond.
De zusjes Van Zuiden lachten. Natuurlijk zouden Henk en de thuisblijfHenk mij geen maand willen missen!