Panoramastoel

Dat is een aangename bijkomstigheid in een berglandschap: vanuit de huisopeningen waar glas in zit, de Henken noemen dat ramen, kun je naar boven en naar beneden kijken. Dit is zó anders dan in een plat land! Vanuit Sunnehüsli kan ik diep in de verte kijken. Staand op de vloer, maar nog meer en beter zie ik van alles buiten wanneer ik op een stoel klim. Dat is een beetje lastig te doen, want bijna altijd zit een Henk of Abdel in die ene 'panorama'stoel voor het raam. Onder het mom van een gekozen knuffelmoment ga ik dan bij hem die op dat moment daar zit, aaibaar leunen. Vervolgens zet ik langzaam een poot op het vriendenbeen, vlei me op zijn schoot terwijl ik mijn andere poot er ook bij heb betrokken. Meestal gaat het strelen gewoon door. Ik heb me dan zo weldadig gemanoeuvreerd dat ik dicht bij het raam ben gekomen. Het Filou en Missychalet zie ik dan helemaal, iedereen die over het weggetje gaat en alles wat over de berg heen komt (vaak is dat Berner Sennenhund Mona!). Slim hé? Enne, sinds vanochtend blijven er nieuwe vlokken sneeuw bij komen.

Het is stil aan de overkant

Weg zijn ze, Chincho, Filou en Missy. Gisterenmiddag zijn ze al wandelend en spelend de berg afgelopen naar Lauterbrunnen. Van daaruit reisden ze met hun tweebenerbaasjes terug naar Zuerich. Stil hoor, vanmorgen geen gedraaf vanaf de overkant. Maar gelukkig is Mona van de buren beneden ons er wel. Vanochtend met haar en de verderop wonende herder met reebruine ogen en zijn ruigharig vriendje van de Maler gespeeld. Toppie! Terwijl een Henk dacht dat ik na het spelen en de borstelbeurt mee naar binnen ging, peerde ik 'm opeens langs het smalle paadje van Sunnehuesli weer naar beneden. Een schik dat ik had! Nog veel meer en veel langer wilde ik duvelstralen met de leuke Zwitserhonden door en diep in de sneeuw. Een tijdje later hoorde ik iemand mijn naam wel roepen, maar daar schonk ik geen aandacht aan. 'Het zal wel een wandelaar uit het dorp zijn die me herkend en met me op de foto wil', dus ik gaf geen sjoege. Nog weer later zag ik iemand aankomen lopen met de trend van een Henk. Het wás een Henk. Hij haalde me terug naar boven. Daar stond de andere gerugzakte Henk, en bovenaan het trappetje verscheen warm gemutste Abdel. Dat voelde als een goed teken. Ik mocht waarschijnlijk weer mee naar het dorp waar ze ontbijtbrood gingen kopen. Jawel hoor. Ondertussen waren de beide viervoeters van de Maler ook weer naar het bovenweggetje gekomen. Al ravottend liepen ze met ons een stukje mee. Bij de bocht bleven ze achter, buitelden toen weer het sneeuwveld in. En vanmiddag? Komen ik dan nog sneeuwspelers tegen of vermaak ik me enkel met de tweebeners? Of... verrassen Filou, Chincho en Missy me en zijn ze vanmiddag plots weer terug?

Na de nieuwjaarsneeuw 2010

Dat was retewauwelwoeferdewauwel cool! Zeven tweebeners, vier viervoeters: samen de verse sneeuw in bij Wengen. Missy en Filou uit Zuerich waren er, en een nieuweling: Chincho. Een jonge bruine labrador, toen we elkaar zagen wisten we het meteen: dit gaat stuifsneeuwstaartegoed klikken. En ja hoor, gedold dat we hebben, soms gleden we een eind de berg af. We lieten, niet zo heel leuk van ons, Filou en Missy een beetje toekijken. Dit met Chincho was hetzelfde wilde en onbesuisde speelgevoel dat ik altijd heb met Storm. Storm, kanjerlieveling, hoe gaat het met je in Loosduinen? Over een week kom ik alweer terug hoor. De dag dat we thuiskomen hoop ik je meteen te zien. Maar nu nog een goddelijk volle sneeuwweek in de bergen. Gelukkig is het dieronvriendelijk oudjaargeknal voorbij. Iedereen zin in 2010? Ik hoop het, voor mij is het eigenlijk niet meer dan een boomstronk waar je overheen springt. Voor tweebeners is zo'n jaarnummer van meer betekenis. Wintergroeten en knuffels, Diva

Denkend aan Sappho, straks in Wengen

Dit is het chalet schuin boven 'jouw' Sunnehüsli Sappho. Deze maand komen daar mij en den Henken bekende Zwitsers op bezoek. Met twee honden! Filou en Missy (op het kijkplaatje met hun tweebenerbaasje Thomas). Je zal ze supergroot vinden Sapp, niet met de dog maar met de bruine labrador speel ik vaak als ze er zijn. Je komt ze vast wel tegen. Vertel ze dan maar dat ik dit jaar ook nog ga Zwitseren. O ik hoop toch zo dat er weer veel sneeuw ligt. Jij ook hé?

Bergen aan Zee: wind of watergeluiden

Sinds laatste zaterdag wonen we in duinhuis Noviomagum. Het staat op een duin in Bergen aan Zee. Gaan we de deur uit, trap af, dan hoeven we enkel even linksaf te slaan om via mul zandpad op het strand te komen. De zee is dus heel dichtbij. Ik, met mijn supersterke viervoetersoren altijd, maar de Henken vooral 's nachts, horen om het huis de spelende en soms straffe wind. Is de wind verderop gaan buurten, dan hoor je het eb- en vloedgeroezemoes van de zee. Prettige geluiden zijn het.
Het klinkt anders dan al het water dat maar heen en weer gaat langs de kust van Kijkduin, omdat het iets verder weg is van ons huis in Loosduinen.
We wonen een volle week in dit huis, voor de lol, en niets anders. Tweebeners hebben hier een naam voor: vakantie. Tsja. Het is nu zoals ik zou willen dat het altijd is; heel veel samen. Buiten en binnen. Binnen met elkaar en tweebenervrienden. Tot gisteren was er zelfs een wat verlegen blonde viervoeter bij. Ze vond mijn wild gedrag maar zo zo. Toch, toen we langs de zee draafden reageerde ze vrolijk op mijn uitdagen. Morgen, nee vandaag dinsdag, komt een kleine viervoeter met zijn bevriende tweebenerbetermaakmeneer (volgens de Henken een van de beste dierendokters) op bezoek. Als ze op tijd zijn, voordat het donker is, kunnen we samen naar het strand. Zij nemen geen nachtkleed of kraakmandje mee, dus, blijven niet zoals Farahlief slapen. Doeterniettoe hoor, want als ik slaap dan vergeet ik toch wie er verder in Noviomagum zijn. Dat weet ik alleen zeker van de Henken én Farah die tot woensdagochtend blijft.
Ik ga mijn slaapplekkie opzoeken, dromen van speelgrage viervoeters die ik langs de zee hoop tegen te komen. Tot nu toe nog geen huskygenoot gezien, jammer, dat maakt het missen van Storm, een van mijn grootste makkers, staartelang groot. Kom je vannacht in mijn dromen Storm?

Jaloerse teven

Soms meen ik wel eens uit een tweebenersmond iets te horen over iemand dat lijkt op `wat een jaloerse teef is dat zeg!` Volgens mij gaat het dan om iemand van hetzelfde soort. Maar viervoeters kunnen er ook wat van hoor. Zondag werd mijn labradorvriendje Filou uit Zuerich weer opgehaald. Het baasje had ook Missy bij zich, een heel grote dog met oren net zo lang als twee aan elkaar genaaide waslapjes. Missy is een beetje jaloers op mij, ze houdt me in de gaten als ik met Filou speel of dicht bij haar baasje in de buurt kom. Vlak voor hun vertrek snauwde ze naar me, wacht effe, dacht ik. Wat krijgen we nou? Voordat ze verder lelijk kon doen hing ik aan een groot oor van haar. Ja kom nou, ergens is een grens. Hoe klein ik ook voor haar ben, ik laat niet met me sollen hoor.
Nu ben ik weer alleen met de Henken, ga vandaag naar grote waterpartij bij waterval om te spelen. Ik overtref mezelf wel eens, ga dan met enorme boomstronk aan de haal.
Vrijdag gaan we voorgoed de berg af, ten minste, wat de lente 2009 betreft. Met nachttrein reizen we dan terug naar Loosduinen. Benieuwd hoe alles daaro is.
Ciao!