Zwitserlevendag

Laat in de ochtend klopte iemand bij ons op de voordeur. Die iemand was nog niet te zien, toch wist ik voordat de deur openging dat het een vertrouwd iemand moest zijn. Een soort van grote belofte met de geur van alpenbloemen en verre sneeuw om zich heen (tweebeners denken eerder aan een smullekkere verrassing verpakt ik Zwitserse roomchocolade). Een lief speelmaatje waarvan ik bij het eerste zien altijd opgewonden raak. Dat gebeurt ook wel bij tweebeners van het reuengeslacht, maar die kijken anders naar een vrolijke tweebenervrouw die jong, pienter, goed uitziend en spelerig is. Nee, nee, reuen op twee benen, niet dát komt bij me op! Wel lieve onbeperkte aandacht, verlangen naar spelen, het liefst in de sneeuw (want daar heb ik met haar veel ervaring in), wandelen zonder riem en troetelkroelwoordjes.

Het was Djøra die al vroeg met haar tassen en draagbare kijktelevisie met vast typemachientje uit het zuiden naar Loosduinen de weg op ging. Ze kwam me gezelschap houden, beide Henken moesten op plaatsen zijn waar ik liever weg blijf of in zekere zin ongewenst ben. Leuk bij Diva in huis werken aan mijn promotie, dat kon ik met mijn hondenhersens bij het verwelkomen aan haar aflezen. Ja ja.

Ik kreeg bij haar aanwezigheid een Zwitserlevengevoel. Zou ze me meenemen in hardevaartding? Richting koelte en hoge sneeuw? Eerlijk gezegd begreep ik al snel dat dit niet zou gebeuren. Ze pakte haar tassen uit, stopte een tweepuntig iets in de muur waar schrikdraadbonk in zit verstopt en ging aan de tafel zittend aan het werk. Tussendoor praatte ze tegen mij, streelde mijn warm koppetje als ik deze op haar rustende benen vleide, moest lachen wanneer ik brokjes van mijn eten bij haar neer legde. Het was goed om zo samen met Djøra te zijn. Verderop in de dag gingen we naar buiten, wandelen naar landgoed Ockenburgh. Op het grote speelveld waren enkele mij bekende viervoeters, iemand die mij altijd met een Henk tegenkwam vroeg een beetje verbaasd aan Djøra: 'hée, is dat Diva?' 'Ja' (-; zei mijn tweebenervriendinnetje trots. Grappig hé?

Op het grote speelveld leidde ik haar een beetje rond want ze kende dit natuurlijk niet zo goed als ik. We kwamen bij het stilstaande water met een beetje schommelend plat gras er bovenop. Plons, daar baadde ik al. Kom dan Djør, keek ik naar haar, kom dan, dan kunnen we samen spetterspieterspateren. Tja, en dit viel me van haar tegen, zij bleef gewoon op de kant staan. De zon zou haar toch drogen? Haar haren kon ze net als wij viervoeters toch na afloop uitschudden?

Ik begreep het wel een beetje, al lette ze nagenoeg constant op mij, één keertje zag ik in haar ogen iets van heimwee naar bergen sneeuw. Hup, ik bedacht me geen moment, ik sprong met vier benen tegelijk uit de brede sloot. Gelukkig, mijn vriendinnetje die er de hele dag voor mij was had ik weer afgeleid. Ze lachte, en heel veel gelukjes samen keerden we huiswaarts. Jawel, op de foto ziet het er misschien uit als een politietraingevecht, toch is dat helemaal totaal niet waar: zo ruw stoeiden we in de sneeuw! Begin dit jaar, ergens boven Wengen, waar de wind soms herinneringen aanwaait van mijn voorgangers Hellah en Dalai.

Salibonani!

Salibonani!

Met deze groet begint steevast elke bush mail die een Henk geregeld uit Zimbabwe ontvangt van ex-collega biologe Esther van der Meer. Enkele jaren terug vertrok zij naar Afrika om daar te beginnen aan een vierjarig promotie onderzoek bij het Painted Dog Conservation (PDC) project. In deze vier jaar probeert zij uit te vinden waarom de wilde honden de veiligheid van Hwange National Park verlaten en naar gebieden trekken waar ze vaak het slachtoffer worden van stroperij of aanrijdingen door auto’s. Dit moet er uiteindelijk toe leiden dat de beschermingsstrategie voor deze diersoort kan verbeteren. De Afrikaanse wilde hond (ook wel onder meer Hyenahond of Mulula genoemd) wordt met uitsterven bedreigd. Op dit moment zijn er nog maar 3000 op de hele wereld. Dit moet, vooral door projecten zoals van het PDC, snel veranderen, anders zijn de hoog intelligente en sociale painted dogs binnenkort alleen nog maar in dierentuinen en op foto’s te zien. Het leven en de omstandigheden bij het Painted Huntingdog Research project zijn ontspeend van alle Westerse luxe. Wat bijvoorbeeld medewerking en voedselvoorziening betreft zouden zij ook zonder tiran Mugabe beter af zijn. En toch zijn de bush mails van Esther niet deprimerend, integendeel, ondanks de soms treurige belevenissen. Uiteraard schrijft ze niet alleen over de painted dogs, maar ook over andere dieren die 'op haar pad' komen. Belevenissen met luipaarden, olifanten, leeuwen en, studenten die eigenlijk beter een brave kantoorbaan in grote stad kunnen zoeken. Kortom, zeer boeiende verslagen. Vaak moet ik denken aan Dian Fossey, die zich jarenlang inzette voor het leven en de veiligheid van gorilla's. Dat ging ook niet van een leien dakje. Ja, noem het maar gerust 'gepaard gaande met ontberingen'. Wil je de bush mails over het leven en de ervaringen van Esther lezen, dan kan dat HIER. Hopelijk overweeg je om dit project eens (of frequent) te steunen, in plaats van een groot en rijkelijk gesteund project van het Wereld Natuur Fonds (ook goed hoor, maar zij genieten al steun van talrijke tweebeners), ga dan naar de site van de Stichting Painted Dog Conservation. Daar is onder het kopje Stichting PDC/Help ons te lezen hoe je een eenmalige gift -elk bedrag is welkom!- kunt overmaken of voor langere tijd donateur worden. Doe je het? Alvast dank namens de painted dogs!

Met de moed van Dian Fossey (Gorilla's in the mist)

Vannacht of morgen: een bericht over biologe Esther, die met de moed van Dian Fossey in Zimbabwe werkt voor de bedreigde painted dogs.

Finale poezenweek

Ja, een week duurt bij mij soms meer dan zeven dagen die de mensen voor hun gemak hanteren. Daarom vandaag de afsluiting van de poezenweek. Behalve bij de reacties onder enkele berichten kwamen er bij een Henk in de meelboks ook spontane reacties binnen. Voor alle duidelijkheid: dit is niet eenmalig hoor. Misschien komt er wel weer eens een poezenweek inclusief de daarbij horende katers. Trouwens, zo streng en eenzijdig ben ik niet, af en toe krijgen andere schepsels met ogen of oogjes hier ook aandacht. Er is telkens weer zoveel keus! Dit ligt blijkbaar anders bij tweebener meneer Felderhof die ergens in een sjieke villa voor zijn tv-programma gasten ontvangt. Wanneer bepaalde BNers (dat zijn Nederlanders die bij de gemiddelde Nederlander bekend zijn) -meestal uit de vermaakwereld- niet willen of kunnen, doet de redactie van meneer Felderhof een greep in de politieke bak. Vaak wordt het dan iemand van rechtse populistische signatuur, je weet wel; een tweebener die weet wat gevoelig bij de Nederlander ligt en daar dan heel hard over gaat schreeuwen. Meestal zonder nuancering, altijd zonder realistische oplossingen. Link, want angst en vooroordelen zijn slechte raadgevers. Dat is eng, dat is gevaarlijk, want daarmee gaan nagenoeg altijd generalisaties gepaard. Maar roepen veel tweebeners dan 'jah, hij durft hardop te zeggen wat ik denk!' Nou en? Iedereen met een grote bek kan allerlei raars uitkramen. Daarmee zetten ze, de geschiedenis laat dat zien, de ene keer zigeuners buiten spel (en dit is erg braaf uitgedrukt), de andere of dezelfde keer ook Joden en homoseksuelen, en nu moslimtweebeners van klein tot groot. Dat noemen wij viervoeters een klein beetje veel dom. Het is bekend dat besloten dorpen als Urk en Volendam populistische lui graag omarmen. Geen wonder dat palingsound- zanger Jan Smit samen met de genadeloos op haar retour zijnde Rita Verdonk onlangs te gast waren bij Felderhof. Als rechtgeaarde viervoeter zou ik niet samen met zo'n kwaadaardig wijf in een soort van vakantieshow willen.

En, niet alleen omdat ze hier op de foto net onder de douche vandaan komen, maar zeker weten dat de poezen met de mooie onNederlandse namen Tara en Siva, ook verschoond willen blijven van contact met politieke dieren van dat soort allooi.

Er zijn er twee jarig, hoera, hoera!

Vandaag zijn Droppie en Loesje jarig! Precies een jaar geleden werden deze lappenzusjes geboren. Hierbij een foto van hun eerste dag bij hun kersverse tweebenerbaasjes, samen op de rugleuning van de bank. De dichteres Wilma van den Akker en haar lief hadden al heel wat namen voor duo's doorgenomen. 'Loesje' stond al min of meer vast, als verwijzing naar Lucebert, de held van Wilma, en vanwege die leuke Loesjeposters. De tweede naam kwam vanzelf, toen ze het kleintje met de driehoekige zwarte vlek op haar neus zagen: 'Droppie,' het kon niet anders. Droppie en Loesje opereren vaak als team. Samen slapen, spinnen, uit het raam kijken (zie de andere foto), vliegen vangen, en regelmatig samen spelen of vechten. Loesje heeft Droppie daarbij een keer in haar oog gekrabd. Droppie moest toen een tijdje een soort omgekeerde lampekap om haar halsje. Dat was heel raar, want ze kon toen niet in kleine hoekjes kruipen en bij het traplopen stootte ze tegen elke tree. Zielig! Maar het is helemaal goedgekomen met haar oogje. Tegenwoordig slaapt Loesje 's nachts aan het voeteneinde van het bed; Droppie springt dan bovenop de linnenkast en maakt het zich daar gemakkelijk. Soms springt ze mis, de sufferd. Vanwege hun verjaardag krijgen ze straks een extra lekker hapje.

Gefeliciteerd Droppie en Loesje, en een vrolijke dag gewenst! hieperdehiepkwispels vanuit Loosduinen, Diva

Mickey uit het struikgewas

Uit het struikgewas? Ja, uit het struikgewas, of uit het hakhout of heester. Hoezo? Waar Mickey woont heet de wijk Heeze, en een heze (met e of ee geschreven) is bijvoorbeeld struikgewas et cetera. Ik denk dat het hier om hakhout gaat, een Henk die vroeger in de buurt woonde waar Mickey nu met zijn tweebenerbazinnetje huist heeft hier een verklaring voor. Hij woonde vroeger, alweer een have eeuw geleden (!) met zijn ouders, broers, zussen en kostgangeroom in de Nieuwe Hezeweg. Achter boomgaard, bleekveld, tuintjes, kippen- en konijnenhok, was een korenveld en dáárachter een houtzagerij. Misschien dat die houtzagerij daar al bestond voordat het zandweggetje waar Henk woonde de naam Nieuwe Hezeweg kreeg. Dit weggetje is nu niet meer terug te vinden. Het is hier net als in het liedje van Wim Sonneveld; het dorp, oude dingen moeten verdwijnen om te kunnen vernieuwen. Geen boerenbloemen meer langs de weg, hooguit een wuivende klaproos. Klaprozen trekken zich gelukkig niets aan van grenzen. Waar hun zaadjes terecht komen daar groeien ze. Al zijn veel van de huizen daar niet oud, de straten dragen wel namen van vroeger: de sikkel, het karnhuis, de ploeg, de haarhamel en ook nog de hezeweg. Een oude weg van vroeger met bijna allemaal nieuwe huizen. In die huizen wonen tweebeners, vaak samen met viervoeters. Viervoeters met een kwispelstaart en kleinere viervoeters met evenwichtsstaart. Vogeltjes- en muizenkijkers zijn het, en als ze de kans krijgen, gaan ze op jacht. Niet zoals de edele mensen van koninklijke bloede dat doen op een verre steenworpafstand van Mickey, in de Apeldoornse kroondomeinen, nee nee. Als Mickey zou gaan jagen, dan doet hij dat het liefst alleen. Zonder poespas van jachthoornblazers en evenmin in een afgesloten gebied. Ik denk eigenlijk dat Mickey niet jaagt. Daar is hij volgens mij te poezesnoezelig voor, daarginds, samen met dierbare tweebener in de Heeze. Dag Mickey, dag Essebes!

Olja en Tartufo

Deze prachtfoto hadden de Henken al eens gezien, heel lang stond deze foto in de top 10 van meest populaire foto's bij een fotowedstrijd waar de kijkers op konden stemmen. Het zijn Olja de blauwe Rus en Tartufo de asielpoes. Ze liggen hier zo poezig samen, maar echte vriendjes zijn ze niet altijd. Olja kruipt graag in tassen en grote zakken, dat vindt ze spannend. Tartufo heeft daar geen boodschap aan, misschien vindt ze dat een beetje elitair gedoe... Misschien heeft het ook niet geholpen dat Olja soms als een prinsesje op een kussen gaat zitten, loerend naar een gaatje in de plint, kijkend of er een brutale muis te voorschijn komt. Mwiaaauw, daar bakt ze niets van. Nee, ook als ze thuis is durven de muizen te dansen op een grote vloer. Neem dan Tartufo, die tilt amper een voorpoot op om een muisje dat ook hem onderschat meteen aan de haak te slaan. Waarna hij zich begeeft naar de breeeede stoel, waarvan de leuningen ver uit elkaar staan, om daar ongegeneerd te gaan liggen chillen.