Adieu Mickey

Ze waren altijd met z'n drieën op het strand: de malamutes Mickey, Yeti en Maya. Dat vond ik prachtig. Een hecht trio was het, daar kon ik weleens jaloers op zijn. Ik ging en ga altijd in mijn Husky-uppy met een Henk na zeebezoek naar huis. Maar misschien zou ik het toch wel moeilijk vinden om met meerdere viervoeters in hetzelfde huis te wonen. Aandacht verdelen, poeh, best wel lastig en een beetje jaloersmakend.
De afgelopen maanden kwam ik het mooie trio niet tegen. Of, ze waren al geweest, of, ze kwamen na mij.
Een paar weken terug zag ik Maya en Yeti wel weer. En... er was een jongeling bij: Nanouk. Maar waar was Mickey? De roedelvrouw vertelde dat Mickey heel zwaar ziek is geweest. Zó ziek, dat Mickey niet meer beter kon worden. In den lijve is ze hier niet meer. Ik weet zeker dat ze een hondenengel is geworden. Ze volgt en waakt over haar vriendjes en in het bijzonder over Nanouk. Lieve Mickey, tot ver weg later!

Aan het strand bij Kijkduin

Gisteren waren een Henk en ik nog maar net het strand voorbij Kijkduin op, of daar kwam de brave Mickey naar me toe gelopen. Weetjewel, er is al eerder over haar en haar verwanten Maya en Yeti op dit log geschreven. Mickey heeft een goede neus en ogen voor alle Malamutes en Husky's die het strand of waar dan ook op komen. Vanuit de verte had ze me in de gaten, kwam naar me toe en begroette me. Even later zag ik Maya en Yeti ook, vlak bij hun tweebenerbaasjes.

Vergeleken bij deze drie kanjers ben ik wel klein van stuk hoor!

Henk had weer eens zijn plaatjesmakentoestel niet bij zich. Lege stroomdingen, mompelde hij.

Morgen met het ochtendfietsen zal ik hem dicht bij een fotowinkel er aan herinneren.

Geen kiek van ons vieren dus, maar wel van Mickey, Maya en Yeti. Niet aan de kust of in duinen, nou eh... dat maakt de foto niet minder mooi toch?

Mickey uit het struikgewas

Uit het struikgewas? Ja, uit het struikgewas, of uit het hakhout of heester. Hoezo? Waar Mickey woont heet de wijk Heeze, en een heze (met e of ee geschreven) is bijvoorbeeld struikgewas et cetera. Ik denk dat het hier om hakhout gaat, een Henk die vroeger in de buurt woonde waar Mickey nu met zijn tweebenerbazinnetje huist heeft hier een verklaring voor. Hij woonde vroeger, alweer een have eeuw geleden (!) met zijn ouders, broers, zussen en kostgangeroom in de Nieuwe Hezeweg. Achter boomgaard, bleekveld, tuintjes, kippen- en konijnenhok, was een korenveld en dáárachter een houtzagerij. Misschien dat die houtzagerij daar al bestond voordat het zandweggetje waar Henk woonde de naam Nieuwe Hezeweg kreeg. Dit weggetje is nu niet meer terug te vinden. Het is hier net als in het liedje van Wim Sonneveld; het dorp, oude dingen moeten verdwijnen om te kunnen vernieuwen. Geen boerenbloemen meer langs de weg, hooguit een wuivende klaproos. Klaprozen trekken zich gelukkig niets aan van grenzen. Waar hun zaadjes terecht komen daar groeien ze. Al zijn veel van de huizen daar niet oud, de straten dragen wel namen van vroeger: de sikkel, het karnhuis, de ploeg, de haarhamel en ook nog de hezeweg. Een oude weg van vroeger met bijna allemaal nieuwe huizen. In die huizen wonen tweebeners, vaak samen met viervoeters. Viervoeters met een kwispelstaart en kleinere viervoeters met evenwichtsstaart. Vogeltjes- en muizenkijkers zijn het, en als ze de kans krijgen, gaan ze op jacht. Niet zoals de edele mensen van koninklijke bloede dat doen op een verre steenworpafstand van Mickey, in de Apeldoornse kroondomeinen, nee nee. Als Mickey zou gaan jagen, dan doet hij dat het liefst alleen. Zonder poespas van jachthoornblazers en evenmin in een afgesloten gebied. Ik denk eigenlijk dat Mickey niet jaagt. Daar is hij volgens mij te poezesnoezelig voor, daarginds, samen met dierbare tweebener in de Heeze. Dag Mickey, dag Essebes!

Mickey

De uit Groningen afkomstige Mickey heeft zich sinds vorig jaar mei bij Yeti en Maya gevoegd. Zij is de oudste van allemaal, 1 april werd ze acht jaar. De Groningers zorgden niet echt goed voor haar. Misschien at ze, zoals tweebeners dat zeggen: met de pot mee. Dus geen viervoeterseten maar een mensenprak. Dat deden tweebeners vroeger heel vaak, en nu doen sommigen (vooral boeren en dorpsmensen) dat nog altijd.

Toen Mickey naar Den Haag kwam had ze een vieze gele vacht, overgewicht van 15 kilogrammen, en een voortdurende lelijke hoest. Doe overtollige kilo's is ze nu weer kwijt. Ze kan weer rennen, ze maakt plezier en heeft van Yeti en Maya leren spelen. In het begin wist ze niet wat dat was... Waar Mickey nooit meer van afkomt is de nare chronische bronchitis. Dit heeft ze overgehouden aan een kennelhoest. Deze 5 jaar geleden opgelopen hoest is door de vorige tweebenerlui nooit goed behandeld. Wel woefelraar hoor: tweebeners die zomaar zonder test of examen een viervoeter in huis mogen nemen. Hallo zeg, wij viervoeters zijn geen laven of ruilbare voetbalplaatjes...

Ik vermoed door alles wat ik van Mickey te weten ben gekomen, dat zij het meest eigenzinnig van alle drie malamutes is. Leuk, omdat haar tweebenerbaasjes dit terecht respecteren en ook leuk omdat ik dit goed herken. Daar zijn wij Siberische husky's ook niet vreemd mee!