Welkom Nanouk

Nanouk was al aangekondigd in het huis van tweebeners Marco en Astrid, en de viervoeters Mickey, Yeti en Maya, toen Mickey (zie bericht hieronder) stierf.
Nanouk en Mickey hebben elkaar in mensenbelevenis dus niet gezien. Doch, weten tweebeners alles? Om den drommelstaarten niet! Voor iets wat ongrijpbaar is en niet is te bewijzen met instrumenten van de wetenschap, zeggen en denken tweebeners dat het niet bestaat. Ach, weten zij veel. Niet dus. Want hoe wij communiceren en wellicht ook op een andere manier contact met elkaar hebben, gaat aan hun voorbij.
Ik denk dat Mickey wel wist dat Nanouk de roedel zou komen uitbreiden. Goeie keus, heeft ze gedacht.
In het huis is veel aanwezig, tastbaar en ontastbaar, wat met Mickey te maken heeft.
Dat heeft Nanouk allang gemerkt. Voor haar is dat niet vreemd. Bovendien hoort ze veel van Yeti en Maya over Mickey. Maya, die de hele dag met Nanouk bezig is, Yeti, die toch wel de roedelleider is en ingrijpt wanneer dat nodig is.
Nanouk, heel veel plezier en een heel lang gezond leven gewenst!
Tot ziens op het Zuiderstrand.

Aan het strand bij Kijkduin

Gisteren waren een Henk en ik nog maar net het strand voorbij Kijkduin op, of daar kwam de brave Mickey naar me toe gelopen. Weetjewel, er is al eerder over haar en haar verwanten Maya en Yeti op dit log geschreven. Mickey heeft een goede neus en ogen voor alle Malamutes en Husky's die het strand of waar dan ook op komen. Vanuit de verte had ze me in de gaten, kwam naar me toe en begroette me. Even later zag ik Maya en Yeti ook, vlak bij hun tweebenerbaasjes.

Vergeleken bij deze drie kanjers ben ik wel klein van stuk hoor!

Henk had weer eens zijn plaatjesmakentoestel niet bij zich. Lege stroomdingen, mompelde hij.

Morgen met het ochtendfietsen zal ik hem dicht bij een fotowinkel er aan herinneren.

Geen kiek van ons vieren dus, maar wel van Mickey, Maya en Yeti. Niet aan de kust of in duinen, nou eh... dat maakt de foto niet minder mooi toch?

Vaste gasten van de zee bij Kijkduin

Hieronder staan foto's en vertelsels van Mickey, Maya en Yeti: Alaska Malamutes. Op vele plekken maar ook ergens op het strand en in zeewater in de omgeving van Kijkduin (voor niet Hagenaars: dit ligt boven Loosduinen) kun je ze tegen komen. Scroll naar beneden voor de kijkplaatjes en hun bijzondere levensverhalen.

Mickey

De uit Groningen afkomstige Mickey heeft zich sinds vorig jaar mei bij Yeti en Maya gevoegd. Zij is de oudste van allemaal, 1 april werd ze acht jaar. De Groningers zorgden niet echt goed voor haar. Misschien at ze, zoals tweebeners dat zeggen: met de pot mee. Dus geen viervoeterseten maar een mensenprak. Dat deden tweebeners vroeger heel vaak, en nu doen sommigen (vooral boeren en dorpsmensen) dat nog altijd.

Toen Mickey naar Den Haag kwam had ze een vieze gele vacht, overgewicht van 15 kilogrammen, en een voortdurende lelijke hoest. Doe overtollige kilo's is ze nu weer kwijt. Ze kan weer rennen, ze maakt plezier en heeft van Yeti en Maya leren spelen. In het begin wist ze niet wat dat was... Waar Mickey nooit meer van afkomt is de nare chronische bronchitis. Dit heeft ze overgehouden aan een kennelhoest. Deze 5 jaar geleden opgelopen hoest is door de vorige tweebenerlui nooit goed behandeld. Wel woefelraar hoor: tweebeners die zomaar zonder test of examen een viervoeter in huis mogen nemen. Hallo zeg, wij viervoeters zijn geen laven of ruilbare voetbalplaatjes...

Ik vermoed door alles wat ik van Mickey te weten ben gekomen, dat zij het meest eigenzinnig van alle drie malamutes is. Leuk, omdat haar tweebenerbaasjes dit terecht respecteren en ook leuk omdat ik dit goed herken. Daar zijn wij Siberische husky's ook niet vreemd mee!

Maya

Maya en ik hebben een niet rooskleurige overeenkomst: we zijn allebei in Polen geboren. Kwam ik al gauw op de een of andere manier met m'n broertje bij een sjeik te wonen, Maya werd met haar zusjes en broertjes veel te vroeg bij haar moeder weggehaald. Vijf weken jong waren ze, gingen in een kist vanuit Polen op transport. In België werden ze door een malafide handelaar die het niet uitmaakte waar of ze terecht kwamen, verhandeld. Hem ging het alleen maar om de ping-ping. Het geluk zat Maya niet mee. In korte tijd komt ze bij vijf (!) verschillende eigenaars te wonen. Ik vrees dat het allemaal onnadenkende tweebeners waren die een malamute mooi vonden, maar totaal niets van hun karakter af wisten. Wat een pech voor Maya. Maar na 3 en een halve maand gesleep keert het tij. Via de voormalige Poolhondenstichting gaat ze een toekomst bij Yeti tegemoet. Vanaf de eerste dag worden Yeti en Maya dikke vriendjes. Maar al gauw is het schrikken geblazen voor de tweebenerbaasjes, Maya kreeg epileptische aanvallen. Zo erg, soms wel acht keer op een dag. Na onderzoek en testjes bleven de aanvallen weg. Gelukkig zijn die nare aanvallen niet meer teruggekomen.

Alles gaat goed met Maya, 19 juli wordt ze drie jaar!

Yeti, Maya en Micky

Dit zijn ze: Yeti, Maya en Micky. Drie Alaska Malamutes, ze behoren tot dezelfde rasgroep als de mijne: Pool- en sledehonden. Malamutes hebben doorgaans een veel forsere vacht dan wij Siberische husky's. Wat karakter betreft komen we veel overeen.

Een Henk heeft foto's gekregen van tweebenerbazinnetje Astrid, de namen van haar malamutes heeft ze samengevoegd voor haar Haagse hondenuitlaatservice Yemami.

Ga maar eens op die site kijken, daar staan nog veel meer foto's. En je kunt er natuurlijk lezen over de uitlaatservice, dat klinkt allemaal wauwelgoed! Boven dit bericht staan ook nog een paar foto's van de malamutes, bij elk is een persoonlijk verhaaltje te lezen.